Παραλία για λύκους

 Οι λύκοι αγαπούν πολύ την τάξη και την καθαριότητα.

Εξοργισμένοι με τα άλλα ζώα του δάσους,
που αφήνουν ένα κάρο σκουπίδια

στην παραλία κάθε μέρα, υψώνουν έναν ψηλό φράχτη γύρω της.

Και τώρα, πού θα κάνουν μπάνιο τα άλλα ζώα;

Έχει κανείς δικαίωμα να φράξει μια παραλία;

Κι από την άλλη, έχει κανείς δικαίωμα να βρομίζει τη φύση;

Ποιος θα δώσει, άραγε, τη λύση;

Οι υπέροχες ζωγραφιές και τα κείμενα που μου έστειλαν τα δευτεράκια του Δημοτικού Σχολείου Καρυώτισσας (Ν. Πέλλας) με αφορμή την "Παραλία για λύκους":

Η "Παραλία για λύκους" περιλαμβάνεται στις βιβλιοπροτάσεις της Ελένης Σαραντίτη για παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού (www.diastixo.gr, 27-12-12). Εδώ, η κριτική της:

Έχει κάτι το ασυνήθιστο και ελκυστικό ο τίτλος του καλού –από πάσης απόψεως– βιβλίου. Παραλία για λύκους! Τι ωραία εικόνα, αν το καλοσκεφθείς – λύκοι να πλέουν και να παίζουν στα γαλανά νερά ευχαριστημένοι, και τα λυκάκια με μπρατσάκια ή σωσίβια παπάκια. Εικόνα, λοιπόν, ειδυλλιακή. Δεν είναι, όμως. Διότι οι λύκοι κατέλαβαν την παραλία και αυθαιρέτως ύψωσαν τριγύρω της φράχτη σαν οχυρό με σκοπό να εμποδίσουν την πρόσβαση στα άλλα ζώα τους δάσους. Πράξη σκληρή; Βεβαίως. Αλλά οι λύκοι, μέσω του αρχηγού τους, του Ζαν-Λικ, απευθύνθηκαν στα ζώα που διαμαρτύρονταν: «Αγαπητοί συμπολίτες, από σήμερα η παραλία περνάει στα χέρια των λύκων…»

Τους έφταιγαν οι τσιρίδες των μωρών, η φασαρία, τα σκουπίδια που ανέμελα και αδιάφορα άφηναν πίσω τους τα άλλα γένη. Τώρα στην περίκλειστη παραλία τους θα έβρισκαν την τάξη και τη γαλήνη. Είναι, βέβαια, τακτικοί οι λύκοι, αλλά ας το συζητούσαν πρώτα. Φίλοι χώρισαν, παιχνίδια σταμάτησαν, γείτονες έμειναν πίσω, συναγερμός στο δάσος. Περιπέτειες. Ωραίες. Παιδικές και χαρούμενες. Κι ένα μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει χωρίς «διδαχή». Σεβασμός στη φύση που είναι η αληθινή πατρίδα του καθενός μας – έστω και λαβωμένη.

Πρέπει να αναφερθώ ιδιαιτέρως στην εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου: είναι τόσο διαυγής και καθαρή και τόσο ταιριαστή στην ιστορία της Ράνιας Μπουμπουρή. Κείμενο και εικόνες αλληλοσυμπληρώνονται. Μια ευτυχής συνεργασία.

http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=638:vivlia-gia-paidia&catid=47:pedika&Itemid=96


Κι εδώ, ένα δημοσίευμα από τον Ευρυτανικό Παλμό, 5-12-12:

Την αγάπη της για να παιδιά και τη δουλειά της, συνεχίζει να δείχνει η ευρυτανικής καταγωγής συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή. Η κ. Μπουμπουρή ετοίμασε ένα νέο παραμύθι, για μικρά ή και μεγάλα παιδιά, με τίτλο «Παραλία για λύκους».
Το νέο βιβλίο της παιδικής συγγραφέως κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Βιβλιόφωνο», ενώ θα μπορούσε άνετα να προταθεί κι ως ένα πολύτιμο χριστουγεννιάτικο δώρο, για τους μικρούς μας ήρωες.

http://evrytanikospalmos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1121.html#more

  

Lapsus Κλάψους Ι: Παρεισφρύω ή παρεισφρέω;

Διαβάστε το γλωσσικό σημείωμά μου στο ηλεκτρονικό περιοδικό BonusMallMag, σελίδες 14-15:

http://www.bonusmallmag.gr/007/

ή εδώ:

Παρεισφρύω – παρεισφρέω

Ο κύριος, εβδομηντάρης πατημένα, άστραφτε και βρόνταγε μες στο τρόλεϊ. Είχε βρει τους γύρω του μπόσικους και ρητόρευε επί παντός επιστητού. Εγώ σε απόσταση [ανυπ]ακοής, αγκαλιά με το ακυρωτικό.

«Οι αστυνομικοί», άλλαξε πάλι θέμα, «τι κάνουν οι αστυνομικοί όταν οι κουκουλοφόροι παρεισφρύουν στις πορείες;»

Ερώτηση ρητορική, παύση θεατρική.

«-ρέουν». Σαν σε συνεννόηση με τον οδηγό, που πρώτη φορά στη βάρδια του πάτησε μαλακά τα φρένα, η απάντησή μου ακούστηκε μέχρι τη γαλαρία.

«Ορίστε;» Το βλέμμα του οργώνει τα πρόσωπά μας για να εντοπίσει τον αναιδή καταστροφέα του μονολόγου του.

«-ρέουν, -ρε».

«Σ’ εμένα είπες ρε, βρε;»

«Όχι, ούτε ρε ούτε βρε: -φρε. Παρεισ-φρέ-ουν είναι το σωστό».

Σκεπτική σιωπή.

«Παρεισφρέω, παρεισέφρεα, παρεισέφρησα, θα παρεισφρήσω, έχω παρεισφρήσει», τον βοήθησα να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα.

«Είσαι σίγουρη, κοπελιά; ‘Παρεισφρύουν’ το ακούω συνεχώς από τους έγκριτους δημοσιογράφους στην τηλεόραση».

«Ίσως να το μπερδεύουν με το ‘παρεισδύουν’. Μακάρι να ήταν αυτό το πρώτο και το τελευταίο λάθος τους, κύριε».

«Μάλιστα. Και δε μου λες, για να 'χουμε καλό ρώτημα, τι κάνουν οι αστυνομικοί όταν οι κουκουλοφόροι παρεισφρέουν στις πορείες;»

«Δεν ξέρω. Μην πιστεύετε όμως όλα όσα λένε οι ‘έγκριτοι’ δημοσιογράφοι. Για πιο σφαιρική άποψη, πείτε στα εγγόνια σας να σας δείξουν κανένα γιουτουμπάκι».

«Γιουτουμπάκι; Τι 'ναι αυτό;»

Εγώ όμως είχα ήδη παρασυρθεί στην έξοδο μαζί με το πλήθος.

Πάλι καλά που ρώτησε για το γιουτουμπάκι, σκέφτομαι. Στην Ελλάδα των Μνημονίων, μπορεί σε λίγα χρόνια να ρωτάμε: «Εγγόνια; Τι 'ναι αυτό;»

© Ράνια Μπουμπουρή

ΥΓ. Lapsus είναι στα λατινικά το λάθος, το ολίσθημα: Lapsus linguae, γλωσσικό ολίσθημα.  

Με δυο πατρίδες, της Σοφίας Γιαλουράκη

 

Με δυο πατρίδες

Συγγραφέας: Σοφία Γιαλουράκη

Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου

Εκδόσεις Βιβλιόφωνο

 

Η Νάντα είναι ένα κοριτσάκι από την Αίγυπτο, που γεννήθηκε και μεγαλώνει στην Αθήνα. «Δροσοσταλίδα» σημαίνει το όνομά της στα ελληνικά και σκέφτεται να το υιοθετήσει, ο δάσκαλός της όμως έχει αντίθετη γνώμη: «Δεν πρέπει να αλλάζουμε όνομα επειδή ξενιτευόμαστε», λέει. Κι έπειτα, προτείνει στους μαθητές του την ακόλουθη ιδέα: αφού η Νάντα δεν έχει ταξιδέψει ποτέ στην Αίγυπτο, γιατί να μην τη βοηθήσουν να μάθει κάποια πράγματα για τον αιγυπτιακό πολιτισμό αφιερώνοντας σε αυτόν μία ώρα τη βδομάδα;

 

Οι μαθητές, άλλοι με θέρμη και άλλοι πολύ διστακτικά, αρχίζουν ν’ αναζητούν πληροφορίες για τον ιερό ποταμό Νείλο, τους Φαραώ, τις Πυραμίδες, την Κοιλάδα των Βασιλέων, το Λούξορ, το Καρνάκ, τα Πορτρέτα του Φαγιούμ… Οι πληροφορίες αυτές δεν παρατίθενται στο βιβλίο ξερά, αλλά διανθίζονται με μύθους και φαραωνικά παραμύθια, αιγυπτιακή ποίηση, κείμενα του Κόντογλου και του Καζαντζάκη για την Αίγυπτο και σχετικά αποσπάσματα από την Οδύσσεια. Τα παιδιά μαθαίνουν για το πώς ξεκίνησε η εγκατάσταση των Ελλήνων στα αιγυπτιακά εδάφη και η προαιώνια φιλία των δύο λαών. Μαθαίνουν για την καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο – για τις καλλιέργειες και το κυνήγι, για τη φτώχεια, για την ταρίχευση των νεκρών, για τα χρώματα με τα οποία έβαφαν οι γυναίκες τα μάτια και το πρόσωπό τους, ακόμα και για την παρασκευή της αρχαίας αιγυπτιακής… μπίρας!

 

Παράλληλα με τον πλούτο των γνώσεων που αντλεί ο αναγνώστης από το βιβλίο, παρατηρεί μ’ ενδιαφέρον το πώς εξελίσσονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των μαθητών: η γνωριμία με τον «ξένο» και τον πολιτισμό του οδηγεί στην αλληλοεκτίμηση και στην αποδοχή, κι έτσι οι μαθητές δένονται τελικά μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς φιλίας και αγάπης.

 

Πρόκειται για ένα πρωτότυπο πάντρεμα παιδικού μυθιστορήματος και βιβλίου γνώσεων, το οποίο μπορεί να σαγηνέψει και μικρότερα παιδιά του δημοτικού.

 

Το κείμενό μου για το βιβλίο "Με δυο πατρίδες" της Σοφίας Γιαλουράκη αναρτήθηκε στο blog του Προγράμματος Φιλαναγνωσίας της Διεύθυνσης Π.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης, στη στήλη: Συγγραφείς προτείνουν αγαπημένα τους βιβλία κάθε μήνα:

http://filanagnosiaprogram.blogspot.gr/p/blog-page_1.html

 

 

 

 

Η αίθουσα ήταν κατάμεστη από κόσμο χαμογελαστό, με καλή διάθεση. Η Σοφία Γιαλουράκη είναι μια γλυκιά και αξιαγάπητη κυρία. Πήρε το λόγο στο τέλος και μας κέρδισε όλους - ακόμα και όσους τη γνώρισαν εκείνο το βράδυ, όπως εγώ.
Αν και το βιβλίο της απευθύνεται σε παιδιά των τελευταίων τάξεων του δημοτικού, μπορεί να σαγηνέψει και μικρότερα παιδιά. Το διαπίστωσα αυτό με τις κόρες μου. Αγάπησαν τα φαραωνικά παραμύθια κι επηρεάστηκαν στο παιχνίδι τους από αυτά: πλέον η μία τους Barbie ονομάζεται Ροδόπη και παντρεύεται τον φαραώ Ψαμμήτιχο! :)

"Τόλμη και όραμα", του Ευγένιου Τριβιζά

Η πιο αξιοπρόσεκτη σκηνή της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου δεν ήταν η δήθεν πτώση της βασίλισσας της Αγγλίας με αλεξίπτωτο, ούτε η εμφάνιση των κοσμαγάπητων μουσικών ειδώλων. Ηταν η είσοδος των τριακοσίων είκοσι νοσοκομειακών κρεβατιών. Ηταν η εμφάνιση των εξακοσίων σαράντα νοσοκόμων. Πάνω από όλα ήταν η παρουσία και συμμετοχή των παιδιών από το Sick Children Hospital της Great Οrmond Street, του γνωστότερου παιδικού νοσοκομείου στον κόσμο.

Ανάμεσα στους μικρούς ασθενείς που έλαβαν μέρος στην τελετή, συγκαταλέγονται η δεκάχρονη Λότι Πιν που συνεχίζει τη θεραπεία της για όγκο εγκεφάλου, ο δεκάχρονος Σίντνεϊ Μπερν που είχε υποβληθεί σε λαρυγγο-τραχειακή αποκατάσταση, ο εννιάχρονος Μάθιου Πάντερ που έκανε μεταμόσχευση καρδιάς και πνευμόνων και ο ενδεκάχρονος Αλεξ Πλανκ που επειδή έχει ανοιχτούς πόρους στο κολποκοιλιακό διάφραγμα έχει κάνει ήδη τρεις εγχειρήσεις και πρόκειται να ακολουθήσουν κι άλλες. Αυτοί είναι οι ήρωες που κανένα μετάλλιο δεν φτάνει για να τους ανταμείψει.

Ακόμα πιο συγκινητικός όμως ήταν ο συνδυασμός των εικόνων του παιδικού νοσοκομείου με εικόνες από το παραμύθι του «Πίτερ Παν» και την ανάγνωση του γνωστού αποσπάσματος («δύο λεπτά προτού σε πάρει ο ύπνος η Χώρα του Πουθενά είναι πραγματική») από τη συγγραφέα του Χάρι Πότερ, Τζ. Κ. Ρόουλινγκ.

Ισως πολλοί από το ένα δισεκατομμύριο θεατών που παρακολούθησαν την τελετή να μη γνώριζαν τη σχέση του συγκεκριμένου παραμυθιού με το συγκεκριμένο νοσοκομείο που την είσοδό του στο Λονδίνο κοσμεί ένα μπρούντζινο άγαλμα του Πίτερ Παν και μιας μικρής νεράιδας.

Ο συγγραφέα Τζέιμς Μάθιου Μπάρι, μία ξεχωριστή προσωπικότητα που αλληλογραφούσε με τον Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον στη Σαμόα και τον εξερευνητή Καπετάνιο Ρόμπερτ Σκοτ στην Ανταρκτική, προέτρεπε τον Αρθουρ Κόναν Ντόιλ να ολοκληρώσει την όπερα που έγραφε, έπαιζε κρίκετ με τον H. G. Wells, και είχε πείσει τον γείτονά του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο να παίξει σε ένα θεατρικό του έργο, παρότι δεν είχε δικά του, αγαπούσε τα παιδιά και είχε κληροδοτήσει τα συγγραφικά δικαιώματα του Πίτερ Παν στο νοσοκομείο της Great Ormond Street.

Για πενήντα χρόνια μετά τον θάνατο του συγγραφέα, λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας του βιβλίου και των δεκάδων τηλεοπτικών και κινηματογραφικών μεταφορών του, οι εισπράξεις από τα πνευματικά δικαιώματα αποτελούσαν σημαντική πηγή ενίσχυσης του θεραπευτικού και ερευνητικού έργου του νοσοκομείου. Το 1987 όμως η περίοδος προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, σύμφωνα με την τότε ισχύουσα νομοθεσία, επρόκειτο να λήξει και το νοσοκομείο κινδύνευε να χάσει τη ζωτική αυτή πηγή εσόδων.

Τότε έγινε κάτι πρωτοποριακό. Κάτι σωτήριο. Ο τότε πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Τζιμ Κάλαχαν, με την προτροπή της συζύγου του Οντρεϊ, σε μία από τις φωτεινές στιγμές της σταδιοδρομίας του είχε την τόλμη κόντρα σε διάφορα συμφέροντα (όπως της Disney*) να εισηγηθεί στο βρετανικό Κοινοβούλιο την ψήφιση νόμου, σύμφωνα με τον οποίο η διάρκεια των πνευματικών δικαιωμάτων του «Πίτερ Παν» θα συνεχιζόταν στο διηνεκές (in perpetuity).

Ετσι κι έγινε. Ετσι ψηφίστηκε ομόφωνα ο νέος νόμος. Ετσι το παραμύθι έδεσε με την πραγματικότητα. Ετσι ο Πίτερ Παν, το αιώνιο παιδί, εξακολουθεί να προσφέρει δώρα ανεκτίμητα στο ιστορικό νοσοκομείο. Η μικρή Λότι, ο Σίντνεϊ, ο Μάθιου, όλα τα παιδιά που είδαμε να χοροπηδάνε στα κρεβάτια με τις πιτζάμες τους στην τελετή της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων από αυτή τη νομοθεσία ακόμα και σήμερα ωφελούνται.

Μήπως στους δύσκολους καιρούς που περνάμε στη χώρα μας, κάτι μας διδάσκει το παράδειγμα αυτό τόλμης, καινοτομίας και οράματος; Μήπως θα πρέπει να ακολουθήσουμε τον ίδιο δρόμο και όταν εκπνέει η περίοδος προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας των βιβλίων για τους κληρονόμους, τα ποσοστά των συγγραφικών δικαιωμάτων να αφιερώνονται από εκεί και πέρα σε παιδικά νοσοκομεία, ιδρύματα ή παρόμοιους σκοπούς, κάτι που και τον κρατικό προϋπολογισμό δεν θα επιβαρύνει και ανεκτίμητη βοήθεια θα προσφέρει;

Θα βρεθεί άραγε ένας τολμηρός πολιτικός να ακολουθήσει το παράδειγμα του Τζιμ Κάλαχαν και ένα άξιο Κοινοβούλιο με όραμα να ψηφήσει τον σχετικό νόμο; Ας το ελπίσουμε!

Στο μεταξύ, τα τριακόσια είκοσι ολοκαίνουρια νοσοκομειακά κρεβάτια που φωτίστηκαν ειδικά στην τελετή ώστε να σχηματίζουν φωσφορίζοντας τη λέξη «GOSH» (επιφώνημα ενθουσιασμού αλλά και τα αρχικά τού Great Ormond Street Hospital), συσκευασμένα από εθελοντές σε σαράντα μεγάλα κιβώτια, θα ταξιδέψουν σε λίγες ημέρες για να δωρηθούν στα νοσοκομεία Habis Burguiba και Hospital de Taouine της Τυνησίας.

Εχουμε όμως και εμείς ανάγκη από νοσοκομειακά κρεβάτια. Ο Πίτερ Παν μάς δείχνει τον τρόπο να τα αποκτήσουμε.

Ευγένιος Τριβιζάς
 

* Η πολυετής διαμάχη της Disney με το Great Ormond Street Hospital αξίζει να μελετηθεί ως ένα παράδειγμα εταιρικών συμφερόντων που έρχονται σε σύγκρουση με τα δικαιώματα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Η ταινία του Τζορτζ Κιούκορ με την Οντρεϊ Χέπμπορν στον ρόλο του Πίτερ Παν και του σερ Λόρενς Ολίβιε στον ρόλο του πειρατή Κάπτεν Χουκ δεν γυρίστηκε ποτέ γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο.

 

Πηγή: Τα Νέα, 4/8/2012 http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4743091&fb_action_ids=349092431847152&fb_action_types=og.likes&fb_source=aggregation&fb_aggregation_id=288381481237582

 

 

Το Σχολείο του Φόβου: Μια απολαυστική τριλογία!

 

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ Ι: Η πρώτη δοκιμασία
 

Αγαπητέ υποψήφιε,

Με μεγάλη μου χαρά σάς πληροφορώ ότι η αίτησή σας για το θερινό κύκλο μαθημάτων στο Σχολείο του Φόβου έγινε δεκτή. Όπως ήδη γνωρίζετε, το Σχολείο του Φόβου είναι ένα εξαιρετικά ιδιότυπο ίδρυμα το οποίο, υπό τη διεύθυνση της απόμακρης κυρίας Ουέλινγκτον, σκοπό έχει να εξαλείψει τις φοβίες των παιδιών μέσω ανορθόδοξων μεθόδων. Οι λιγοστοί γονείς, γιατροί, απόφοιτοι και εκπαιδευτικοί που γνωρίζουν την ύπαρξή μας διαφυλάσσουν τη μυστικότητά μας. Οι μαθητές μας επαφίενται στην εχεμύθεια των ανθρώπων αυτών. Εμείς συμβουλεύουμε θερμά όλους τους καινούργιους μαθητές και τις οικογένειές τους να συζητούν για το Σχολείο του Φόβου αποκλειστικά και μόνο μέσα στα όρια της οικίας τους, με την τηλεόραση να παίζει, τη βρύση να τρέχει και το σκύλο να γαβγίζει.

 

Συγγραφέας: Γκίτι Ντανεσβάρι

Μετάφραση: Ράνια Μπουμπουρή

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22552

 

 

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΙΙ: Η τάξη δε σχόλασε ακόμη

Αγαπητοί διαγωνιζόμενοι,

Όπως οι σχολικές εργασίες, τα σπυράκια και η εφηβεία, έτσι και το δεύτερο καλοκαίρι σας στο Σχολείο του Φόβου δεν είναι κάτι προαιρετικό. Σε περίπτωση απείθειας με οποιοδήποτε πρόσχημα –ότι ψόφησε το λατρευτό σας κατοικίδιο, ότι πάθατε αμνησία, ότι γραφτήκατε στην Κατασκήνωση του Τρόμου– θα βρεθείτε αντιμέτωποι με το δικηγόρο μου, τον Μιγχάουζερ.

Ο θερινός κύκλος μαθημάτων θα αρχίσει ακριβώς στις 9:00 το πρωί του Σαββάτου 29 Μαΐου, στο Σάμερστοουν. Και μην παραλείπετε, παρακαλώ, να διαφυλάσσετε τη μυστικότητα του Σχολείου μας συζητώντας γι’ αυτό μόνο με τη βρύση ανοιχτή τέρμα, με τον ήχο της τηλεόρασης στη διαπασών και παίζοντας φυσαρμόνικα. Εκ μέρους του εαυτού μου, του καραφλοκαμουφλαρισμένου βοηθού μου Σμίντι, του μπουλντόγκ μου του Μακαρονιού και των άριστα εκπαιδευμένων γάτων μου, σας διαβεβαιώ ότι ανυπομονούμε να δούμε από κοντά τα αστραφτερά από τη βαζελίνη χαμόγελά σας.

 

Συγγραφέας: Γκίτι Ντανεσβάρι

Μετάφραση: Ράνια Μπουμπουρή

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=22553

 

 

 

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΙΙΙ: Η τελική δοκιμασία

Αγαπητές γονικές μονάδες,

Το σημερινό μου γράμμα περιέχει φριχτά νέα, ίσως τα χειρότερα που έχετε ακούσει ποτέ! Μην ανησυχείτε – τα παιδιά σας είναι ακόμη ζωντανά και είναι καλά. Ή μάλλον, για να μην τα παραλέω, τα παιδιά σας είναι ακόμη ζωντανά.

Η απρόβλεπτη τροπή των γεγονότων έχει οδηγήσει το Σχολείο του Φόβου στο χείλος της ολοκληρωτικής και απόλυτης καταστροφής. Δυστυχώς, ένας από τους μαθητές μας (δε θα αναφέρω το όνομά του, παρά μόνον ότι είναι κορίτσι και λατρεύει τις νυφίτσες) αποκάλυψε στη Σιλβί Μοντγκόμερι, δημοσιογράφο του κίτρινου Τύπου, όχι μόνο την ύπαρξη του Σχολείου μας, αλλά και το πιο κρυφό μας μυστικό! Και τώρα, μην έχοντας παρά τρεις εβδομάδες στη διάθεσή μας για ν’ αποτρέψουμε τη δημοσίευση του καταστροφικού της άρθρου, τα παιδιά σας αποφάσισαν να μείνουν εδώ και να δώσουν τη μάχη τους.

 

Συγγραφέας: Γκίτι Ντανεσβάρι

Μετάφραση: Ράνια Μπουμπουρή

Εκδόσεις Ψυχογιός

 

http://www.psichogios.gr/site/Books/show?cid=1001224

Επίσκεψη στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου

Δε μ' αρέσουν οι γαρίδες
και δεν τις δοκιμάζω
θα δώσω να τις φάνε οι γίδες
και από μακριά θα τις κοιτάζω... :))

Ποιηματάκι που φτιάξαμε με τα πρωτάκια του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ταύρου την Παρασκευή 8/6/2012 με αφορμή το "Σκιουράκι που δεν ήθελε να φάει". Άφησα πίσω μου φωτισμένα προσωπάκια και πήρα μαζί μου πολλές υποσχέσεις για καλοκαιρινά διαβάσματα!

Αφού τους διάβασα το βιβλίο και παίξαμε με τις λέξεις φτιάχνοντας στιχάκια για τα φαγητά που δεν τους αρέσουν, μου ζήτησαν να τους το ξαναδιαβάσω. Εγώ τους χάρισα ένα αντίτυπο για τη βιβλιοθήκη του σχολείου, ώστε να το ξαναδιαβάσουν μόνα τους όσες φορές ήθελαν. Κι ύστερα τους διάβασα το "Κοιμήσου μαζί μου, μαμά". Η αρχική μου αμφιβολία, μήπως δηλαδή παραήταν κουρασμένα και για δεύτερο παραμύθι, διαλύθηκε βλέποντας τις αντιδράσεις τους. Το πειραχτήρι της τάξης, μάλιστα, είχε χαλαρώσει πλήρως και είχε βάλει δαχτυλάκι στο στόμα, σαν να ήταν στο κρεβατάκι του. :)

 

Επίσκεψη στην Κατερίνη για ενίσχυση της φιλαναγνωσίας

Από την επίσκεψή μου στο 11ο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης, στις 3/5/2012, στο πλαίσιο του προγράμματος "Ενίσχυση της Φιλαναγνωσίας" του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.


Από την τοπική εφημερίδα Λευτεριά http://lefteria.blogspot.gr/2012/05/11_11.html
"Την Πέμπτη 3 Μαϊου η συγγραφέας κ. Ράνια Μπουμπουρή επισκέφτηκε το 11^ο Δημοτικό Σχολείο Κατερίνης στα πλαίσια του προγράμματος ΄΄Φιλαναγνωσίας’’ του ΕΚΕΒΙ.

Το πρωτοποριακό πρόγραμμα ΄΄Φιλαναγνωσίας’’ έχει ως στόχο να μυήσει τα παιδιά στο μαγικό κόσμο των βιβλίων.

Η κ. Μπουμπουρή ήρθε σε επαφή με τους μαθητές της Β΄ τάξης οι οποίοι είχαν διαβάσει και επεξεργαστεί τρία βιβλία της: «Το αετόπουλο που ντρεπόταν να φορέσει γυαλιά», «Κοιμήσου μαζί μου μαμά» και «Το σκιουράκι που δεν ήθελε να φάει».

Η συγγραφέας παρουσίασε το έργο της, συζήτησε με τους μαθητές και απάντησε στις ερωτήσεις και απορίες τους σχετικά με τα βιβλία της και το επάγγελμα της συγγραφέα.

Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να έρθουν ουσιαστικά σε επαφή με μια συγγραφέα και όχι απλώς να ακούσουν μια τυποποιημένη διάλεξη. Οι δασκάλες της Β΄ τάξης Ιφιγένεια Δημάκη, Αγνή Νατσιοπούλου, και Μαρία Σαρρή ευχαριστούν ιδιαίτερα το διευθυντή του σχολείου κ. Χανδόλια Βασίλη και τους γονείς που συνέβαλαν στην επιτυχή διοργάνωση της εκδήλωσης. Τέλος ένα ευχαριστώ στη μουσικό του σχολείου κ. Θεοδώρα Κολτσίδα που μελοποίησε ένα ποίημα της συγγραφέα χαρίζοντας ιδιαίτερες στιγμές συγκίνησης."

Συνέντευξη στο ηλεκτρονικό περιοδικό magaz!ne

http://www.bonusmallmag.gr/006/
σελίδες 26-29