Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2020

«Μια τρελή τρελή Αλφαβήτα με τον Άνθρωπο-Ορχήστρα» στο Μαρκόπουλο!

 

Η αγαπημένη μουσικοθεατρική παιδική παράσταση

επιστρέφει με πολύ κέφι, αστείρευτη αγάπη για τα παιδιά

και απόλυτο σεβασμό στη δημόσια υγεία.

 

Το Ωδείο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος εγκαινιάζει την παιδική σκηνή του με μια παράσταση που έχει αγαπηθεί πολύ στην Αθήνα, στην Κρήτη, στη Σύρο, στη Σαντορίνη, στο Καρπενήσι, στο Λαύριο και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας που αγαπούν τη ζωντανή μουσική, το τραγούδι και τον χορό: «Μια τρελή τρελή Αλφαβήτα με τον Άνθρωπο-Ορχήστρα»!

 

Ο Άνθρωπος-Ορχήστρα Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος ξεκινά μια τρελή μουσική περιπέτεια αναζητώντας τα χαμένα γράμματα της Αλφαβήτας. Στο πλευρό του, εκτός από τους μικρούς θεατές της παράστασης, βρίσκεται η ηθοποιός, μουσικός και εμψυχώτρια Ιφιγένεια Μακρή στον ρόλο της Αλφαβητούλας και ο μουσικός Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος στον ρόλο του μαέστρου, ενώ ακούγονται οι φωνές του Μάρκου Κούμαρη (Locomondo), της Σαβίνας Γιαννάτου και του Διονύση Σαββόπουλου.

 

Το θεατρικό βασίζεται στο βραβευμένο βιβλίο Μια τρελή τρελή ΑΒ της Ράνιας Μπουμπουρή, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός και συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μπεστ σέλερ της παιδικής λογοτεχνίας!

 

Η υπόθεση του έργου:

 

Στη θαυμαστή χώρα της Αλφαβήτας, κάτι μυστηριώδες έρχεται να ταράξει την αρμονική ζωή των 24 γραμμάτων, τα οποία διασκορπίζονται τρομαγμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα! Και τώρα, πώς θα ξανασυγκεντρωθούν όλα μαζί, ώστε να μπορούν και πάλι οι άνθρωποι να σχηματίζουν λέξεις, φράσεις και ιστορίες; Τη λύση θα κληθεί να δώσει ο Άνθρωπος-Ορχήστρα μαζί με τους μικρούς θεατές της παράστασης, που θα προσπαθήσουν, μέσα από διαδρομές απρόβλεπτες και ξεκαρδιστικές, φασαριόζικες αλλά και μελωδικές, να ενώσουν ξανά τα γράμματα της Αλφαβήτας. Άραγε, θα τα καταφέρουν;

 

Μια απίθανη διαδραστική παράσταση που συνδυάζει ζωντανή μουσική, τραγούδι, χορό, θεατρικό παιχνίδι, βίντεο προβολές και κουκλοθέατρο!

 

Ιδανικό για παιδιά από 3 μέχρι 8 ετών, το έργο περιλαμβάνει 25 τραγούδια – μελοποιημένα ποιήματα του βιβλίου, στα οποία οι πρωταγωνιστές παρουσιάζουν μια πληθώρα ρυθμών και μουσικών οργάνων, όπως: πιάνο, βιολί, μαντολίνο, κιθάρα, τύμπανα, τρομπόνι, κλαρινέτο, μεταλλόφωνο, μπουζούκι κ.ά.

 

Ελάτε μαζί με το παιδί σας,

για να απολαύσετε μια μουσικοθεατρική εμπειρία

που θα σας μείνει αξέχαστη!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Πρωταγωνιστούν: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Ιφιγένεια Μακρή, Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος

Σκηνοθεσία – Μουσική: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος

Κείμενο: Ράνια Μπουμπουρή, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Νεφέλη Παπαδερού

Κούκλες – Επιμέλεια σκηνικού χώρου και κοστουμιών: Αντωνία Φερεντίνου

Video Art: Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος

 

Έναρξη παραστάσεων: Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2020

Παραστάσεις: Κυριακές 8, 15, 22 και 29 Νοεμβρίου, στις 12 το μεσημέρι

 

Διάρκεια: 75’

 

Τιμή εισιτηρίου:  10 ευρώ | Ανέργων 8 ευρώ

 

Πώληση/προπώληση εισιτηρίων: Μόνο ηλεκτρονικά στο www.viva.gr και τηλεφωνικά στο 11876:

https://www.viva.gr/tickets/theater/odeio-alkiviadis-konstantopoulos/mia-treli-treli-alfavita/?fbclid=IwAR3R3tKEVEOvttqutaOIzfeeq19ATdqGklbv-f4jbONf4VZoxg1uKlUz-JA

 

Ωδείο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος – Παιδική σκηνή

Κεντρική πλατεία Μαρκοπούλου, Μαρκόπουλο Αττικής

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 22990.40906, 693.340.8138

info@odeioak.gr, odeioak.gr

 

Η παιδική σκηνή του Ωδείου Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος τηρεί τα πρωτόκολλα υγιεινής και αποστάσεων για τη διεξαγωγή των παραστάσεων σε κατάλληλες συνθήκες ασφαλείας αναφορικά με τον COVID-19.


Ακούστε κάποια από τα τραγούδια μας:

Η αλφαβήτα μια παρέα:

https://www.youtube.com/watch?v=wswj-yVWsKg

Το τραγούδι του Δέλτα (Διονύσης Σαββόπουλος):

https://www.youtube.com/watch?v=YttrjuAm--0 

Το τραγούδι του Ήτα (Μάρκος Κούμαρης από τους Locomondo):

https://www.youtube.com/watch?v=OlhOALhLdag 

Το τραγούδι του Ξι (Τζώρτζια Κεφαλά από τους Μπλε):

https://www.youtube.com/watch?v=BDTpXBHz8aE 


Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2020

Για το "Κι ας μπορώ!" από τη Χαριτίνη Μαλισσόβα στην εφημερίδα "Θεσσαλία", Κυριακή 4-10-20


 Της Χαριτίνης Μαλισσόβα

Πόσα είναι αυτά που μπορεί να κάνει ένα παιδί προσχολικής ηλικίας στα άλλα παιδιά, στα ζώα, στους γονείς του, αλλά που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να τα επιτρέπουν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς και οι ίδιοι οι γονείς; Πόσες φορές δεν έχουμε εκπλαγεί από όσα «απαγορευτικά» έχουν σκαρφιστεί τα παιδιά μας ή οι φίλοι τους; Και πόσες φορές ακόμα δεν έχουμε προσπαθήσει να τα νουθετήσουμε, άλλοτε με ήρεμο κι άλλοτε με αυστηρό τρόπο, ώστε να μην επαναλάβουν αντίστοιχες συμπεριφορές;

Το βιβλίο της Ράνιας Μπουμπουρή «Κι ας μπορώ» (εκδ. Ψυχογιός) έρχεται να δώσει λύση με πραγματικά έξυπνο, αλλά και ευχάριστο τρόπο σε συζητήσεις που μπορεί να μην αποβαίνουν θετικές ανάμεσα σε γονείς και παιδιά. Με άξονα την επανάληψη των φράσεων «Δεν το κάνω», «Κι ας μπορώ» και μέσω των καλογραμμένων ποιημάτων και προσεκτικά επιλεγμένων αρνητικών σκέψεων και πράξεων που συνηθίζουν τα μικρά παιδιά, η Ράνια Μπουμπουρή συνθέτει ένα παζλ που αποτυπώνεται εύκολα με την ανάγνωση του βιβλίου στα παιδιά. Ευρηματικό και αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ σε κάθε σελίδα συναντάμε τον ήρωα να εξηγεί τι δεν κάνει, στην απέναντι σελίδα ως αντιφώνηση βρίσκουμε πάλι το ίδιο παιδί να εξηγεί τι προτιμά να κάνει σε αντιστάθμισμα των αρνητικών σκέψεων και πράξεων:
«Να σπρώξω τον Μηνά για να περάσω / δεν το κάνω, κι ας μπορώ. / Άλλον τρόπο βρίσκω και περνώ».

Δεν υπάρχει γονέας, δάσκαλος ή υποβολέας των θετικών πράξεων, αλλά ο ίδιος ο ήρωας παίρνει θέση και διορθώνει τις κακές σκέψεις του. Η Ράνια Μπουμπουρή με την τεχνική αυτή κερδίζει το μεγάλο στοίχημα της αποφυγής του «διδακτισμού», καταφέρνοντας να γράψει ένα βιβλίο με μεγάλη παιδαγωγική αξία. Τα όρια που οφείλουμε να τηρούμε, οι συνάνθρωποί μας που οφείλουμε να σεβόμαστε και η αρμονική συνύπαρξη, που είναι το ζητούμενο για όλους, όσα δηλαδή υπόσχεται και στο οπισθόφυλλό του το βιβλίο, δικαιώνονται από το αξιόλογο περιεχόμενό του.

«Να τραβήξω την ουρά απ’ το γατάκι / δεν το κάνω, κι ας μπορώ. / Γελώντας του χαϊδεύω την κοιλίτσα / κι απαλά, πολύ απαλά, το γαργαλώ».

Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα του «Κι ας μπορώ» είναι ο ευχάριστος ρυθμός και η μουσικότητα των ποιημάτων που περιέχει, κάτι που αντιλαμβάνεται όποιος το διαβάζει μεγαλόφωνα στα παιδιά. Το ηλικιακό πεδίο στο οποίο απευθύνεται, απαιτεί μεγαλύτερο αναγνώστη, αφού τα παιδιά 2-4 ετών δεν μπορούν να διαβάζουν μόνα τους. Η αλληλεπίδραση του αναγνώστη με το παιδί είναι παιγνιώδης, χάρη στον ρυθμό που έχει δώσει στα ποιήματα του βιβλίου η συγγραφέας. Αξίζει να σημειωθεί ότι μπορεί κάλλιστα να αναγνωστεί σε παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας και να αποτελέσει μια ιδανική αφορμή για συζήτηση στη σχολική τάξη.

«Είναι πολλά εκείνα που δεν κάνω, / κι ας μπορώ. / Γιατί έτσι ζω και ζεις και ζούμε πιο καλά / στον κόσμο αυτό!».

Άξια συμπληρώνει τα έξοχα κείμενα και τις ιδέες που προβάλλουν η ευρηματική, αρμονική και καλαίσθητη εικονογράφηση της Μάρως Αλεξάνδρου.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο, αντάξιο και όλων των προηγούμενων της Ράνιας Μπουμπουρή.


Πηγή: https://e-thessalia.gr/axies-kai-arches-mesa-se-ena-exypno-ki-eyrimatiko-paidiko-vivlio-ki-as-mporo-apo-ti-rania-mpoympoyri/

Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2020

Ετοιμάζεται η παράσταση «Μια τρελή τρελή ΑΒ με τον Άνθρωπο-Ορχήστρα» στην παιδική σκηνή του Ωδείου Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος!

 

Η αγαπημένη μουσικοθεατρική παράσταση 

«Μια τρελή τρελή ΑΒ με τον Άνθρωπο-Ορχήστρα» 

ετοιμάζεται να ανέβει στην παιδική σκηνή 

του Ωδείου Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος 

στο Μαρκόπουλο Αττικής το επόμενο διάστημα. 

Με τήρηση όλων των κανόνων ασφαλείας, 

σεβασμό στη δημόσια υγεία και μεγάλη ανυπομονησία! 

Περισσότερες πληροφορίες σύντομα!





Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2020

«Έφυγε» ο Quino (1932-2020)


Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 88 ετών ο Quino, ο εμβληματικός Αργεντίνος σκιτσογράφος, αφήνοντας «ορφανή» τη Μαφάλντα, το πιο διάσημο δημιούργημά του.

Ο Quino, ή Χοακίν Σαλβαδόρ Λαβάδο, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, ξεκίνησε το 1964 να γράφει και να σχεδιάζει τα στριπ με πρωταγωνίστρια τη Μαφάλντα, ένα 6χρονο κορίτσι με πολλές απορίες για τον κόσμο και με πάθος για την παγκόσμια ειρήνη (αλλά και απέχθεια για τις σούπες). Σύντομα η Μαφάλντα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στον ισπανόφωνο κόσμο, ενώ αργότερα μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά. Ο Quino αποφάσισε να σταματήσει τη συγκεκριμένη σειρά κόμικ το 1973, εξηγώντας ότι αφενός ήθελε να αποφύγει την παγίδα της επανάληψης, αφετέρου ανησυχούσε για την έκρυθμη κατάσταση στη Λατινική Αμερική την περίοδο εκείνη και τις επιθέσεις κατά καλλιτεχνών και διανοουμένων. «Αν είχα συνεχίσει να τη σχεδιάζω, θα με είχαν πυροβολήσει μία ή τέσσερις φορές», εξήγησε χρόνια μετά.

Τον Μάρτιο του 1976 ο Quino εγκατέλειψε την Αργεντινή μετά την επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα και κατέφυγε στην Ιταλία, ενώ μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην πατρίδα του περνούσε τον περισσότερο χρόνο του μεταξύ Μπουένος Άιρες, Μιλάνου και Μαδρίτης. Συνέχισε να σκιτσάρει έως το 2006, όταν και αποσύρθηκε.

Πηγή: https://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/14981-quino-mafalda

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2020

2η Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων, Σάββατο 26/9

 

Η 2η Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων έρχεται το τελευταίο Σάββατο του Σεπτέμβρη. Φέτος για δεύτερη χρονιά τα μικρά βιβλιοπωλεία της Ελλάδας ενώνονται και γιορτάζουν την Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων με ένα μεγάλο αφιέρωμα στις Λέσχες Ανάγνωσης. Στις μικρές ή μεγάλες παρέες ανθρώπων που συναντιούνται μια φορά τον μήνα και μιλούν για βιβλία. Τα μικρά βιβλιοπωλεία είναι τα στέκια των Λεσχών Ανάγνωσης. Είναι οι χώροι που φέρνουν κοντά τους βιβλιόφιλους της κάθε γειτονιάς, οι χώροι που προωθούν τον διάλογο γύρω από το βιβλίο. Είναι το ζεστό σκηνικό των αναζητήσεων όσων ψάχνονται και όσων θέλουν να συνεχίσουν να μαθαίνουν.

Την Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων θα έχουμε όλοι τη δυνατότητα να γίνουμε, έστω και για λίγο, μέλη μιας Λέσχης Ανάγνωσης σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Να ζήσουμε την εμπειρία που για μερικούς κρατά χρόνια ολόκληρα, ενώ για άλλους τώρα πρόκειται να ξεκινήσει.

Τι θα γίνει εκείνη την ημέρα

Το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου θα γίνει όλη η χώρα μια λέσχη! Τι σημαίνει αυτό; Τα βιβλιοπωλεία που συμμετέχουν στην Ημέρα Μικρών Βιβλιοπωλείων ετοιμάζουν νέες Λέσχες Ανάγνωσης, για μικρούς και μεγάλους, εορταστικές θεματικές συναντήσεις και live streaming. Οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες θα έχουν τη δυνατότητα να γίνουν μια παρέα, να συζητήσουν για βιβλία και να συνομιλήσουν με αγαπημένους και αγαπημένες συγγραφείς. Τα μικρά παιδιά θα συμμετάσχουν σε πρωτότυπες δράσεις και θα παίξουν με αφορμή αγαπημένα βιβλία!

Η δήλωση συμμετοχής είναι απαραίτητη κατόπιν επικοινωνίας για κράτηση θέσης με το εκάστοτε βιβλιοπωλείο. Περιορισμένος αριθμός συμμετεχόντων.

Περισσότερες πληροφορίες για τις εκδηλώσεις και τα βιβλιοπωλεία που συμμετέχουν, μπορείτε να βρείτε εδώ.

Πηγή: https://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/14934-imera-mikron-vivliopoleion



Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2020

Βράβευση της Μάργκαρετ Άτγουντ για το σύνολο του έργου της

 
Με το αμερικανικό βραβείο Richard C. Holbrooke Distinguished Achievement Award θα τιμηθεί για το σύνολο του έργου της η Καναδή συγγραφέας Μάργκαρετ Άτγουντ, ως αναγνώριση της δύναμης του έργου της για την προώθηση της ειρήνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ανεκτικότητας.

Όπως ανέφερε η Σάρον Ραμπ, ιδρύτρια και πρόεδρος του ιδρύματος Dayton, που απονέμει τα βραβεία κάθε χρόνο, το έργο της Άτγουντ αναλύει στους αναγνώστες φλέγοντα ζητήματα κοινωνικής δικαιοσύνης και περιβάλλοντος. «Η Μάργκαρετ Άτγουντ συνεχίζει να μας θυμίζει ότι το “αυτά δεν μπορούν να γίνουν εδώ” δεν είναι δεδομένο – οτιδήποτε μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, αν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, και αυτή τη στιγμή, με την απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών να αυξάνεται, οι αναλύσεις της είναι πιο κρίσιμες από ποτέ», δήλωσε η Ραμπ στο Associated Press.

Η τελετή βράβευσης προγραμματιζόταν αρχικά για τον Οκτώβριο, όμως αναβλήθηκε για την άνοιξη του 2021 εξαιτίας της πανδημίας.

Το τελευταίο βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ, Οι διαθήκες (μτφρ. Αύγουστος Κορτώ, Εκδόσεις Ψυχογιός 2020), βραβεύτηκε με το Booker 2019 (εξ ημισείας) και είναι η πολύκροτη συνέχεια της Ιστορίας της θεραπαινίδας (μτφρ. Αύγουστος Κορτώ, Εκδόσεις Ψυχογιός 2018), όπου περιγράφεται ένα δυστοπικό μέλλον με ένα απολυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς.

Πηγή: https://diastixo.gr/epikaira/eidiseis/14890-vraveysi-margaret-atwood

Σάββατο, 29 Αυγούστου 2020

«Δεκατρείς ώρες» του Deon Meyer: παρουσίαση της Ράνιας Μπουμπουρή στο diastixo.gr

 

Το Κέιπ Τάουν τη νύχτα απεικονίζεται στο εξώφυλλο του βραβευμένου αστυνομικού μυθιστορήματος Δεκατρείς ώρες του Νοτιοαφρικανού Ντίον Μέγερ, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα στη χώρα μας από τις Εκδόσεις Στερέωμα, σε μετάφραση της Κάλλιας Παπαδάκη. Και είναι από τις περιπτώσεις όπου το εξώφυλλο ενός βιβλίου αποδεικνύεται εξίσου εντυπωσιακό με το περιεχόμενό του.

Σύμφωνα με την υπόθεση, η νεαρή Αμερικανίδα Ρέιτσελ Άντερσον, τουρίστρια στο Κέιπ Τάουν, αγνοείται. Η καλύτερή της φίλη, μαζί με την οποία έκανε αυτό το υπερατλαντικό ταξίδι, έπεσε θύμα άγριας δολοφονίας. Η Ρέιτσελ έχει δει τους δολοφόνους και ξέρει καλά ότι είναι ο επόμενος στόχος τους. Το ξέρει και γι’ αυτό τρέχει να κρυφτεί, οι διώκτες της όμως δεν την αφήνουν στιγμή σε ησυχία. Κι από κάτι που κρυφακούει έντρομη να λένε μεταξύ τους, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να εμπιστευτεί την αστυνομία. Αρχίζει λοιπόν να κρύβεται και από τους αστυνομικούς. Μόνο που δεν είναι όλοι διεφθαρμένοι. Και σίγουρα όχι ο ντετέκτιβ Μπένι Γκρίσελ, που δίνει τον λόγο του στον πατέρα της ότι θα τη σώσει.

Όμως ο χρόνος τρέχει και ο Μπένι Γκρίσελ, ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, είναι επιφορτισμένος με δύο υποθέσεις, εξίσου απαιτητικές, και φορτωμένος με τις δικές του έγνοιες και τον δύσκολο αγώνα του να κρατηθεί μακριά από το αλκοόλ: «Ύστερα, πήρε προαγωγή [...] και το μέλλον γλίστρησε από τα δάχτυλά του, μέσα από τις χούφτες του, λίγο-λίγο, μέρα με τη μέρα, τόσο αργά που δεν το συνειδητοποίησε, τόσο ανεπαίσθητα που ξύπνησε από έναν μεθυσμένο λήθαργο δεκατρία χρόνια μετά και συνειδητοποίησε ότι τα είχε χάσει όλα. Δεν μπορούσες ποτέ να το επανακτήσεις. Αυτή ήταν η στραβή. Δεν μπορούσες ποτέ να επιστρέψεις, εκείνη η ζωή, εκείνοι οι άνθρωποι και οι καταστάσεις είχαν παρέλθει [...] Έπρεπε να ξαναρχίσεις, όμως αυτή τη φορά χωρίς την αφέλεια, την αθωότητα, την αισιοδοξία του παρελθόντος, χωρίς την αχλή του ερωτευμένου. Ήσουν διαφορετικός, ήσουν εγκλωβισμένος στην τωρινή σου υπόσταση με όλη τη γνώση, την εμπειρία, τον ρεαλισμό και την απογοήτευση» (σελ.160-161).

Η υπόθεσή του εξελίσσεται μέσα σε 13 ώρες, που όμως είναι τόσο γεμάτες και αγωνιώδεις, ώστε καταλήγουμε να το διαβάσουμε απνευστί σε πολύ λιγότερες.

Ο Ντίον Μέγερ με τις Δεκατρείς ώρες, όπως και νωρίτερα με την Κόμπρα (μτφρ. Ανδρέας Αποστολίδης, Στερέωμα 2018), μας ανοίγει ένα παράθυρο στη Νότια Αφρική – και συγκεκριμένα στον δημοφιλέστερο τουριστικό προορισμό της Νότιας Αφρικής, το Κέιπ Τάουν. Ίσως μάλιστα η μεγαλούπολη αυτή να είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου του. Εδώ βλέπουμε το Κέιπ Τάουν μέσα από τα μάτια της Ρέιτσελ, που είναι τουρίστρια και τρέχει στα τυφλά, αναζητώντας κρυψώνες εδώ κι εκεί, παράλληλα όμως βλέπουμε τα ίδια σημεία και μέσα από τα μάτια των μόνιμων κατοίκων του: «Στο κέντρο βρισκόταν μια μεγάλη μιχανοκίνητη μεταλλική πύλη και από πίσω μονοκατοικίες που παρέπεμπαν σε χωριάτικο στιλ, με τιρκουάζ παντζούρια, μονόχρωμα κουφώματα και μια στέγη σε σχήμα Α. Άλλο ένα κερδοσκοπικό οικοδομικό εγχείρημα που θα μπαγιάτευε και δεν θα ενδιέφερε κανέναν σε πέντε χρόνια» (σελ.294).

Επίσης, παίρνουμε μια γεύση από την πληθυσμιακή σύνθεση της πόλης και της χώρας, καθώς στην εξέλιξη της ιστορίας παίζουν ρόλο εκπρόσωποι διάφορων εθνικών ομάδων – μαύροι, λευκοί, έγχρωμοι, Αφρικάνερς, Ζουλού, Κόσα, μιγάδες, ένα κυριολεκτικά πολύχρωμο μωσαϊκό: «Οι Αφρικάνερς ξαναεπαναστάτησαν, ένα τρομερό επίτευγμα. Ύστερα, η εξουσία τούς διέφθειρε. Τα σημάδια των καιρών δείχνουν ότι η μαύρη διακυβέρνηση βαδίζει στα βήματά τους. Φοβάμαι ότι θα κάνουν τα ίδια λάθη. Τόσο κρίμα. Είμαστε μια χώρα δυνατοτήτων με υπέροχους, καλούς πολίτες, που όλοι μας επιθυμούμε ένα πράγμα: ένα μέλλον για τα παιδιά μας. Εδώ. Όχι στον Καναδά» (σελ.305). Και μια γεύση από τους ανταγωνισμούς και τις λεπτές ισορροπίες μεταξύ τους, στο πλαίσιο της δημόσιας διοίκησης και όχι μόνο: «Και είμαι πολύ μεγάλος για όλα αυτά τα σκατά, Μπένι, τις βρομοδουλειές του Εθνικού Επιτρόπου, τη διάλυση της Ομάδας Σκορπιός, τις φυλετικές ποσοστώσεις που αλλάζουν κάθε χρόνο, όλα είναι πολιτικοποιημένα. Και αν ο Ζούμα γίνει πρόεδρος, οι Κόσα θα παραγκωνιστούν και οι Ζουλού θα πάρουν τη θέση τους και όλα θα ξαναλλάξουν – καινούργια ιεραρχία, καινούργια ατζέντα, καινούργιοι μπελάδες» (σελ.353).

Οι Δεκατρείς ώρες είναι ένα σύγχρονο δείγμα αστυνομικού μυθιστορήματος που καταφέρνει να κρατά θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στην παρουσίαση της υπόθεσής του και στην αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας που πλαισιώνει την υπόθεση αυτή. Ο Ντίον Μέγερ, εκτός από πολυβραβευμένος συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας, είναι και σεναριογράφος – ξέρει καλά, λοιπόν, να στήνει ένα έργο με χαρακτήρες τόσο ρεαλιστικούς και εξελίξεις τόσο καταιγιστικές, ώστε κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι τέλους. Και δε χρειάζεται να είναι κανείς λάτρης της αστυνομικής λογοτεχνίας, για να εκτιμήσει τα χαρίσματα του συγκεκριμένου βιβλίου. Η υπόθεσή του εξελίσσεται μέσα σε 13 ώρες, που όμως είναι τόσο γεμάτες και αγωνιώδεις, ώστε καταλήγουμε να το διαβάσουμε απνευστί σε πολύ λιγότερες. Θα υποδεχόμασταν με χαρά τη μετάφραση και άλλων έργων του.

D Meyer


Δεκατρείς ώρες
Deon Meyer
μετάφραση: Κάλλια Παπαδάκη
Στερέωμα
536 σελ.
ISBN 978-960-8061-88-0
Τιμή €21,00

Πηγή: https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/14713-meyer-dekatreis-ores

«Επτά ψέματα» της Elizabeth Kay: παρουσίαση της Ράνιας Μπουμπουρή στο diastixo.gr

 

Αν και πρωτοεμφανιζόμενη στη συγγραφή, η Βρετανίδα Ελίζαμπεθ Κέι εργάζεται χρόνια στον χώρο των εκδόσεων – άρχισε ως βοηθός, σήμερα είναι σύμβουλος έκδοσης στον οίκο Penguin Random House. Μέρος των αρμοδιοτήτων της είναι να κρίνει αν ένα βιβλίο έχει τα φόντα να κατακτήσει το αναγνωστικό κοινό ή όχι. Συχνά, η απορία που συνοδεύει επαγγελματίες σε τέτοιες θέσεις είναι η εξής: Θα μπορούσε να εφαρμόσει κανείς τις γνώσεις του στην πράξη, σε ένα δικό του βιβλίο; Η απάντηση για την Ελίζαμπεθ Κέι δόθηκε με τα Επτά ψέματα, ένα ψυχολογικό θρίλερ που έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές, ενώ τα δικαιώματά του έχουν πωληθεί σε 30 χώρες.

Η ιστορία αφορά δύο αχώριστες φίλες, την Τζέιν και τη Μάρνι, και είναι δοσμένη σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την Τζέιν. Ο αναγνώστης βλέπει την υπόθεση αποκλειστικά και μόνο από τη δική της οπτική γωνία, κι είναι βέβαια ψυλλιασμένος ότι τα πράγματα μπορεί να μην είναι ακριβώς έτσι ή όχι μόνο έτσι. Το μεγάλο ερώτημα, όμως, είναι: Σε ποιον απευθύνεται η αφηγήτρια; «Μακάρι να μπορούσα να σου πω πως θ’ ακούσεις μία εύκολη ιστορία, αλλά ούτε κατά διάνοια δεν πιστεύω ότι θα είναι εύκολη. Θα πεθάνουν πολλοί άνθρωποι απόψε…» λέει (σελ.64), αλλά από ένα σημείο κι έπειτα είναι προφανές ότι δεν απευθύνεται στον αναγνώστη. Απευθύνεται σε κάποιον δημόσιο λειτουργό; Σε δικηγόρο; Όχι. Δε νομίζω ότι μπορεί εύκολα να πάει ο νους μας, μέχρι τη στιγμή που αυτό θ’ αποκαλυφθεί από την ίδια την αφηγήτρια προς το τέλος του βιβλίου, προκαλώντας μας μάλιστα και μεγάλη αγωνία για τη συνέχεια.

Σύμφωνα με την υπόθεση, λοιπόν, η Τζέιν και η Μάρνι είναι αγαπημένες φίλες από παιδιά: πέρασαν μαζί τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, την εφηβεία τους, χωρίστηκαν χιλιομετρικά στις σπουδές τους φοιτώντας σε άλλες πόλεις, αλλά διατηρούσαν καθημερινή τηλεφωνική επικοινωνία, γνωρίζοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια η μια από τη ζωή της άλλης, κι έπειτα συγκατοίκησαν στο Λονδίνο. Δύο χαρακτήρες ολωσδιόλου αντίθετοι – η μία λουσμένη στο φως κι εξωστρεφής, η άλλη βυθισμένη στο σκοτάδι κι αντικοινωνική. Αλληλοσυμπληρώνονται, παίρνουν δύναμη η μία από την άλλη, πατάνε στα πόδια τους και προχωρούν – η μία αποφασιστικά, η άλλη πιο δειλά. Αλλά πάντα μαζί. Γύρω στα είκοσι πέντε τους, ερωτεύονται και παντρεύονται. Πρώτα η Τζέιν, μετά η Μάρνι.

Κλείνοντας το βιβλίο, ξανασκεφτόμαστε την ιστορία από την αρχή προσπαθώντας να δούμε πού παραπλανηθήκαμε από την αφηγήτρια και πού όχι.

Και οι δύο κύριοι χαρακτήρες παρουσιάζονται ολοκληρωμένα από τη συγγραφέα, η οποία εμβαθύνει στα κατάλληλα γνωρίσματα και περιστατικά, και αντλεί από το περιβάλλον τους τα στοιχεία για να τεκμηριώσει τις αποφάσεις τους που οδηγούν στην εξέλιξη της ιστορίας. Η σχέση της Τζέιν με τη μητέρα της και την αδελφή της επίσης αναλύεται σε βάθος και, αν μη τι άλλο, υποψιάζει τον αναγνώστη για την αδυναμία της αφηγήτριας να δεχτεί την αλήθεια. Ή μήπως είναι περισσότερο αδιαφορία, παρά αδυναμία; Αυτό επαφίεται στη διαφορετική ερμηνεία και στις διαφορετικές προσλαμβάνουσες του καθενός μας. Άλλωστε, το ίδιο βιβλίο είναι πολύ διαφορετικό για τον κάθε αναγνώστη.

Πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις της αφηγήτριας για την απώλεια και το πένθος. «Να κάτι που μαθαίνεις καθώς μεγαλώνεις, καθώς αρχίζεις να ζεις δίπλα στον θάνατο με τα πολλά του προσωπεία, καθώς εγκαθίσταται στον κόσμο σου. […] Δεν υπάρχει λογική στο πένθος, κανένα χιλιοπατημένο μονοπάτι που όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε· υπάρχουν απλώς φορές που είναι υποφερτό, και φορές που δεν είναι» (σελ.225). «Βρισκόμουν παγιδευμένη ανάμεσα σε ένα παρελθόν, που φάνταζε υπερβολικά γεμάτο από συναισθήματα, και ένα μέλλον, που έμοιαζε στερημένο απ’ αυτά» (σελ.247).

Η Τζέιν, λοιπόν, αποστερημένη απ’ τον αγαπημένο σύζυγό της, αντιπαθεί φοβερά τον σύζυγο της Μάρνι, αλλά αποφασίζει να μην της πει ανοιχτά τη γνώμη της για κείνον. Κι εκεί αρχίζουν τα ψέματα. Ένα, δύο, τρία… επτά ψέματα – κάποια αθώα ψεματάκια, άλλα όμως μεγάλα ψέματα, τα οποία οδηγούν σε κρεσέντο μια ιστορία που κυλάει σε αργό, κάποιες φορές νοσταλγικό, ρυθμό. Και σε μια μεγάλη έκπληξη και αρκετές σελίδες αγωνίας στο τέλος.

Κλείνοντας το βιβλίο, ξανασκεφτόμαστε την ιστορία από την αρχή προσπαθώντας να δούμε πού παραπλανηθήκαμε από την αφηγήτρια και πού όχι. Και ίσως θελήσουμε να το ξαναδιαβάσουμε ακριβώς γι’ αυτό.

 

Επτά ψέματα
Ελίζαμπεθ Κέι
μετάφραση: Μαρία Φακίνου
Μίνωας
472 σελ.
ISBN 978-618-02-1532-8
Τιμή €17,70

Πηγή: https://diastixo.gr/kritikes/xenipezografia/14667-7psemata