«Δεκατρείς ώρες» του Deon Meyer: παρουσίαση της Ράνιας Μπουμπουρή στο diastixo.gr

 

Δημοσιεύτηκε 27 Ιουλίου 2020

Το Κέιπ Τάουν τη νύχτα απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βραβευμένου αστυνομικού μυθιστορήματος Δεκατρείς ώρες του Νοτιοαφρικανού Ντίον Μέγερ, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στη χώρα μας από τις Εκδόσεις Στερέωμα, σε μετάφραση της Κάλλιας Παπαδάκη. Και είναι από τις περιπτώσεις όπου το εξώφυλλο ενός βιβλίου αποδεικνύεται εξίσου εντυπωσιακό με το περιεχόμενό του.

Σύμφωνα με την υπόθεση, η νεαρή Αμερικανίδα Ρέιτσελ Άντερσον, τουρίστρια στο Κέιπ Τάουν, αγνοείται. Η καλύτερή της φίλη, μαζί με την οποία έκανε αυτό το υπερατλαντικό ταξίδι, έπεσε θύμα άγριας δολοφονίας. Η Ρέιτσελ έχει δει τους δολοφόνους και ξέρει καλά ότι είναι ο επόμενος στόχος τους. Το ξέρει και γι’ αυτό τρέχει να κρυφτεί, οι διώκτες της όμως δεν την αφήνουν στιγμή σε ησυχία. Κι από κάτι που κρυφακούει έντρομη να λένε μεταξύ τους, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί την αστυνομία. Αρχίζει λοιπόν να κρύβεται και από τους αστυνομικούς. Μόνο που δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Και σίγουρα όχι ο ντετέκτιβ Μπένι Γκρίσελ, που δίνει τον λόγο του στον πατέρα της ότι θα τη σώσει.

Όμως ο χρόνος τρέχει και ο Μπένι Γκρίσελ, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι επιφορτισμένος με δύο υποθέσεις, εξίσου απαιτητικές, και φορτωμένος με τις δικές του έγνοιες και τον δύσκολο αγώνα του να κρατηθεί μακριά από το αλκοόλ: «Ύστερα, πήρε προαγωγή [...] και το μέλλον γλίστρησε από τα δάχτυλά του, μέσα από τις χούφτες του, λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα, τόσο αργά που δεν το συνειδητοποίησε, τόσο ανεπαίσθητα που ξύπνησε από έναν μεθυσμένο λήθαργο δεκατρία χρόνια μετά και συνειδητοποίησε ότι τα είχε χάσει όλα. Δεν μπορούσες ποτέ να το επανακτήσεις. Αυτή ήταν η στραβή. Δεν μπορούσες ποτέ να επιστρέψεις, εκείνη η ζωή, εκείνοι οι άνθρωποι και οι καταστάσεις είχαν παρέλθει [...] Έπρεπε να ξαναρχίσεις, όμως αυτή τη φορά χωρίς την αφέλεια, την αθωότητα, την αισιοδοξία του παρελθόντος, χωρίς την αχλή του ερωτευμένου. Ήσουν διαφορετικός, ήσουν εγκλωβισμένος στην τωρινή σου υπόσταση με όλη τη γνώση, την εμπειρία, τον ρεαλισμό και την απογοήτευση» (σελ.160-161).

Η υπόθεσή του εξελίσσεται μέσα σε 13 ώρες, που όμως είναι τόσο γεμάτες και αγωνιώδεις, ώστε καταλήγουμε να το διαβάσουμε απνευστί σε πολύ λιγότερες.

Ο Ντίον Μέγερ με τις Δεκατρείς ώρες, όπως και νωρίτερα με την Κόμπρα (μτφρ. Ανδρέας Αποστολίδης, Στερέωμα 2018), μας ανοίγει ένα παράθυρο στη Νότια Αφρική – και συγκεκριμένα στον δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό της Νότιας Αφρικής, το Κέιπ Τάουν. Ίσως μάλιστα η μεγαλούπολη αυτή να είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου του. Εδώ βλέπουμε το Κέιπ Τάουν μέσα από τα μάτια της Ρέιτσελ, που είναι τουρίστρια και τρέχει στα τυφλά, αναζητώντας κρυψώνες εδώ κι εκεί, παράλληλα όμως βλέπουμε τα ίδια σημεία και μέσα από τα μάτια των μόνιμων κατοίκων του: «Στο κέντρο βρισκόταν μια μεγάλη μιχανοκίνητη μεταλλική πύλη και από πίσω μονοκατοικίες που παρέπεμπαν σε χωριάτικο στιλ, με τιρκουάζ παντζούρια, μονόχρωμα κουφώματα και μια στέγη σε σχήμα Α. Άλλο ένα κερδοσκοπικό οικοδομικό εγχείρημα που θα μπαγιάτευε και δεν θα ενδιέφερε κανέναν σε πέντε χρόνια» (σελ.294).

Επίσης, παίρνουμε μια γεύση από την πληθυσμιακή σύνθεση της πόλης και της χώρας, καθώς στην εξέλιξη της ιστορίας παίζουν ρόλο εκπρόσωποι διάφορων εθνικών ομάδων – μαύροι, λευκοί, έγχρωμοι, Αφρικάνερς, Ζουλού, Κόσα, μιγάδες, ένα κυριολεκτικά πολύχρωμο μωσαϊκό: «Οι Αφρικάνερς ξαναεπαναστάτησαν, ένα τρομερό επίτευγμα. Ύστερα, η εξουσία τούς διέφθειρε. Τα σημάδια των καιρών δείχνουν ότι η μαύρη διακυβέρνηση βαδίζει στα βήματά τους. Φοβάμαι ότι θα κάνουν τα ίδια λάθη. Τόσο κρίμα. Είμαστε μια χώρα δυνατοτήτων με υπέροχους, καλούς πολίτες, που όλοι μας επιθυμούμε ένα πράγμα: ένα μέλλον για τα παιδιά μας. Εδώ. Όχι στον Καναδά» (σελ.305). Και μια γεύση από τους ανταγωνισμούς και τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ τους, στο πλαίσιο της δημόσιας διοίκησης και όχι μόνο: «Και είμαι πολύ μεγάλος για όλα αυτά τα σκατά, Μπένι, τις βρομοδουλειές του Εθνικού Επιτρόπου, τη διάλυση της Ομάδας Σκορπιός, τις φυλετικές ποσοστώσεις που αλλάζουν κάθε χρόνο, όλα είναι πολιτικοποιημένα. Και αν ο Ζούμα γίνει πρόεδρος, οι Κόσα θα παραγκωνιστούν και οι Ζουλού θα πάρουν τη θέση τους και όλα θα ξαναλλάξουν – καινούργια ιεραρχία, καινούργια ατζέντα, καινούργιοι μπελάδες» (σελ.353).

Οι Δεκατρείς ώρες είναι ένα σύγχρονο δείγμα αστυνομικού μυθιστορήματος που καταφέρνει να κρατά θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην παρουσίαση της υπόθεσής του και στην αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας που πλαισιώνει την υπόθεση αυτή. Ο Ντίον Μέγερ, εκτός από πολυβραβευμένος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, είναι και σεναριογράφος – ξέρει καλά, λοιπόν, να στήνει ένα έργο με χαρακτήρες τόσο ρεαλιστικούς και εξελίξεις τόσο καταιγιστικές, ώστε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους. Και δε χρειάζεται να είναι κανείς λάτρης της αστυνομικής λογοτεχνίας, για να εκτιμήσει τα χαρίσματα του συγκεκριμένου βιβλίου. Η υπόθεσή του εξελίσσεται μέσα σε 13 ώρες, που όμως είναι τόσο γεμάτες και αγωνιώδεις, ώστε καταλήγουμε να το διαβάσουμε απνευστί σε πολύ λιγότερες. Θα υποδεχόμασταν με χαρά τη μετάφραση και άλλων έργων του.

Δεκατρείς ώρες
Deon Meyer
μετάφραση: Κάλλια Παπαδάκη
Στερέωμα
536 σελ.
ISBN 978-960-8061-88-0
Τιμή €21,00

Πηγή: https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/14713-meyer-dekatreis-ores

«Επτά ψέματα» της Elizabeth Kay: παρουσίαση της Ράνιας Μπουμπουρή στο diastixo.gr

 

Δημοσιεύτηκε 20 Ιουλίου 2020

Αν και πρωτοεμφανιζόμενη στη συγγραφή, η Βρετανίδα Ελίζαμπεθ Κέι εργάζεται χρόνια στον χώρο των εκδόσεων – άρχισε ως βοηθός, σήμερα είναι σύμβουλος έκδοσης στον οίκο Penguin Random House. Μέρος των αρμοδιοτήτων της είναι να κρίνει αν ένα βιβλίο έχει τα φόντα να κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό ή όχι. Συχνά, η απορία που συνοδεύει επαγγελματίες σε τέτοιες θέσεις είναι η εξής: Θα μπορούσε να εφαρμόσει κανείς τις γνώσεις του στην πράξη, σε ένα δικό του βιβλίο; Η απάντηση για την Ελίζαμπεθ Κέι δόθηκε με τα Επτά ψέματα, ένα ψυχολογικό θρίλερ που έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, ενώ τα δικαιώματά του έχουν πωληθεί σε 30 χώρες.

Η ιστορία αφορά δύο αχώριστες φίλες, την Τζέιν και τη Μάρνι, και είναι δοσμένη σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την Τζέιν. Ο αναγνώστης βλέπει την υπόθεση αποκλειστικά και μόνο από τη δική της οπτική γωνία, κι είναι βέβαια ψυλλιασμένος ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι ή όχι μόνο έτσι. Το μεγάλο ερώτημα, όμως, είναι: Σε ποιον απευθύνεται η αφηγήτρια; «Μακάρι να μπορούσα να σου πω πως θ’ ακούσεις μία εύκολη ιστορία, αλλά ούτε κατά διάνοια δεν πιστεύω ότι θα είναι εύκολη. Θα πεθάνουν πολλοί άνθρωποι απόψε…» λέει (σελ.64), αλλά από ένα σημείο κι έπειτα είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται στον αναγνώστη. Απευθύνεται σε κάποιον δημόσιο λειτουργό; Σε δικηγόρο; Όχι. Δε νομίζω ότι μπορεί εύκολα να πάει ο νους μας, μέχρι τη στιγμή που αυτό θ’ αποκαλυφθεί από την ίδια την αφηγήτρια προς το τέλος του βιβλίου, προκαλώντας μας μάλιστα και μεγάλη αγωνία για τη συνέχεια.

Σύμφωνα με την υπόθεση, λοιπόν, η Τζέιν και η Μάρνι είναι αγαπημένες φίλες από παιδιά: πέρασαν μαζί τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, την εφηβεία τους, χωρίστηκαν χιλιομετρικά στις σπουδές τους φοιτώντας σε άλλες πόλεις, αλλά διατηρούσαν καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία, γνωρίζοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια η μια από τη ζωή της άλλης, κι έπειτα συγκατοίκησαν στο Λονδίνο. Δύο χαρακτήρες ολωσδιόλου αντίθετοι – η μία λουσμένη στο φως κι εξωστρεφής, η άλλη βυθισμένη στο σκοτάδι κι αντικοινωνική. Αλληλοσυμπληρώνονται, παίρνουν δύναμη η μία από την άλλη, πατάνε στα πόδια τους και προχωρούν – η μία αποφασιστικά, η άλλη πιο δειλά. Αλλά πάντα μαζί. Γύρω στα είκοσι πέντε τους, ερωτεύονται και παντρεύονται. Πρώτα η Τζέιν, μετά η Μάρνι.

Κλείνοντας το βιβλίο, ξανασκεφτόμαστε την ιστορία από την αρχή προσπαθώντας να δούμε πού παραπλανηθήκαμε από την αφηγήτρια και πού όχι.

Και οι δύο κύριοι χαρακτήρες παρουσιάζονται ολοκληρωμένα από τη συγγραφέα, η οποία εμβαθύνει στα κατάλληλα γνωρίσματα και περιστατικά, και αντλεί από το περιβάλλον τους τα στοιχεία για να τεκμηριώσει τις αποφάσεις τους που οδηγούν στην εξέλιξη της ιστορίας. Η σχέση της Τζέιν με τη μητέρα της και την αδελφή της επίσης αναλύεται σε βάθος και, αν μη τι άλλο, υποψιάζει τον αναγνώστη για την αδυναμία της αφηγήτριας να δεχτεί την αλήθεια. Ή μήπως είναι περισσότερο αδιαφορία, παρά αδυναμία; Αυτό επαφίεται στη διαφορετική ερμηνεία και στις διαφορετικές προσλαμβάνουσες του καθενός μας. Άλλωστε, το ίδιο βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό για τον κάθε αναγνώστη.

Πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις της αφηγήτριας για την απώλεια και το πένθος. «Να κάτι που μαθαίνεις καθώς μεγαλώνεις, καθώς αρχίζεις να ζεις δίπλα στον θάνατο με τα πολλά του προσωπεία, καθώς εγκαθίσταται στον κόσμο σου. […] Δεν υπάρχει λογική στο πένθος, κανένα χιλιοπατημένο μονοπάτι που όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε· υπάρχουν απλώς φορές που είναι υποφερτό, και φορές που δεν είναι» (σελ.225). «Βρισκόμουν παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα παρελθόν, που φάνταζε υπερβολικά γεμάτο από συναισθήματα, και ένα μέλλον, που έμοιαζε στερημένο απ’ αυτά» (σελ.247).

Η Τζέιν, λοιπόν, αποστερημένη απ’ τον αγαπημένο σύζυγό της, αντιπαθεί φοβερά τον σύζυγο της Μάρνι, αλλά αποφασίζει να μην της πει ανοιχτά τη γνώμη της για κείνον. Κι εκεί αρχίζουν τα ψέματα. Ένα, δύο, τρία… επτά ψέματα – κάποια αθώα ψεματάκια, άλλα όμως μεγάλα ψέματα, τα οποία οδηγούν σε κρεσέντο μια ιστορία που κυλάει σε αργό, κάποιες φορές νοσταλγικό, ρυθμό. Και σε μια μεγάλη έκπληξη και αρκετές σελίδες αγωνίας στο τέλος.

Κλείνοντας το βιβλίο, ξανασκεφτόμαστε την ιστορία από την αρχή προσπαθώντας να δούμε πού παραπλανηθήκαμε από την αφηγήτρια και πού όχι. Και ίσως θελήσουμε να το ξαναδιαβάσουμε ακριβώς γι’ αυτό.

 

Επτά ψέματα
Ελίζαμπεθ Κέι
μετάφραση: Μαρία Φακίνου
Μίνωας
472 σελ.
ISBN 978-618-02-1532-8
Τιμή €17,70

Πηγή: https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/14667-7psemata

Ψηφιοποίηση του περιοδικού «Γράμματα και Τέχνες»

 diastixo.gr

Δημοσιεύτηκε 11 Ιουλίου 2020

Με πρωτοβουλία του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης συντελέστηκε ένα σπουδαίο έργο για την πολιτιστική ιστορία της χώρας μας: η ψηφιοποίηση του περιοδικού Γράμματα και Τέχνες, ενός από τα ιστορικά περιοδικά του τόπου, που ξεκίνησε με εκδότη τον Κ.Γ. Παπαγεωργίου και εκδόθηκε για μεγάλο διάστημα από τις Εκδόσεις Σοκόλη. Επιβλέπουσα στο όλο εγχείρημα ήταν η καθηγήτρια Βασιλική Κοντογιάννη από το Τμήμα Νεοελληνικής Φιλολογίας, η οποία σημειώνει:

«Αυτό το μικρό εισαγωγικό σημείωμα ξεκινά με τη μνήμη της Αικατερίνης Κουμαριανού: εκείνη πρώτη μού μίλησε για το περιοδικό Γράμματα και Τέχνες, εκείνη με έφερε σε επαφή με τον Κώστα Παπαγεωργίου. Η γνώμη της για το περιοδικό ήταν θερμά θετική.

»Αρκετά χρόνια αργότερα, καιρό μετά τον θάνατο της Αικατερίνης, κι αφού στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ. είχαμε πια ιδρύσει το Εργαστήριο Έρευνας για τη Νεοελληνική και Συγκριτική Φιλολογία, συζητούσαμε ήρεμα με τον Κώστα Παπαγεωργίου για το περιοδικό. Με δυσκόλευε πολύ η πραγματικότητα της έλλειψης τευχών: δεν μπορούσα να έχω συνολική εικόνα. Η βιβλιοθήκη του Τμήματος άλλωστε διέθετε έναν μικρό αριθμό τευχών. Σκεφτόμουν ότι καλή λύση θα ήταν η ψηφιοποίηση του όλου σώματος. Μπορούσαμε να την αναλάβουμε μέσα από τις δράσεις του Εργαστηρίου, δηλαδή με δυνάμεις που βασίζονται στην όλη υποδομή του Τ.Ε.Φ. και την συμπληρώνουν. Ο Κώστας συμφώνησε χωρίς καμιά ανησυχία.

»Το επόμενο βήμα ήταν η επικοινωνία με τις εκδόσεις Σοκόλη. Ο Σοκόλης εξέδωσε για μεγάλο διάστημα το περιοδικό και διέθετε τεύχη στην αγορά. Η απάντηση του Παναγιώτη Σοκόλη και της κόρης του Αθηνάς υπήρξε άμεσα θετική, με ουσιαστική υποστήριξη. Όχι μόνον προσέφεραν τα τεύχη, αλλά ενθάρρυναν την όλη προσπάθεια, προτείνοντας λύσεις στα διαφορετικά στάδια. Όταν συστάθηκε το μεγαλύτερο μέρος του σώματος αυτού, και πάλι οι εκδόσεις Σοκόλη, με ένθερμη πρωτοβουλία της Αθηνάς, ανέλαβαν να στηρίξουν την Πρακτική Άσκηση φοιτητών του Τμήματος, οι οποίοι ψηφιοποίησαν το περιοδικό και άρχισαν να δουλεύουν πάνω στα ηλεκτρονικά ευρετήρια. Ο εκδοτικός οίκος Σοκόλη ανέλαβε να αποδεχτεί τις συμβάσεις Πρακτικής Άσκησης των φοιτητών, που έκαναν την ψηφιοποίηση και τα ευρετήρια. Η Αθηνά φρόντισε και για την πρώτη ανάδειξη του ερευνητικού έργου από τον Τύπο.

»Την πρόταση ένταξης του έργου στο Εργαστήριο και την Πρακτική Άσκηση, καθώς και την πρόταση ένταξής του στο περιβάλλον των υποδομών Πληροφορικής του Τ.Ε.Φ. αποδέχτηκε ομόφωνα η Συνέλευση του Τμήματος, μετά από θετική εισήγηση της Προέδρου, Καθηγήτριας Ζωής Γαβριηλίδου, όπως και της επόμενης Προέδρου, Καθηγήτριας Μαρίας Τζιάτζη. Οι αγαπητές συνάδελφοι στήριξαν παράλληλα όλο το γραφειοκρατικό κομμάτι της διαδικασίας, έτσι ώστε το Πανεπιστήμιο να προχωρήσει με τα βήματα εκείνα που θα μας επέτρεπαν να ψηφιοποιήσουμε και να αναρτήσουμε διαδικτυακά το περιοδικό Γράμματα και Τέχνες στην ιστοσελίδα του Τμήματος.

»Το έργο ενέταξε στην Πρακτική Άσκηση των φοιτητών του Τ.Ε.Φ., για όσο διάστημα απαιτήθηκε, η Επίκουρη Καθηγήτρια Ειρήνη Κορρέ, δείχνοντας έτσι όχι μόνο απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόταση την οποία έφερνε το Εργαστήριο, αλλά και συμβάλλοντας στο έργο με τον καθοριστικό ενθουσιασμό της. Η Ειρήνη Κορρέ προέβλεψε σε κάθε μία από τις φάσεις του έργου, με απλοχεριά, τις ανάγκες του.

»Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές, που δεν είχαν έρθει σε επαφή στο παρελθόν με έργο ψηφιοποίησης, αρχικά ανησύχησαν. Οι φόβοι τους ήταν δεμένοι με το ερώτημα αν θα μπορούσαν πραγματικά να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της Πρακτικής Άσκησης. Στο σημείο αυτό, ψυχή του έργου στάθηκε ο Άγγελος Σισμάνης, Ε.Τ.Ε.Π. Πληροφορικής του Τμήματος, που όχι μόνον αποδέχτηκε με χαρά το έργο, στο περιβάλλον της αίθουσας Πληροφορικής, την οποία διαχειρίζεται, αλλά και καταπολέμησε συστηματικά τους φόβους όλων, ώστε το έργο να προχωρήσει. Ο ίδιος είναι πάντοτε ο υπεύθυνος για την παρουσίαση όλων των στοιχείων στην ιστοσελίδα του Τμήματος.

»Ο άνθρωπος που μας βοήθησε να αντιμετωπίσουμε τα ειδικά ερωτήματα, όσα θέτει η ψηφιοποίηση και ευρετηρίαση περιοδικών, στάθηκε ο συνάδελφος, ερευνητής του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, Βασίλης Βασιλειάδης. Στήριξε τις πρώτες απόπειρες για το ερευνητικό αυτό έργο, όπως και ενθάρρυνε θερμά την πραγματοποίησή του. Είχε ήδη ουσιαστική πείρα πάνω στο αντικείμενο των περιοδικών.

»Αποφασίσαμε να αναρτήσουμε την ψηφιοποίηση, μολονότι τα ευρετήρια βρίσκονται ακόμα σε επεξεργασία. Ο αναγνώστης μπορεί και τώρα να αναζητήσει στοιχεία μέσα στα αρχεία pdf του ψηφιοποιημένου περιοδικού, όμως θα του χρειαστεί να διατρέξει τα τεύχη ένα-ένα. Ελπίζουμε ότι σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, θα είμαστε σε θέση να αναρτήσουμε ηλεκτρονικά τα ευρετήρια.

»Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το έργο βρίσκεται ακόμα σε πρόοδο και θα συνεχίσει να προχωρά. Σχεδιάζουμε να κάνουμε μια πλήρη περιγραφή του σώματος, όπως επίσης και να αναρτήσουμε φάκελο μελετών που αφορούν στο περιοδικό.

»Για το ξεκίνημα του φακέλου μελετών, θα ήθελα να αναφερθώ στον συνάδελφο φιλόλογο Βαγγέλη Δημητριάδη και να τον ευχαριστήσω, που δέχτηκε να μας στείλει την μελέτη του, ώστε να την αναρτήσουμε.

»Θέλω να ευχαριστήσω όλες και όλους. Ελπίζω ότι το περιοδικό μπορεί να γίνει ευρύτερα γνωστό χάρη στις νέες τεχνολογίες. Για μένα πρωταρχική σημασία έχει ότι διαθέτουμε πια το σώμα του περιοδικού Γράμματα και Τέχνες. Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται μπορεί να το διατρέξει.

»Εύχομαι το σώμα αυτό να αποτελέσει τη βάση για μελλοντικές έρευνες».

Περισσότερες πληροφορίες, καθώς και τα ψηφιοποιημένα τεύχη του περιοδικού, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Πηγή: https://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/14618-grammata-texnes

3 υποψηφιότητες για το Βραβείο Παιδικού Βιβλίου Public

Τρία βιβλία μου συμμετέχουν στον διαγωνισμό του Public για τα παιδικά βιβλία του 2019. Εάν σας άρεσε κάποιο από αυτά και θέλετε, μπορείτε να το ψηφίσετε στα ακόλουθα λινκ:

https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php…
https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php…
https://www.publicbookawards.gr/2020/vote2020.php…

Εικονογράφηση σε "Διαγωνισμό φιλίας" και "Τα αδέλφια μου": Χρύσα Σπυρίδωνος
Εικονογράφηση "Τα λαχανικά κι εγώ": Σίσσυ Κυλερτζή 

Και τα τρία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (1964-2020)

diastixo.gr

 

 Δημοσιεύτηκε 19 Ιουνίου 2020

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 56 ετών ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν (Carlos Ruiz Zafón), στο σπίτι του στο Λος Άντζελες. Σύμφωνα με ισπανικά ΜΜΕ, τα τελευταία δύο χρόνια έδινε μάχη με τον καρκίνο του παχέος εντέρου.

Ο Θαφόν εξέδωσε οκτώ μυθιστορήματα, που έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 40 γλώσσες και έχουν πουλήσει πάνω από 38 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Έχει χαρακτηριστεί ως ο πιο πολυδιαβασμένος Ισπανός συγγραφέας μετά τον Θερβάντες και τιμήθηκε με πολλά βραβεία για το έργο του.

Λάτρευε τη γενέθλια πόλη του, Βαρκελώνη, που αποτελεί αγαπημένο φόντο της συγγραφικής δουλειάς του. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του, Η σκιά του ανέμου, Το παιχνίδι του αγγέλου, Ο αιχμάλωτος του ουρανού, Ο λαβύρινθος των πνευμάτων (τόμοι Ι και ΙΙ), πλέκουν τον μύθο γύρω από το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων με τρόπο τόσο ιδιοφυή, ώστε ο αναγνώστης φτάνει στην καρδιά της ιστορίας από όποιον τόμο κι αν πιάσει την αρχή της.

Στη χώρα μας, τα βιβλία του κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Πηγή: https://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/14487-zafon

Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής και Γιορτή του Πατέρα σήμερα, 21/6/20

Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες - 

κι αν είναι μουσικόφιλοι, ακόμα καλύτερα! :)

Μία εικόνα για τον μπαμπά από το βιβλίο Οι γονείς μου, 

σε εικονογράφηση της Χρύσας Σπυρίδωνος, 

από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Δείτε περισσότερα εδώ: https://www.psichogios.gr/oi-goneis-moy.html  

"Κι ας μπορώ!" στον ραδιοφωνικό σταθμό Έμφασις 91,8 της Μεσσηνίας, Τετάρτη 17/6

Σήμερα το πρωί, λίγο μετά τις 10, μιλάμε τηλεφωνικά 

για το "Κι ας μπορώ" με τον Παναγιώτη Δραγκιώτη 

από τη συχνότητα του ραδιοφωνικού σταθμού Έμφασις 91,8 της Μεσσηνίας! 

Παράλληλα, τρέχει και διαγωνισμός για το βιβλίο μας. 

Η κλήρωση θα γίνει την Παρασκευή 19/6.

Καλή επιτυχία! 

"Κι ας μπορώ!": κριτική στο ιστολόγιο "Αγαπημένα παιδικά βιβλία..."

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2020

Κι ας μπορώ!

Το βιβλίο της Ράνιας Μπουμπουρή, κυκλοφόρησε σχεδόν με την έναρξη της καραντίνας. Από την πρώτη στιγμή συνόψισε στον τίτλο του, για μένα τουλάχιστον, εκείνο που όλο αυτόν τον καιρό μας ζητήθηκε να επιδείξουμε: ατομική ευθύνη. "Κι ας μπορώ" λοιπόν!

Η ιστορία μιλά για όλα αυτά που μπορούμε να κάνουμε, μα ελεύθερα επιλέγουμε να μην τα πράξουμε, με γνώμονα το κοινό καλό. Με τον τρόπο αυτό, η οριοθέτηση της προσωπικής μας ελευθερίας, λειτουργεί σαν εγγύηση της ελευθερίας και της ευημερίας των συνανθρώπων μας, αλλά και του πλανήτη μας, σε μια πιο ευρεία ανάγνωση. Δύσκολο θέμα να μιλήσεις στα παιδιά. Η συγγραφέας όμως το κάνει εξαιρετικά απλό! Με τρόπο φυσικό, παιγνιώδη, με ομοιοκατάληκτο στίχο που διευκολύνει την ανάγνωση, με χιούμορ και κυρίως με παραδείγματα μέσα από την καθημερινότητα των παιδιών, τους δείχνει τον τρόπο να βάλουν τα προσωπικά τους όρια, να δείξουν σεβασμό, όχι υπό την απειλή της τιμωρίας, αλλά υπό το πρίσμα της αρμονικής συνύπαρξης, που γίνεται τελικά η καλύτερη ανταμοιβή. Γίνεται ξεκάθαρο στην ιστορία, πως η καλοσύνη είναι προσωπική επιλογή.

Επιπλέον, η συγγραφέας μας δείχνει πως η ευγένεια, η καλοσύνη, ο σεβασμός, η αλληλοβοήθεια, ανοίγουν δρόμο προς τον άλλο, τον φίλο, τον ξένο, τον ηλικιωμένο, τον ανήμπορο, σε αντίθεση με τον θυμό, την αγένεια, την επίδειξη δύναμης ή την αδιαφορία, που οδηγούν στην αναπαραγωγή ενός μοντέλου ζωής, χωρίς τη χαρά της επικοινωνίας και την ικανοποίηση της προσφοράς.

Αυτές οι διαχρονικές και τόσο σημαντικές αξίες για την καθημερινή ζωή μας, γίνονται χειροπιαστή πραγματικότητα για τα παιδιά και σε αυτό συμβάλλει σημαντικά και η πολύ επιτυχημένη εικονογράφηση της Μάρως Αλεξάνδρου. Η εικονογράφος επιστρατεύοντας τις οικείες και πολύ συμπαθητικές στα παιδιά εικόνες αγαπημένων ζώων, φέρνει αυτές τις αξίες μέσα στην καθημερινότητα του σχολείου, του σπιτιού, του πάρκου, στον κύκλο των συναναστροφών και του φυσικού περιβάλλοντος των παιδιών. Συγγραφέας και εικονογράφος καταφέρνουν να δείξουν ξεκάθαρα πως "είναι πολλά εκείνα που δεν κάνω κι ας μπορώ, γιατί έτσι ζω και ζεις και ζούμε πιο καλά στον κόσμο αυτό."

Δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε το βιβλίο των Μπουμπουρή - Αλεξάνδρου σαν ένα προσχολικό, "εγχειρίδιο" κοινωνικής και πολιτικής αγωγής, που θέτει τις βάσεις για τη δημιουργία υπεύθυνων, σκεπτόμενων πολιτών. Σε κάθε περίπτωση είναι μια εξαιρετική επιλογή για την οικογενειακή ή τη σχολική βιβλιοθήκη. Σπεύσατε! Τα βιβλιοπωλεία άνοιξαν!

Συγγραφέας: Ράνια Μπουμπουρή
Εικονογράφος: Μάρω Αλεξάνδρου
Εκδόσεις: Ψυχογιός

Πηγή: https://paidikavivlia.blogspot.com/2020/05/blog-post.html