Στον θαυμαστό κόσμο του παιδικού βιβλίου | In the wonderland of children's books: Ένα ιστολόγιο για το παιδικό βιβλίο, και όχι μόνο... | A blog about children's books, and more...
Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2020
Σάββατο 11 Ιανουαρίου 2020
Πρόταση για διάβασμα από την Τίνα Πανώριου: «Τα Λαχανικά κι Εγώ»
Τίνα Πανώριου, στο https://intownpost.com/%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%ac%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%84%ce%b1-%ce%bb%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%ba%ce%b9-%ce%b5/?fbclid=IwAR3_WyKyCNVvjQNOiNEdIEKgy8_WxfvvUGoocJBxX2i6D1d0DKD43xbGN3o
Η Ράνια Μπουμπουρή μας συστήνει τα Λαχανικά της σε α’ πρόσωπο:
Τα παλιά, παλιά τα χρόνια
όταν ήμουν πιο μικρός
άκουγα “λαχανικά”
και γινόμουνα καπνός.
Τώρα όμως έχω αλλάξει
–θα σας πω το μυστικό!–
κι όταν τρώω λαχανικά
διασκεδάζω και γελώ…
Έτσι αρχίζει το νέο μου βιβλίο, που το έγραψα με στόχο μέσα από μια διαφορετική,
παιχνιδιάρικη παρουσίαση των λαχανικών, ν’ ανοίξω την όρεξη στα παιδιά
να τα δοκιμάσουν όλα τα λαχανικά, ένα προς ένα!
26 είναι τα διαφορετικά λαχανικά που παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου, και σε καθένα αφιερώνουμε μια πολύχρωμη σελίδα με τα ευφάνταστα σχέδια της Σίσυς Κυλερτζή και ένα τετράστιχο, ένα παιχνίδι λέξεων και εικονογράφησης, στο οποίο προσκαλούμε τους μικρούς φίλους και τις μικρές φίλες μας. Υπάρχουν τα λαχανικά που συνήθως έχουμε στο σπίτι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι τα παιδιά είναι πρόθυμα να τα φάνε, ούτε καν να τα δοκιμάσουν πολλές φορές:
Οι ροδέλες του αγγουριού
αχνοπράσινες στο χρώμα
είναι ρόδες φορτηγού
που ’ρχονται μια μια στο στόμα…
Κι υπάρχουν και λαχανικά που βρίσκονται σπανιότερα στην κουζίνα μας, ωστόσο είναι πλούσια σε θρεπτικά συστατικά και αξίζουν να είναι μέρος της διατροφής μας:
Κι η αχνοπράσινη αγκινάρα
με τ’ αρμονικά της φύλλα
σαν παράφωνη κιθάρα
μου σφυρίζει: ντο-«φάε»-σι-λα!
Υπάρχουν λαχανικά με ήπια γεύση, που εύκολα βρίσκουν μια θέση στο πιάτο του παιδιού μας, υπάρχει όμως και το κρεμμύδι, το σκόρδο, η πιπεριά, αξίζουν μία ευκαιρία και αυτά:
Σαν δακράκι –αχ, δες!– το σκόρδο
κι ίσως κλαίει για τ’ άρωμά του
μα αν το βάλω μες στο στόμα
θα γελάει απ’ τη χαρά του!
26 διαφορετικά λαχανικά, 26 διαφορετικές προσεγγίσεις, ώστε το παιδί να περάσει από την παρατήρηση στο ενδιαφέρον κι έπειτα στη δοκιμή. Με την ευχή στο τέλος να πει, όπως και ο μικρός πρωταγωνιστής του βιβλίου:
Τα παλιά, παλιά τα χρόνια
όταν ήμουν πιο μικρός
άκουγα «λαχανικά»
και γινόμουνα καπνός!
Τώρα πια όμως τα λατρεύω
κι είδατε το μυστικό:
για καθένα «μαγειρεύω»
ιστορίες ένα σωρό!
Τρίτη 7 Ιανουαρίου 2020
Αγνωστοι κατέστρεψαν τις πανάρχαιες βραχογραφίες στο Παγγαίο
Μπροστά σε μια ιδιαίτερα δυσάρεστη έκπληξη, και για ορισμένους αρχαιολόγους αποτρόπαια πράξη, βρέθηκαν λίγο μετά την έλευση του νέου χρόνου φυσιολάτρες και περιπατητές που ανέβηκαν στο Παγγαίο, καθώς διαπίστωσαν ότι ορισμένες από τις βραχογραφίες που βρίσκονται εκεί, ηλικίας άνω των 3.000 ετών, καταστράφηκαν από ανθρώπινο χέρι με τη χρήση συρματόβουρτσας.
Όπως υποστηρίζουν αρχαιολόγοι, μελετητές και ιστοριοδίφες της περιοχής, παρότι η ταυτότητα των ανθρώπων που προξένησαν τις φθορές δεν είναι γνωστή, οι βραχογραφίες πιθανότατα καταστράφηκαν από χρυσοθήρες, που ψάχνουν συστηματικά στην περιοχή για θησαυρούς.
Πιστεύουν ότι τα σχέδια αυτά αποτελούν σημάδια, που αντιστοιχούν σε κάποιον μυστικό χάρτη, ο οποίος σχετίζεται με κάποιο είδος κρυμμένου θησαυρού. Έτσι λοιπόν τα καταστρέφουν για να μειώσουν τις πιθανότητες κάποιοι άλλοι να οδηγηθούν στο θησαυρό.
Στην πραγματικότητα βέβαια, οι περίφημες αυτές βραχογραφίες (ή ακιδογραφήματα), όπως εξηγεί μιλώντας στο ΑΠΕ - ΜΠΕ ο δικηγόρος, ιστορικός και μελετητής, Θόδωρος Λυμπεράκης, είναι σχέδια σκαλισμένα πάνω σε γρανίτη ή ασβεστόλιθο, τα οποία μπορεί κάποιος να τα θαυμάσει από κοντά σε ορεινές περιοχές του Παγγαίου, πολύ κοντά μάλιστα και σε οικισμούς. Οι βραχογραφίες αυτές, όπως επισημαίνει, ανακαλύφθηκαν το 1966 από τον καθηγητή του ΑΠΘ, Νικόλαο Μουτσόπουλο, ο οποίος τις μελέτησε και έκανε σχετικές αναφορές. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, εκατοντάδες από αυτές βρίσκονται απροστάτευτες, εκτεθειμένες, χωρίς να υπάρχει καμία μέριμνα, αφού δεν αποτελούν αρχαιολογικό χώρο, άρα δε φυλάσσονται».
«Σε κάθε περίπτωση όμως», υπογραμμίζει με έμφαση ο κ. Λυμπεράκης, «αποτελούν ένα μέρος της πλούσιας και σημαντικής πολιτιστικής μας κληρονομιάς και πρέπει να διαφυλαχθούν. Πολιτισμός δεν είναι μόνο η Ακρόπολη και τα άλλα γνωστά μνημεία, είναι και αυτά τα σχέδια, που μας δίνουν σημαντικά στοιχεία για τη ζωή των ανθρώπων πριν από 3.000 χρόνια».
Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, οι παλαιότερες από τις βραχογραφίες ανάγονται στην όψιμη εποχή του χαλκού (περί την 3η χιλιετία π.Χ.), ενώ οι νεότερες φθάνουν μέχρι και τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους. Σε αυτές απεικονίζονται στιγμές από την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζούσαν στην περιοχή (Θράκες στην καταγωγή). Σηματοδοτούσαν σημεία για λατρευτικούς σκοπούς ή έδιναν πληροφορίες για την καθημερινότητα εκείνων των ανθρώπων όπως το κυνήγι ή την εύρεση νερού, για τον λόγο αυτό και οι αναπαραστάσεις σχετίζονται με διάφορα ζώα όπως ελάφια, ζαρκάδια, λύκοι, αλεπούδες και σκύλοι.
Ο κ. Λυμπεράκης σημειώνει ακόμα ότι για όσες βραχογραφίες έχουν μέχρι σήμερα διασωθεί, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είτε βρίσκονται σε περιοχές που δεν είναι εύκολα προσβάσιμες είτε δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί από τους χρυσοθήρες.
«Δυστυχώς, ένας υπάνθρωπος, μόνο έτσι μπορώ να τον χαρακτηρίσω, δε συγκινήθηκε, ούτε από την αρχαιότητα του μνημείου, ούτε από την ωραιότητά του, ούτε από την προσφορά του στον ελληνικό πολιτισμό και γι' αυτό το κατέστρεψε με μίσος και μανία, χρησιμοποιώντας αιχμηρό εργαλείο, προφανώς συρματόβουρτσα. Η μόνη μας ελπίδα είναι να εντοπιστεί ο βάνδαλος και να τεθεί σε δημόσια διαπόμπευση, μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και να οδηγηθεί στον Εισαγγελέα».
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2020
Η βιβλιο-ευχή μου για το 2020 στο elniplex.com
Ο Απόστολος Πάππος σκέφτηκε να συγκεντρώσει τις ευχές 78 Ελλήνων συγγραφέων, εικονογράφων και ανθρώπων του βιβλίου εδώ: https://www.elniplex.com/78-%ce%ad%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b5%cf%82-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%cf%82-%ce%b5%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b9-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%b5%cf%8d%cf%87%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf-2020/?fbclid=IwAR06r9an3s18JWhHZhrzfvDYJFkqZqSV0iD3_qvP64AiPursoqLugv1Qpok
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2019
Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2019
Mike Curato: «Μικρός Έλιοτ – Μεγάλη πόλη» και «Καλά Χριστούγεννα, Μικρέ Έλιοτ» γράφει η Ράνια Μπουμπουρή στο diastixo.gr
Ο μικρός Έλιοτ, ο πρωταγωνιστής της όμορφης σειράς που έχει δημιουργήσει ο συγγραφέας και εικονογράφος Μάικ Κουράτο, είναι ένα ελεφαντάκι αλλιώτικο από τ’ άλλα. Είναι πολύ μικρό, με πολύχρωμες βούλες στο δέρμα, και ζει μόνο του σε μια μεγαλούπολη.
Στο πρώτο και πολυβραβευμένο βιβλίο της σειράς, Μικρός Έλιοτ – Μεγάλη πόλη, βλέπουμε το ελεφαντάκι να τριγυρίζει μονάχο του δίπλα στα πανύψηλα κτίρια, στους ψηλούς ανθρώπους και στα ψηλά, γρήγορα οχήματά τους. Κανείς δεν του δίνει σημασία, κι έτσι θα πρέπει να προσέχει μην τον ποδοπατήσουν. Κι οι δυσκολίες του πολλές. Όταν θέλει να σταματήσει ένα ταξί, ποτέ κανείς οδηγός δεν τον προσέχει. Κι ούτε στο σπίτι του καλά καλά δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί, έτσι ψηλά που είναι τοποθετημένα τα πόμολα στις πόρτες, έτσι ψηλά που έχουν φτιάξει τα ψυγεία και τα ράφια τους, έτσι ψηλά που βρίσκεται ο καθρέφτης του μπάνιου ή ο νεροχύτης για να πλύνει τα πιάτα του. Όμως, λόγω του μεγέθους του έχει μάθει να εκτιμά τα μικρά πράγματα, να ξεχωρίζει την ομορφιά τους και να την αναζητά. Και η ζωή είναι γεμάτη ωραία μικρά πράγματα, για όσους μπορούν να τα δουν.
Μια μέρα, ο μικρός Έλιοτ λαχτάρησε να φάει ένα κεκάκι, που είναι η αγαπημένη του λιχουδιά. Έλα όμως που ο πάγκος στον φούρνο ήταν πολύ ψηλός κι αυτός ο καημενούλης πολύ μικρός, τόσο μικρός που η ταμίας δεν μπορούσε ούτε να τον δει ούτε να τον ακούσει. Κι εκείνος έμεινε ώρα πολλή με το χαρτονόμισμά του απλωμένο προς τη μεριά της, μάταια. Κι έφυγε λυπημένος και τόσο απογοητευμένος, που δεν έβλεπε γύρω του την ομορφιά των μικρών πραγμάτων, όπως πριν. Ώσπου, συνάντησε ένα πλασματάκι ακόμα πιο μικρό, ένα ποντικάκι, που είχε ένα ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα από τον ίδιο. Και μην ακούτε ότι οι ελέφαντες φοβούνται τα ποντίκια, μύθος! Ετούτο το συγκεκριμένο ποντικάκι, που το βοήθησε ο Έλιοτ, κατάφερε να τον βοηθήσει κι αυτό με τη σειρά του. Κι έγινε, τελικά, όχι μόνο το καλύτερο φιλαράκι του ελεφαντάκου, αλλά και συμπρωταγωνιστής του στα επόμενα βιβλία –και εξώφυλλα– της σειράς.
Έξυπνα βιβλία, πολύ τρυφερά και χαριτωμένα, προσφέρουν έναν άριστο συνδυασμό εύστοχου, σύντομου κειμένου και εικαστικής απόλαυσης.
Στο βιβλίο Καλά Χριστούγεννα, Μικρέ Έλιοτ το ελεφαντάκι μας, αντίθετα από τα περισσότερα παιδιά του κόσμου, δεν ανυπομονεί να έρθουν τα Χριστούγεννα. Φαίνεται μπερδεμένο, δεν ξέρει ποιο είναι το πνεύμα των Χριστουγέννων, ούτε και πού να ψάξει να το βρει. Πάει και περιμένει στην ουρά για τον Αϊ-Βασίλη σ’ ένα πολυκατάστημα, για να του ζητήσει να του το φέρει. «Δυστυχώς, δεν μπορώ να σ’ το δώσω εγώ. Πρέπει να το βρεις μόνος σου», του απαντά εκείνος. Το ποντικάκι υπόσχεται να τον βοηθήσει, κι έτσι ξεχύνονται μαζί στην αναζήτηση. Το έψαξαν στο θέατρο – τίποτα. Σ’ ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο – όχι. Στο χιονισμένο πάρκο – τζίφος. Ώσπου, ένας κόκκινος φάκελος παρασυρμένος απ’ τον αέρα έρχεται και πέφτει στο πρόσωπο του Έλιοτ. Κι ήταν το νήμα που τον οδήγησε, παρέα με το ποντικάκι φυσικά, να βρουν και ν’ απολαύσουν το πνεύμα των Χριστουγέννων…
Έξυπνα βιβλία, πολύ τρυφερά και χαριτωμένα, προσφέρουν έναν άριστο συνδυασμό εύστοχου, σύντομου κειμένου και εικαστικής απόλαυσης. Οι εικόνες, είτε με απαλά χρώματα όπως στο πρώτο βιβλίο είτε με έντονα όπως στο χριστουγεννιάτικο, αποδίδονται με αδρές γραμμές αλλά και προσεκτικά επιλεγμένες λεπτομέρειες, που έχουν το δικό τους νόημα και συμπληρώνουν την ιστορία. Ο μικρός Έλιοτ περνά απαρατήρητος στον κόσμο των ανθρώπων, και μόνο ένα παιδί, ένα κοριτσάκι τον κοιτά μ’ ενδιαφέρον στον δρόμο, στέκεται σαν να θέλει να τον πλησιάσει, άλλο που η μαμά του το τραβά από το χέρι για να προχωρήσει. Και στο χριστουγεννιάτικο, δεν χρειάζονται λέξεις για να καταλάβουμε την αποτυχία του Έλιοτ να βρει το πνεύμα των Χριστουγέννων εκεί όπου το ψάχνει αρχικά, μας το λένε με χιούμορ οι εικόνες.
Αναζητήστε επίσης τα βιβλία Μικρός Έλιοτ – Μεγάλη πλάκα (με ένα ωραίο τυπογραφικό κόλπο, ώστε να ξεδιπλώνονται δύο σελίδες προς το τέλος δημιουργώντας μια μαγευτική εικόνα), Μικρός Έλιοτ – Μεγάλη οικογένεια (το πιο συγκινητικό βιβλίο της σειράς) και Μικρός Έλιοτ – Στην εξοχή (μια περιπέτεια που θα δοκιμάσει τη φιλία των δύο αξιαγάπητων πλασμάτων).
Μικρός Έλιοτ – Μεγάλη πόλη
Mike Curato
εικονογράφηση: Mike Curato
μετάφραση: Αυγή Δαφερέρα
Κλειδάριθμος
32 σελ.
ISBN 978-960-461-920-7
Τιμή €11,00
Τρίτη 17 Δεκεμβρίου 2019
Μια εκδοτικά πλούσια χρονιά το 2019
Μέσα στο 2019 κυκλοφόρησαν 3 καινούργια παιδικά μου βιβλία, κι αυτό με γεμίζει χαρά! Επίσης, ανατυπώθηκαν 7 από τα παλιότερα βιβλία μου - κι εδώ η χαρά είναι διπλή, αφού μάλλον ο στόχος τους έχει επιτευχθεί!
Όλα από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, που ευχαριστώ για τη θαυμάσια συνεργασία!
«Το μιούζικαλ “Annie” στο Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου (Τάε Κβον Ντο)» της Ράνιας Μπουμπουρή στο diastixo.gr
Είναι το πολυβραβευμένο μιούζικαλ που ανέβηκε πρώτη φορά στο Κονέκτικατ το 1976 και πέρασε στο Μπρόντγουεϊ το 1977, όπου παίχτηκε αδιάκοπα επί σχεδόν μια εξαετία, με υπόθεση βασισμένη στο κόμικ Η μικρή ορφανή Άνι του Χάρολντ Γκρέι, μουσική του Τσαρλς Στράους, στίχους του Μάρτιν Τσάρνιν και κείμενο του Τόμας Μίχαν. Είναι το μυθιστόρημα του Τόμας Μίχαν (1980), που βασίστηκε στο παραπάνω θεατρικό έργο και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές (στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση Σοφίας Γρηγορίου). Επίσης, είναι η ταινία του Τζον Χιούστον (1982) που μας συντρόφευε την περίοδο των Χριστουγέννων, όταν ήμασταν παιδιά. Τέλος, είναι η πιο πρόσφατη ταινία του Γουίλ Γκλουκ (2014), μαζί με τις αμέτρητες διασκευές και παραστάσεις σε όλο τον κόσμο – από τους New York Times έχει υπολογιστεί πως, μόνο στις ΗΠΑ, η Άνι ανεβαίνει 700 με 900 φορές ετησίως.
Σύμφωνα με την υπόθεση, στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης στην Αμερική, και συγκεκριμένα το 1933, ένα πρόσχαρο εντεκάχρονο κοριτσάκι με πυρρόξανθα μαλλιά μεγαλώνει σ’ ένα ορφανοτροφείο της Νέας Υόρκης. Ονομάζεται Άνι και δεν είναι ακριβώς ορφανό, όπως τα άλλα παιδιά στο ίδρυμα: οι γονείς της την άφησαν μωρό σ’ ένα καλάθι, με ένα σημείωμα όπου έγραφαν το όνομά της, ότι αδυνατούν να τη φροντίσουν αλλά θα επιστρέψουν να την πάρουν με την πρώτη ευκαιρία, φέρνοντας ως απόδειξη το μισό ασημένιο μενταγιόν της (το άλλο μισό το άφησαν στο λαιμουδάκι της). Με την προσμονή της επιστροφής τους, η Άνι μεγαλώνει σε άθλιες συνθήκες, αφού η διευθύντρια του ορφανοτροφείου, η Μις Χάνιγκαν, είναι μια μοχθηρή, άπληστη, αλκοολική γυναίκα, που αφήνει τα παιδιά να ξεπαγιάζουν νηστικά, ενώ παράλληλα τα βάζει να δουλεύουν σκληρά για να κερδίσουν το ψωμί τους, προσπαθώντας να τα πείσει ότι είναι άχρηστα και ότι κανείς δεν νοιάζεται γι’ αυτά. Ώσπου, καταφθάνει στο ορφανοτροφείο η Γκρέις Φάρελ, γραμματέας του δισεκατομμυριούχου Όλιβερ Γουόρμπακς, ο οποίος για να χτίσει τη δημόσια εικόνα του θα φιλοξενήσει στην έπαυλή του ένα ορφανό για την περίοδο των Χριστουγέννων. Η Μις Φάρελ επιλέγει την Άνι, που βλέπει επιτέλους τη ζωή να της χαμογελά. Αλλά όχι για πολύ…
Η παράσταση που παρακολουθήσαμε στο Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου κέρδισε τις εντυπώσεις. Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για μια πλούσια παραγωγή: 55μελής θίασος με 27 ηθοποιούς-χορευτές, 20μελή ορχήστρα, 8 παιδιά – και έναν σκύλο. Κι αν αρχίσουμε από τα παιδιά, είναι όλα τους ταλαντούχα, αεράτα πλάσματα, που χορεύουν, τραγουδούν, παίζουν πειστικά. Η δε Πέγκυ Μανωλά (διπλή διανομή με τη Δανάη Τσούμου) ως Άνι μάς έκλεψε την καρδιά: δυναμική και γλυκιά, με υπέροχη φωνή και κίνηση, ενσαρκώνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο με δικαιολογημένη αυτοπεποίθηση. Η Μίρκα Παπακωνσταντίνου ως Μις Χάνιγκαν απέσπασε πολλές φορές το χειροκρότημα του κοινού, πείθοντας τα παιδιά που την παρακολουθούσαν για την κακία της και τη θολούρα του μυαλού της από το αλκοόλ. Όσοι από τους μεγαλύτερους θεατές είμαστε κολλημένοι με την ερμηνεία της Κάρολ Μπερνέτ στην ταινία του Χιούστον, είδαμε μια διαφορετική προσέγγιση στον ρόλο της Μις Χάνιγκαν, ενδιαφέρουσα και πιο πληθωρική. Η Νάντια Μπουλέ στον ρόλο της Γκρέις Φάρελ είναι ακριβώς στο στοιχείο της: αεικίνητη και αέρινη, απογειώνει τις σκηνές όπου τραγουδά και χορεύει. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης ως Όλιβερ Γουόρμπακς είναι αστείος και συγκινητικός στις κατάλληλες στιγμές, αεράτος όταν παίζει και όταν τραγουδά. Το έτερο ζεύγος της παράστασης, οι κακοί της υπόθεσης, Άρης Πλασκασοβίτης (διπλή διανομή με τον Αργύρη Αγγέλου) ως Ρούστερ και Κατερίνα Στικούδη ως Λίλι, έπεισαν το κοινό για τις χυδαίες τους προθέσεις απέναντι στην Άνι, ο δε Πλασκασοβίτης δημιούργησε μ’ επιτυχία την κατάλληλη ατμόσφαιρα αμηχανίας στη σκηνή με την επιταγή του δισεκατομμυριούχου.
Πρώτα απ’ όλα, πρόκειται για μια πλούσια παραγωγή: 55μελής θίασος με 27 ηθοποιούς-χορευτές, 20μελή ορχήστρα, 8 παιδιά – και έναν σκύλο.
Η Θέμις Μαρσέλλου είναι μια σκηνοθέτις που κατέχει καλά το είδος του μιούζικαλ και μπορεί να δημιουργήσει πετυχημένες παραστάσεις, το έχει κάνει άλλωστε πολλές φορές μέχρι σήμερα, επιλέγοντας και τους κατάλληλους συνεργάτες· οι χορογραφίες της Άννας Αθανασιάδη, λόγου χάρη, είναι πλούσιες και αξιοποιούν έξυπνα τα σκηνικά αντικείμενα –κουβάδες, κρεβάτια, σκάλα– της Μαίρης Τσαγκάρη, ενώ η κίνηση είναι απόλυτα ταιριαστή με τα ωραιότατα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκκορού. Η φωνητική διδασκαλία είναι του Δημήτρη Μπουζάνη, ενώ η ορχήστρα, σε διδασκαλία και διεύθυνση του Ηλία Καλούδη, ερμηνεύει θαυμάσια τη μουσική του Τσαρλς Στράους, κι έτσι το κοινό φεύγει μουρμουρώντας το περίφημο «Αύριο» («Tomorrow»). Είναι εξαιρετικό να υπάρχει ζωντανή μουσική στα μιούζικαλ, είναι και απαραίτητο για την καλλιέργεια του κοινού, που θα πρέπει σιγά σιγά να κατανοήσει ότι τα ορχηστρικά κομμάτια που ακούγονται δεν είναι διάλειμμα από τη θεατρική πράξη, ώστε ν’ αρχίσουν οι συζητήσεις και τα σχόλια, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της. Η Θέμις Μαρσέλλου υπογράφει επίσης την προσεγμένη απόδοση του κειμένου και των στίχων στα ελληνικά – χαρακτηριστικό παράδειγμα το όνομα του σκύλου, Σάντι: «σαν-τη χαρά, σαν-τη ζωή, σαν-τη καταιγίδα…» λέει η Άνι στον αστυνομικό, προσπαθώντας να τον πείσει ότι ο σκυλάκος είναι δικός της και όχι αδέσποτος, «αν τον ξαναδώ να γυρίζει χωρίς περιλαίμιο, θα τον πάρει ο μπόγιας και θα τον βάλει να κοιμηθεί για πάντα, σαν-τη γιαγιά μου», απαντάει εκείνος.
Στα μείον της παράστασης η κάπως μεγάλη διάρκειά της σε συνδυασμό με τη διαρρύθμιση πολλών θέσεων, που δεν βοηθά στην απρόσκοπτη παρακολούθηση, εάν π.χ. στο μπροστινό κάθισμα βρεθεί κάποιος ψηλός. Σε κάθε περίπτωση, μια ωραία χριστουγεννιάτικη πρόταση για παιδιά δημοτικού.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία – Απόδοση κειμένου και στίχων: Θέμις Μαρσέλλου
Μουσική διεύθυνση – Διδασκαλία ορχήστρας: Ηλίας Καλούδης
Χορογραφία: Άννα Αθανασιάδη
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκκορού
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Video design: Κάρολος Πορφύρης
Φωνητική διδασκαλία: Δημήτρης Μπουζάνης
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Πρωταγωνιστούν: Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Νάντια Μπουλέ, Αργύρης Αγγέλου / Άρης Πλασκασοβίτης, Κατερίνα Στικούδη
Στον ρόλο της Άνι οι μικρές: Πέγκυ Μανωλά και Δανάη Τσούμου
Παραστάσεις από 13 έως 29 Δεκεμβρίου:
Τετάρτη (25/12): 17.30
Πέμπτη (26/12): 14.30, 17.30
Παρασκευή (13/12, 20/12, 27/12): 17.30
Σάββατο (14/12, 21/12, 28/12): 14.30, 17.30
Κυριακή (15/12, 22/12, 29/12): 11.30, 14.30
Τιμές εισιτηρίων:
Διακεκριμένη ζώνη: 45 ευρώ, Α’ ζώνη: 32 ευρώ, Β’ ζώνη: 25 ευρώ, Γ’ ζώνη: 20 ευρώ, Δ’ ζώνη: 15 ευρώ, Ε’ ζώνη: 10 ευρώ
Πηγή: https://diastixo.gr/allestexnes/theatro/13371-musical-annie
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)