Ανύπαρκτη ή χαμηλού επιπέδου επιμέλεια

Το σταυρόλεξο αυτό υπάρχει σε βιβλίο μεγάλου εκδοτικού οίκου, το οποίο πήραμε για να εξασκηθεί το πρωτάκι μας. Δυστυχώς, το χαμηλό επίπεδο επιμέλειας ή η ανύπαρκτη επιμέλεια είναι ήδη μία από τις μεγάλες συνέπειες της κρίσης στο χώρο του βιβλίου.

Οι Νταήδες του Βυθού και ο Ρομπέν των Θαλασσών, της Γιώτας Αλεξάνδρου

Η βιβλιοπαρουσίασή μου αναρτήθηκε στο www.diastixo.gr στις 5-11-2012:
http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=444%3Antaides-tou-vithou&catid=47%3Apedika&Itemid=96

Τόσο ο τίτλος του βιβλίου της Γιώτας Αλεξάνδρου όσο και το εξώφυλλο μας προδιαθέτουν για ένα ανάγνωσμα θαλασσινό – μέχρι εδώ, καλά. Με πρωταγωνιστή, ασφαλώς, κάποιο ψαράκι. Αμ δε! Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι… μια μύτη. Μια μύτη μα τι μύτη! Χαρακτηριστική. Μακρουλή. Σουβλερή. Και λεπτή. Η μύτη ενός ξιφία!

 

«Αν ήταν χρώμα τα παιδικά μου χρόνια, θα ήταν κόκκινο με μαύρο», μας εξομολογείται. «Αν ήταν ήχος, θα ήταν θυμωμένο σφύριγμα. Αν ήταν πουλί, λαβωμένος γλάρος…»

 

Η μύτη ανήκει στον ξιφία Ιερεμία, που λόγω χαρακτήρα είναι γνωστός και ως «Ηρεμίας». Ο Ιερεμίας, πλάσμα συνεσταλμένο και μειλίχιο, γίνεται στόχος άπειρων πειραγμάτων από μια παρέα ψαριών διαβόητη σε ολάκερο το βυθό: τα Κοφτερά Χαμόγελα. «Μυτόγκα» τον ανεβάζουν, «Πινόκιο» τον κατεβάζουν. Οι κακίες τους είναι πάντα στοχευμένες και πονάνε πολύ. Και η αντίδραση του ξιφία; Όμοια με αυτή των φίλων του και των γνωστών του: βλέμμα χαμηλωμένο, κεφάλι σκυφτό και όπου φύγει φύγει.

 

Ναι, τα Κοφτερά Χαμόγελα είναι οι νταήδες του βυθού και τα άλλα ψάρια τούς τρέμουν: ο Χάννος ο Νάνος, η Σμέρνα η Φτέρνα, ο Παντελής ο Νταής, η Λίτσα η Μουσίτσα κι ένα σωρό καρχαρίες, μπαρακούντα, λιονταρόψαρα και βραχόψαρα, που έχουν τον δικό τους άγριο ύμνο, γεμίζουν το βυθό με συνθήματα όλο σκληρότητα και προπονούνται ανελλιπώς ώστε να μπορούν να… ψαρώνουν ακόμα και μεγαλύτερα ψάρια.

 

Κι έτσι κυλάει η ζωή στο βυθό, γεμάτη πειράγματα και μαγκιές από τα Κοφτερά Χαμόγελα, γεμάτη άγχος και στενοχώρια για τον υπόλοιπο κόσμο. Ώσπου, οι νταήδες κάνουν το λάθος να τα βάλουν μ’ ένα ψαράκι μια σταλίτσα, τη Λίνα την Αθερίνα, την καλύτερη φίλη του Ιερεμία. Και ήρθε επιτέλους η ώρα ο Ιερεμίας να θυμώσει. Θύμωσε με τους νταήδες, θύμωσε όμως και με τον εαυτό του που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τη φίλη του. Θύμωσε με τον εαυτό του που ανεχόταν τόσον καιρό αυτή την κατάσταση. Πήγε, λοιπόν, να συμβουλευτεί τη νονά του, τη σοφή γοργόνα του βυθού. Η συζήτηση μαζί της του αλάφρυνε την καρδιά από μεγάλο βάρος. Κι όταν εκείνη του χάρισε το βιβλίο Ο Ρομπέν των Δασών, ο Ιερεμίας το πήρε απόφαση να γίνει ο Ρομπέν των Θαλασσών. Το τι έγινε στη συνέχεια, όμως, δε θα σας το αποκαλύψουμε εδώ…

 

Η Γιώτα Αλεξάνδρου μας παρουσιάζει ένα παιδικό βιβλίο με αξία λογοτεχνική – γλώσσα καλοδουλεμένη που ρέει αβίαστα, λογοπαίγνια σπιρτόζικα, πλούσια συναισθήματα και ωραία μηνύματα. Είναι όμως κι ένα βιβλίο έξυπνα διδακτικό, αφού η συγγραφέας απευθύνεται στον αναγνώστη μέσω του ξιφία Ιερεμία που μιλά στα άλλα ψάρια, κι έτσι η συμβουλή της είναι έντεχνα καλυμμένη μα ξεκάθαρη: «Αν έχετε πέσει θύμα παλικαράδων, μιλήστε. Μην υποφέρετε σιωπηλά». Και για να γίνει σαφέστερη, προσθέτει στο παράρτημα του βιβλίου μία επιστολή του ξιφία Ιερεμία προς τον αναγνώστη: προς το παιδί, που μπορεί σε ένα περιστατικό εκφοβισμού να είναι στη θέση του θύματος, του θύτη ή του θεατή, και το συμβουλεύει τι να κάνει για να αλλάξει την κατάσταση. Τέλος, είναι ένα βιβλίο-εργαλείο για εκπαιδευτικούς και εμψυχωτές ομάδων με παιδιά, αφού το παράρτημα συμπληρώνουν 6 σελίδες με προτάσεις δραστηριοτήτων που θα βοηθήσουν τους ενδιαφερομένους να διερευνήσουν τη στάση των παιδιών απέναντι στο φαινόμενο του εκφοβισμού, να συζητήσουν για τις επιπτώσεις του και για τους τρόπους αντιμετώπισής του.

 

Ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε να κάνουμε στην εκπληκτική εικονογράφηση της Κατερίνας Βερούτσου, που με τα πινέλα της μας μεταφέρει σε βυθούς χρωματισμένους από την ψυχική διάθεση των ηρώων, απεικονίζοντας τους χαρακτήρες του βιβλίου απολύτως εκφραστικά μα και αρκούντως αφαιρετικά.

 

Ηλικία: για παιδιά του δημοτικού.
 

 

Από την παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο Βιβλιόφωνο, στον Βύρωνα, στις 12-11-2011.

 

 

Βιβλία και βιβλιοφιλία: Προτάσεις για τον Νοέμβριο

Στο ιστολόγιο της Διεύθυνσης Π.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης αναρτήθηκαν 2 προτάσεις μου για παιδική και νεανική λογοτεχνία: http://filanagnosiaprogram.blogspot.gr/p/blog-page_1.html.  Ευχαριστώ πολύ την κυρία Έλενα Αρτζανίδου.

Συγγραφείς προτείνουν αγαπημένα τους βιβλία κάθε μήνα.

 

Η αγαπημένη συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή προτείνει για την παιδική λογοτεχνία, για το μήνα Νοέμβριο.

Με δυο πατρίδες

Συγγραφέας: Σοφία Γιαλουράκη

Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου

Εκδόσεις Βιβλιόφωνο

Η Νάντα είναι ένα κοριτσάκι από την Αίγυπτο, που γεννήθηκε και μεγαλώνει στην Αθήνα. «Δροσοσταλίδα» σημαίνει το όνομά της στα ελληνικά και σκέφτεται να το υιοθετήσει, ο δάσκαλός της όμως έχει αντίθετη γνώμη: «Δεν πρέπει να αλλάζουμε όνομα επειδή ξενιτευόμαστε», λέει. Κι έπειτα, προτείνει στους μαθητές του την ακόλουθη ιδέα: αφού η Νάντα δεν έχει ταξιδέψει ποτέ στην Αίγυπτο, γιατί να μην τη βοηθήσουν να μάθει κάποια πράγματα για τον αιγυπτιακό πολιτισμό αφιερώνοντας σε αυτόν μία ώρα τη βδομάδα; Οι μαθητές, άλλοι με θέρμη και άλλοι πολύ διστακτικά, αρχίζουν ν’ αναζητούν πληροφορίες για τον ιερό ποταμό Νείλο, τους Φαραώ, τις Πυραμίδες, την Κοιλάδα των Βασιλέων, το Λούξορ, το Καρνάκ, τα Πορτρέτα του Φαγιούμ… Οι πληροφορίες αυτές δεν παρατίθενται στο βιβλίο ξερά, αλλά διανθίζονται με μύθους και φαραωνικά παραμύθια, αιγυπτιακή ποίηση, κείμενα του Κόντογλου και του Καζαντζάκη για την Αίγυπτο και σχετικά αποσπάσματα από την Οδύσσεια. Τα παιδιά μαθαίνουν για το πώς ξεκίνησε η εγκατάσταση των Ελλήνων στα αιγυπτιακά εδάφη και η προαιώνια φιλία των δύο λαών. Μαθαίνουν για την καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο – για τις καλλιέργειες και το κυνήγι, για τη φτώχεια, για την ταρίχευση των νεκρών, για τα χρώματα με τα οποία έβαφαν οι γυναίκες τα μάτια και το πρόσωπό τους, ακόμα και για την παρασκευή της αρχαίας αιγυπτιακής… μπίρας! Παράλληλα με τον πλούτο των γνώσεων που αντλεί ο αναγνώστης από το βιβλίο, παρατηρεί μ’ ενδιαφέρον το πώς εξελίσσονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των μαθητών: η γνωριμία με τον «ξένο» και τον πολιτισμό του οδηγεί στην αλληλοεκτίμηση και στην αποδοχή, κι έτσι οι μαθητές δένονται τελικά μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς φιλίας και αγάπης.Πρόκειται για ένα πρωτότυπο πάντρεμα παιδικού μυθιστορήματος και βιβλίου γνώσεων, το οποίο μπορεί να σαγηνέψει και μικρότερα παιδιά του δημοτικού.

Η Ράνια Μπουμπουρή προτείνει για τη Νεανική λογοτεχνία.

Ζαχαρένιες πεταλούδες

Συγγραφέας: Ιωάννα Σκαρλάτου

Εκδόσεις Ψυχογιός

Το βιβλίο, που τιμήθηκε με τον Έπαινο Μυθιστορήματος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, πραγματεύεται το ευαίσθητο θέμα της νευρικής ανορεξίας. Η δεκαπεντάχρονη Έλλη λαχταρά ν’ αποκτήσει ένα καλλίγραμμο σώμα, σαν κι αυτά που χαζεύει στις σελίδες των περιοδικών. Πόσο δυσδιάκριτα είναι γι’ αυτήν τα όρια ανάμεσα σε μιαν αυστηρή δίαιτα και στην κατ’ ουσίαν αφαγία, που μπορεί να την οδηγήσει –κι έχει οδηγήσει πολλές κοπέλες– στο θάνατο; Κι αν στο μυαλό της έφηβης Έλλης τα όρια είναι όντως συγκεχυμένα, πού βρίσκεται η οικογένειά της να της δείξει το δρόμο και να της σταθεί; Το πρόσφατο διαζύγιο βαραίνει πολύ στην ψυχή της μητέρας της, ενώ ο πατέρας της είναι ήδη δοσμένος στη νέα σχέση του. Η μετακόμιση μητέρας και κόρης σε άλλη πόλη δυσχεραίνει την κατάσταση. Κι οι φίλοι; Ναι, οι φίλοι τής παραστέκονται, αλλά ούτε κι αυτοί έχουν αντιληφθεί πόσο έχει προχωρήσει το πρόβλημα. Η κατάσταση δείχνει να οδηγεί σε μοιραία έκβαση. Όταν όμως η Έλλη βρεθεί στο νοσοκομείο, οικογένεια και φίλοι δημιουργούν έναν προστατευτικό κλοιό γύρω της που δεν την αφήνει να χαθεί. Και η τέχνη της, η ζωγραφική, της προσφέρει μια διέξοδο σχεδόν την ύστατη στιγμή.

Lapsus Κλάψους ΙΙ: Γεγονός που δεν έγινε

Διαβάστε το γλωσσικό σημείωμά μου για την εσφαλμένη χρήση της λέξης "γεγονός"
στο ηλεκτρονικό περιοδικό BonusMallMag, τεύχος Νοεμβρίου 2012, σελίδες 16-17:

http://www.bonusmallmag.gr/008/

ή εδώ:


«Η επίσκεψη της Μέρκελ είναι ένα πολύ ευχάριστο γεγονός», δήλωσε με ύφος σαράντα καρδιναλίων, ως συνήθως, από το τηλεοπτικό του πόστο.

Και οι καρδινάλιοι άρχισαν να λιποθυμούν ένας ένας.

«Μη! Μη! Μα γιατί;» αναφώνησε τρελός από ανησυχία εκείνος. «Τι θ’ απογίνω εγώ χωρίς εσάς; Πώς θα καθηλώνω στον καναπέ τον εργαζόμενο των 586 ευρώ μεικτά, τον άνεργο, τον συνταξιούχο; Γιατί μ’ εγκαταλείπετε;»

«Αγαπητέ μου Γιάννη», του είπε ο πιο μεγάλος, ένας πολιός γέροντας με σεβάσμια όψη. «Η φράου Μέρκελ θα επισκεφθεί τη φτωχή πλην τίμια – ω, παρντόν, την πλούσια πλην ατιμασμένη χώρα σας την επόμενη Τρίτη, στις 9 Οκτωβρίου. Και σήμερα έχουμε Παρασκευή 5 Οκτωβρίου. Πώς είναι δυνατόν εσύ, ο μέγας δημοσιογράφος, ο δεινός ρήτωρ, να αναφέρεις ως ‘γεγονός’ κάτι που δεν έγινε, κάτι το οποίο επίκειται να γίνει; Γίγνομαι, εγιγνόμην, γενήσομαι, εγενόμην, γέγονα, εγεγόνειν, αγαπητό μου τέκνον. Μετοχή παρακειμένου: ο γεγονώς, η γεγονυία, το γεγονός. Το γεγονός, φίλτατε, είναι αυτό που έχει γίνει. Ούτε αυτό που γίνεται, ούτε αυτό που θα γίνει».

Εκείνος έμεινε να τον κοιτά με το στόμα ανοιχτό. Μα ναι, το «γεγονός» είχε περάσει πολλές φορές από τα χέρια του χωρίς να το διορθώσει. Ούτε όταν το άκουγε σε εσφαλμένη χρήση τού έκανε ποτέ εντύπωση: «Οι μηχανικοί είχαν εντοπίσει το πρόβλημα στο κτίριο και είχαν ζητήσει επισκευή, γεγονός που δεν έγινε» – μια χαρά.

Αίφνης, η ντροπή του ήταν μεγάλη. Αβάσταχτη. Αυτός, που δεν ντρεπόταν να κουνάει το δάχτυλο σε ανθρώπους που έβγαζαν το μηνιάτικό του σε έξι χρόνια, που δεν ντρεπόταν χορτάτος να κουνάει το δάχτυλο σε πεινασμένους, βολεμένος σε πεταμένους στο δρόμο, ευνοημένος σε αδικημένους.

Και ναι, έκανε αυτό που κανείς δε θα περίμενε: δάκρυσε. Κι έπειτα, έβαλε τα κλάματα. Κι ύστερα, έπιασε το θρήνο: «Έχε γεια, καημένη Όλγα, έχε γεια, γλυκιά ζωή…»

Ευτυχές γεγονός ή απλώς φανταστικό «γεγονότο», που θα ‘λεγε και το αφεντικό του Ζήκου;

Η Κατ και η απίθανη γιαγιά της

 

Το κείμενό μου αυτό αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής στην πολυβραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέα Νίνα Μπόντεν, η οποία έφυγε από κοντά μας τον Αύγουστο του 2012 – από κοντά μας όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού αγαπούσε βαθιά την Ελλάδα και είχε σπίτι στο Ναύπλιο.

Δημοσιεύτηκε στις 29/10/2012 στο ηλεκτρονικό περιοδικό www.diastixo.gr:
http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=418:kat&catid=48:efivika&Itemid=97

 

 

 

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, η δωδεκάχρονη Κατ ζει με τη γιαγιά της. Οι γονείς της είναι ηθοποιοί. Πάλεψαν με τις γονικές τους υποχρεώσεις τον πρώτο καιρό, αλλά οι απαιτήσεις του επαγγέλματος και οι συνεχείς περιοδείες τούς απέτρεψαν απ’ το να μεγαλώσουν τη μικρή τους κόρη. Γι’ αυτό και την εμπιστεύτηκαν στα χέρια της γιαγιάς της. Η γιαγιά αυτή, λοιπόν, πολύ διαφέρει από τις «κανονικές» γιαγιάδες των φίλων και συμμαθητών της Κατ. Είναι μια γυναίκα ψηλόλιγνη και γαμψομύτα, η οποία φοράει δερμάτινα ρούχα και μετακινείται με μία Χάρλεϊ Ντάβιντσον. Οι μετακινήσεις της περιλαμβάνουν από σύντομες επισκέψεις για διαλέξεις σε πανεπιστήμια –είναι διάσημη συνταξιούχος ψυχίατρος– έως και το ταξίδι στην Ελλάδα, στη διάρκεια του οποίου γιαγιά κι εγγονή διέσχισαν όλη την Ευρώπη με τη μηχανή.

 

Η Κατ λατρεύει τη γιαγιά της. Αλλά ντρέπεται λιγάκι γι’ αυτή. Όπως ίσως ντρέπονται τα περισσότερα παιδιά για το διαφορετικό. Το άγχος που της προκαλεί το αλλόκοτο στιλ της γιαγιάς, ωστόσο, εξισορροπείται από τη συναισθηματική κάλυψη που της προσφέρει η ιδιαίτερη αυτή γυναίκα, η οποία γνωρίζει σε βάθος αλλά ποτέ δεν παύει να εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή. Η Κατ ακουμπάει στη γιαγιά της το βάρος της κάθε ανησυχίας της και ανασαίνει. Η παρέα των νταήδων που την τρομοκρατεί στο σχολείο βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο με τους αφοσιωμένους φίλους της, όσο και με την οργή της γιαγιάς της, η οποία αποστομώνει τον αρχινταή λέγοντας: «Θα σε πετάξω με τόση δύναμη στο μέσον της άλλης εβδομάδας, που μπορεί να μην καταφέρεις να ξαναγυρίσεις ποτέ πίσω».

 

Αυτή ήταν η απίθανη γιαγιά της Κατ. Και αυτή ήταν περίπου η ζωή τους, ώσπου οι γονείς της Κατ αποφάσισαν να πάρουν πίσω την κόρη τους. Γνωστοί ηθοποιοί της τηλεόρασης πλέον, ευκατάστατοι, νιώθουν την ανάγκη να καλύψουν το κενό αυτών των χρόνων. Ή έτσι νομίζουν, τουλάχιστον. Κι εδώ αρχίζει η πραγματική περιπέτεια της Κατ. Που δε θέλει με τίποτα ν’ αποχωριστεί τη γιαγιά της κι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.

 

Η Νίνα Μπόντεν επιλέγει να παρουσιάσει την ιστορία ενός παιδιού που το βαραίνουν ψυχολογικά οι αποφάσεις των μεγάλων για τη ζωή του. Αναλύει έντεχνα τη σημασία της λέξης «οικογένεια» και πραγματεύεται τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για φιλία, αφοσίωση, ηρεμία. Το ύφος της είναι ιδιαίτερο, η γραφή της μεστή. Η ιστορία διαβάζεται ευχάριστα και είναι –σε πολλά σημεία– αστεία. Οι ακροβασίες της με το «πολιτικά ορθό», όταν λόγου χάρη παρουσιάζει μια γιαγιά που καπνίζει σαν φουγάρο, είναι επιτυχημένες (η γιαγιά πείθεται τελικά να κόψει το κάπνισμα με τρόπο απολύτως πιστευτό).

Η παρουσίαση αυτή είναι ένας μικρός φόρος τιμής στην πολυβραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέα Νίνα Μπόντεν, η οποία έφυγε από κοντά μας τον Αύγουστο του 2012 – από κοντά μας όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού αγαπούσε βαθιά την Ελλάδα και είχε σπίτι στο Ναύπλιο.

Ο φάλτσος νάνος

Στον κόσμο των τραγουδιστών ζούνε γίγαντες βαρύτονοι

και καλικάντζαροι τενόροι, νεράιδες υψίφωνες

και μάγισσες της μοντέρνας μουσικής.

Κι όλοι τους τραγουδάνε με κέφι και με μπρίο.

Ένας μόνο, ένας νάνος φάλτσος, δεν τολμάει να ανοίξει

το στόμα του, γιατί ντρέπεται πολύ.

Ώσπου ψάχνοντας... ψάχνοντας... βρίσκει επιτέλους

κάποιους που εκτιμούν το τραγούδι του – και τη φωνή του.

Μια γλυκιά και καθόλου «φάλτσα» ιστορία για την αισιοδοξία.

Για την υπομονή και την επιμονή του μικρού τραγουδιστή
να χαρεί με τον τρόπο του, με τη δική του φωνή, τη ζωή.

Το βιβλίο μου Ο φάλτσος νάνος αναμένεται να κυκλοφορήσει

στις 10 Δεκεμβρίου από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο,
σε εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου.
 

 

 

 

 

Κριτική:

 

Όμορφο και έξυπνο βιβλίο. Ευκολοδιάβαστο, γρήγορο λόγω του μεγέθους του, που όμως φιλοξενεί στις σελίδες του βαθιά νοήματα. Ό,τι πρέπει για όλα τα πιτσιρίκια και κυρίως αυτά, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι πράγματι μια "μικρή καληνύχτα", που μπορεί τελικά να είναι και μια "μεγάλη καλημέρα".

Κατερίνα Πρωτοσυγγελίδου-Φλατσούση, π. Πρόεδρος Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής, Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου, 11-12-12 



Παραλία για λύκους

 Οι λύκοι αγαπούν πολύ την τάξη και την καθαριότητα.

Εξοργισμένοι με τα άλλα ζώα του δάσους,
που αφήνουν ένα κάρο σκουπίδια

στην παραλία κάθε μέρα, υψώνουν έναν ψηλό φράχτη γύρω της.

Και τώρα, πού θα κάνουν μπάνιο τα άλλα ζώα;

Έχει κανείς δικαίωμα να φράξει μια παραλία;

Κι από την άλλη, έχει κανείς δικαίωμα να βρομίζει τη φύση;

Ποιος θα δώσει, άραγε, τη λύση;

Οι υπέροχες ζωγραφιές και τα κείμενα που μου έστειλαν τα δευτεράκια του Δημοτικού Σχολείου Καρυώτισσας (Ν. Πέλλας) με αφορμή την "Παραλία για λύκους":

Η "Παραλία για λύκους" περιλαμβάνεται στις βιβλιοπροτάσεις της Ελένης Σαραντίτη για παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού (www.diastixo.gr, 27-12-12). Εδώ, η κριτική της:

Έχει κάτι το ασυνήθιστο και ελκυστικό ο τίτλος του καλού –από πάσης απόψεως– βιβλίου. Παραλία για λύκους! Τι ωραία εικόνα, αν το καλοσκεφθείς – λύκοι να πλέουν και να παίζουν στα γαλανά νερά ευχαριστημένοι, και τα λυκάκια με μπρατσάκια ή σωσίβια παπάκια. Εικόνα, λοιπόν, ειδυλλιακή. Δεν είναι, όμως. Διότι οι λύκοι κατέλαβαν την παραλία και αυθαιρέτως ύψωσαν τριγύρω της φράχτη σαν οχυρό με σκοπό να εμποδίσουν την πρόσβαση στα άλλα ζώα τους δάσους. Πράξη σκληρή; Βεβαίως. Αλλά οι λύκοι, μέσω του αρχηγού τους, του Ζαν-Λικ, απευθύνθηκαν στα ζώα που διαμαρτύρονταν: «Αγαπητοί συμπολίτες, από σήμερα η παραλία περνάει στα χέρια των λύκων…»

Τους έφταιγαν οι τσιρίδες των μωρών, η φασαρία, τα σκουπίδια που ανέμελα και αδιάφορα άφηναν πίσω τους τα άλλα γένη. Τώρα στην περίκλειστη παραλία τους θα έβρισκαν την τάξη και τη γαλήνη. Είναι, βέβαια, τακτικοί οι λύκοι, αλλά ας το συζητούσαν πρώτα. Φίλοι χώρισαν, παιχνίδια σταμάτησαν, γείτονες έμειναν πίσω, συναγερμός στο δάσος. Περιπέτειες. Ωραίες. Παιδικές και χαρούμενες. Κι ένα μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει χωρίς «διδαχή». Σεβασμός στη φύση που είναι η αληθινή πατρίδα του καθενός μας – έστω και λαβωμένη.

Πρέπει να αναφερθώ ιδιαιτέρως στην εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου: είναι τόσο διαυγής και καθαρή και τόσο ταιριαστή στην ιστορία της Ράνιας Μπουμπουρή. Κείμενο και εικόνες αλληλοσυμπληρώνονται. Μια ευτυχής συνεργασία.

http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=638:vivlia-gia-paidia&catid=47:pedika&Itemid=96


Κι εδώ, ένα δημοσίευμα από τον Ευρυτανικό Παλμό, 5-12-12:

Την αγάπη της για να παιδιά και τη δουλειά της, συνεχίζει να δείχνει η ευρυτανικής καταγωγής συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή. Η κ. Μπουμπουρή ετοίμασε ένα νέο παραμύθι, για μικρά ή και μεγάλα παιδιά, με τίτλο «Παραλία για λύκους».
Το νέο βιβλίο της παιδικής συγγραφέως κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Βιβλιόφωνο», ενώ θα μπορούσε άνετα να προταθεί κι ως ένα πολύτιμο χριστουγεννιάτικο δώρο, για τους μικρούς μας ήρωες.

http://evrytanikospalmos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1121.html#more

  

Lapsus Κλάψους Ι: Παρεισφρύω ή παρεισφρέω;

Διαβάστε το γλωσσικό σημείωμά μου στο ηλεκτρονικό περιοδικό BonusMallMag, σελίδες 14-15:

http://www.bonusmallmag.gr/007/

ή εδώ:

Παρεισφρύω – παρεισφρέω

Ο κύριος, εβδομηντάρης πατημένα, άστραφτε και βρόνταγε μες στο τρόλεϊ. Είχε βρει τους γύρω του μπόσικους και ρητόρευε επί παντός επιστητού. Εγώ σε απόσταση [ανυπ]ακοής, αγκαλιά με το ακυρωτικό.

«Οι αστυνομικοί», άλλαξε πάλι θέμα, «τι κάνουν οι αστυνομικοί όταν οι κουκουλοφόροι παρεισφρύουν στις πορείες;»

Ερώτηση ρητορική, παύση θεατρική.

«-ρέουν». Σαν σε συνεννόηση με τον οδηγό, που πρώτη φορά στη βάρδια του πάτησε μαλακά τα φρένα, η απάντησή μου ακούστηκε μέχρι τη γαλαρία.

«Ορίστε;» Το βλέμμα του οργώνει τα πρόσωπά μας για να εντοπίσει τον αναιδή καταστροφέα του μονολόγου του.

«-ρέουν, -ρε».

«Σ’ εμένα είπες ρε, βρε;»

«Όχι, ούτε ρε ούτε βρε: -φρε. Παρεισ-φρέ-ουν είναι το σωστό».

Σκεπτική σιωπή.

«Παρεισφρέω, παρεισέφρεα, παρεισέφρησα, θα παρεισφρήσω, έχω παρεισφρήσει», τον βοήθησα να επεξεργαστεί τα νέα δεδομένα.

«Είσαι σίγουρη, κοπελιά; ‘Παρεισφρύουν’ το ακούω συνεχώς από τους έγκριτους δημοσιογράφους στην τηλεόραση».

«Ίσως να το μπερδεύουν με το ‘παρεισδύουν’. Μακάρι να ήταν αυτό το πρώτο και το τελευταίο λάθος τους, κύριε».

«Μάλιστα. Και δε μου λες, για να 'χουμε καλό ρώτημα, τι κάνουν οι αστυνομικοί όταν οι κουκουλοφόροι παρεισφρέουν στις πορείες;»

«Δεν ξέρω. Μην πιστεύετε όμως όλα όσα λένε οι ‘έγκριτοι’ δημοσιογράφοι. Για πιο σφαιρική άποψη, πείτε στα εγγόνια σας να σας δείξουν κανένα γιουτουμπάκι».

«Γιουτουμπάκι; Τι 'ναι αυτό;»

Εγώ όμως είχα ήδη παρασυρθεί στην έξοδο μαζί με το πλήθος.

Πάλι καλά που ρώτησε για το γιουτουμπάκι, σκέφτομαι. Στην Ελλάδα των Μνημονίων, μπορεί σε λίγα χρόνια να ρωτάμε: «Εγγόνια; Τι 'ναι αυτό;»

© Ράνια Μπουμπουρή

ΥΓ. Lapsus είναι στα λατινικά το λάθος, το ολίσθημα: Lapsus linguae, γλωσσικό ολίσθημα.