Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

«Ας είμαστε όλοι φεμινιστές» της Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι – Εκδόσεις Μεταίχμιο

«Ας είμαστε όλοι φεμινιστές» της Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο (Προλογικό σημείωμα – Μετάφραση – Σημειώσεις: Μαρία Ξυλούρη, Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2017)

Η βραβευμένη συγγραφέας Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι γεννήθηκε το 1977 στη Νιγηρία, όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε δύο χρόνια στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νιγηρίας και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ. Το μυθιστόρημά της Μενεξεδένιος ιβίσκος (μτφρ. Μπελίκα Κουμπαρέλη, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2005) τιμήθηκε με το Commonwealth Writers’ Prize for Best First Book και ήταν υποψήφιο για το Orange Prize. Το μυθιστόρημά της Δακρυσμένος ήλιος (μτφρ. Κυριάκος Μαργαρίτης, Εκδόσεις Ψυχογιός, 2008) τιμήθηκε με το Orange Prize 2007.  Το 2010, το περιοδικό New Yorker την κατέταξε στη λίστα με τους 20 καλύτερους συγγραφείς κάτω των 40 ετών. Το 2015, το περιοδικό Time τη συμπεριέλαβε στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή παγκοσμίως.

Ήταν ήδη, λοιπόν, καταξιωμένη ως συγγραφέας το 2013, όταν αποσπάσματα της διάλεξής της με θέμα «Ας είμαστε όλοι φεμινιστές» χρησιμοποιήθηκαν αυτούσια από την Μπιγιονσέ στο τραγούδι «***Flawless», προσελκύοντας το ενδιαφέρον ευρύτερου κοινού στο πρόσωπό της. Ακούμε, λόγου χάρη, στο τραγούδι την Αντίτσι να λέει: «Μαθαίνουμε στα κορίτσια να συρρικνώνονται, να γίνονται μικρότερα. Λέμε στα κορίτσια: “Μπορείτε να είστε φιλόδοξες, αλλά όχι πάρα πολύ. Να έχετε μεν στόχο να πετύχετε, αλλά όχι πάρα πολύ, ειδάλλως θα απειλείτε τον άντρα”» (σελ.41-42). Το βιβλίο Ας είμαστε όλοι φεμινιστές βασίζεται στη διάλεξή της αυτή στο TEDxEuston – διάλεξη η οποία, μόνο στο κανάλι του TED στο youtube έχει ξεπεράσει τα 4 εκατομμύρια προβολές.

Στην έντυπη μορφή της, η ομιλία ήδη κυκλοφορεί σε πολλές γλώσσες, όπως διαβάζουμε στο προλογικό σημείωμα της Μαρίας Ξυλούρη: «Ίσως η πιο συζητημένη ξένη έκδοση να είναι η σουηδική, καθώς ο Σουηδός εκδότης, σε συνεργασία με το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών, ανακοίνωσε στα τέλη του 2015 τη διανομή του βιβλίου στα λύκεια της χώρας, με σκοπό να ανοίξει μια συζήτηση περί φεμινισμού και ισότητας των φύλων, και με την ελπίδα οι καθηγητές να εντάξουν το βιβλίο στη διδασκαλία τους. “Είμαι φεμινίστρια επειδή θέλω να ζω σε έναν κόσμο πιο δίκαιο. Είμαι φεμινίστρια επειδή θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου ποτέ δεν θα λένε στις γυναίκες ότι μπορούν ή δεν μπορούν, ότι πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν κάτι επειδή είναι γυναίκες. Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου άνδρες και γυναίκες είναι πιο ευτυχισμένοι. Όπου δεν περιορίζονται από έμφυλους ρόλους. Θέλω να ζω σε έναν κόσμο όπου άντρες και γυναίκες είναι πραγματικά ίσοι. Και γι’ αυτό είμαι φεμινίστρια”, είπε η συγγραφέας σε μαγνητοσκοπημένο χαιρετισμό της προς τους μαθητές της χώρας κατά τη συνέντευξη τύπου για την πρωτοβουλία» (σελ.8-9).

Η Αντίτσι ήταν δεκατεσσάρων ετών, όταν ένας φίλος της την αποκάλεσε φεμινίστρια στη διάρκεια ενός καβγά. Το πρώτο πράγμα που έκανε εκείνη γυρίζοντας σπίτι ήταν να αναζητήσει στο λεξικό την άγνωστη αυτή λέξη. Αργότερα, διαπίστωσε ότι η συγκεκριμένη λέξη έχει πολύ βαρύ και αρνητικό φορτίο. Σε μια πόλη όπου, όταν μια γυναίκα δίνει φιλοδώρημα, εισπράττει το ευχαριστώ ο άνδρας που τη συνοδεύει, όταν μπαίνει μόνη στο λόμπι ενός ξενοδοχείου, θεωρείται οπωσδήποτε επαγγελματίας του σεξ, όπου δεν μπορεί να μπει χωρίς συνοδό στα κλαμπ και, όταν πηγαίνει για φαγητό, οι σερβιτόροι στο εστιατόριο απευθύνουν χαιρετισμό μόνο στους άνδρες, η συζήτηση περί φεμινισμού προκαλεί πάντα αμηχανία, έως και εκνευρισμό: «Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες αποφεύγουν να μιλήσουν για το φύλο ή σπεύδουν να απορρίψουν τα προβλήματα του φύλου. Επειδή το να σκέφτεσαι για την αλλαγή του status quo είναι πάντα άβολο» (σελ.56).

Αλλά τα παραδείγματα που χρησιμοποιεί η Αντίτσι και τα στοιχεία που αντλεί δεν αφορούν μόνο τη Νιγηρία – αφορούν και τον εργασιακό τομέα στις ΗΠΑ, όπου η κατάσταση δεν είναι διόλου ευοίωνη. Βασισμένη στις προσωπικές της αυτές εμπειρίες, εξηγεί γιατί το χάσμα των φύλων βλάπτει σοβαρά άντρες και γυναίκες εξίσου, προσφέροντας στους αναγνώστες έναν μοναδικό ορισμό του φεμινισμού στον 21ο αιώνα. «Το πρόβλημα με το φύλο είναι ότι ορίζει πώς θα έπρεπε να είμαστε αντί να αναγνωρίζει πώς είμαστε. Φανταστείτε πόσο πιο ευτυχισμένοι θα ήμασταν, πόσο πιο ελεύθερα θα εκφράζαμε τον πραγματικό, μοναδικό μας εαυτό, αν δεν μας βάραιναν οι έμφυλες προσδοκίες» (σελ.48). Και παρακάτω: «Μερικοί ρωτούν: “Γιατί φεμινίστρια; Γιατί δεν λες απλώς ότι πιστεύεις στα ανθρώπινα δικαιώματα ή κάτι ανάλογο;”. Επειδή θα ήταν ανέντιμο. Ο φεμινισμός είναι, βεβαίως, μέρος των ανθρώπινων δικαιωμάτων γενικώς – επιλέγοντας όμως να χρησιμοποιήσεις την αόριστη έκφραση ανθρώπινα δικαιώματα αρνείσαι το συγκεκριμένο και ιδιαίτερο πρόβλημα του φύλου. Έτσι προσποιείσαι ότι δεν είναι οι γυναίκες εκείνες που, επί αιώνες, αποκλείονταν. Έτσι αρνείσαι ότι το πρόβλημα του φύλου στοχεύει τις γυναίκες• ότι το πρόβλημα δεν ήταν το να είσαι άνθρωπος, μα συγκεκριμένα το να είσαι θηλυκός άνθρωπος. Επί αιώνες, ο κόσμος διαιρούσε τα ανθρώπινα όντα σε δύο ομάδες και στη συνέχεια απέκλειε και καταπίεζε τη μία ομάδα. Το σωστό είναι, η λύση του προβλήματος αυτό τουλάχιστον να το αναγνωρίζει» (σελ.56-57).

Αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί, τόσο το εν λόγω βιβλίο, όσο και συνολικά το έργο της Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι.

Βρείτε το εδώ 


Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Έγγραφη διαμαρτυρία για έμφυλες διακρίσεις στη Nikon

Για την προώθηση μιας νέας φωτογραφικής μηχανής, η εταιρεία Nikon ζήτησε από 32 επαγγελματίες φωτογράφους που δραστηριοποιούνται στην Ασία, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή να τη δοκιμάσουν και να γράψουν την εμπειρία τους στο εταιρικό site. Και οι 32 αυτοί φωτογράφοι όμως ήταν άντρες. Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι ζήτησε τη συμμετοχή και γυναικών φωτογράφων, οι οποίες απάντησαν αρνητικά, παραδέχεται πάντως ότι "δεν έδωσε αρκετή σημασία σε αυτό το θέμα". Υπ' όψιν ότι, σύμφωνα με τα περσινά στατιστικά της Nikon (Μάρτιος 2016), μόνο το 10,6% του προσωπικού της είναι γυναίκες, ενώ το ποσοστό των γυναικών σε διευθυντικές θέσεις κυμαίνεται στο 4,7%. 
Εάν θέλετε, υπογράψτε την αίτηση προς τον Kazuo Ushida, πρόεδρο της Nikon, να επανεξετάσει τις εταιρικές αξίες και την εταιρική πρακτική, καθώς και να προβεί σε διορθωτικές κινήσεις:
http://www.thepetitionsite.com/takeaction/421/416/560/?z00m=29530701&redirectID=2493449123

Περισσότερα για το θέμα, μπορείτε να δείτε εδώ:
https://www.theguardian.com/artanddesign/2017/sep/15/nikon-photography-camera-women

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

"New Banksy Piece Targets London Arms Fair" by Claire Voon

Source: https://hyperallergic.com/400121/new-banksy-piece-targets-london-arms-fair/?utm_medium=email&utm_campaign=How%20Renaissance%20Painting%20Smoldered%20with%20a%20Little%20Known%20Hallucinogen%20weekly&utm_content=How%20Renaissance%20Painting%20Smoldered%20with%20a%20Little%20Known%20Hallucinogen%20weekly+CID_b5ea17839f6273bb89d652269092fad4&utm_source=HyperallergicNewsletter

Banksy, “Civilian Drone Strike” (2017) (image courtesy the artist)

"The Art the Arms Fair was organized by artists and activists in opposition to the one of the world’s largest arms fairs in London."

As is the case with most works by Banksy, the message of this latest piece is immediate and biting. A childlike drawing of a girl and a dog, standing next to an exploding house, sits in a frame beneath three drones. It’s title: “Civilian Drone Strike.”
The work was unveiled this week in London as part of Art the Arms Fair, organized by local activists in opposition to the concurrent Defense & Security Equipment International (DSEI), one of the world’s largest arms fairs.
“‘Civilian Drone Strike’ is such a powerful statement against everything that events like the DSEI arms fair stand for.” Sam Walton, an Art the Arms Fair organizer, said in a statement. “The arms trade doesn’t like people knowing about their dodgy deals to despotic regimes. They want to stay in the shadows. We are using art to draw as much attention as possible to the deadly results of their terrible industry.”
Poster for Art the Arms Fair by Rowan Abbott (image courtesy Art the Arms Fair)
Banksy is only one of many artists who have contributed works to the alternative fair, which will sell off the pieces and donate proceeds to the UK-based organization, Campaign Against Arms Trade. Other artists involved include the Guerrilla GirlsPeter Kennard, and graffiti artist Darren Cullen, better known as SER. Like Banksy’s piece, many of the artworks criticize the military industrial complex by portraying the horrifying effects of weapons of war — all of which are on display at DSEI, from missile-equipped drones to warships to surveillance technology.
Ahmed Jahaf, “Yemen Fly Bombs” (2016) (image courtesy Art the Arms Fair)

A biannual event, the controversial DSEI drew the public opposition of London mayor Sadiq Khan as well as other local politicians earlier this year for its support of the global arms trade.
“I am opposed to London being used as a market place for the trade of weapons to those countries that contribute to human rights abuses,” Khan told The Independent.
Art the Arms Fair takes place just two miles from DSEI, at the nonprofit SET Space, where art-making events and performances will occur throughout the week. “Civilian Drone Strike” will be auctioned off this Friday, with a starting price of £10 ($13 US), set by Banksy himself.
Peter Kennard, “Warhead 2” (2017) (image courtesy Art the Arms Fair)


Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

"3 λαλούν και 2 χορεύουν" στον Κορυδαλλό - φωτογραφίες

"Μια τρελή τρελή ΑΒ 2 με τον Άνθρωπο-Ορχήστρα" και "Αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα" στο Αμφιθέατρο "Θανάσης Βέγγος" τη Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2017, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Σεπτέμβρη του Δήμου Κορυδαλλού. Θερμές ευχαριστίες σε όλους τους φίλους που μας τίμησαν με την παρουσία τους, καθώς και στους αρμόδιους του Δήμου Κορυδαλλού για την εξαιρετική διοργάνωση! Καλή σχολική χρονιά, με υγεία και χαρά!







Από αριστερά: Σταύρος Κασιμάτης, δήμαρχος Κορυδαλλού, Μιχάλης Λώνας, πρόεδρος του Οργανισμού Άθλησης και Πολιτισμού του Δήμου Κορυδαλλού, Γιώργος Βιδάλης, δημοτικός σύμβουλος, και Ράνια Μπουμπουρή.



"Είμαι ηθοποιός μεγάλος..." τραγουδάει το τραγούδι του Θήτα εδώ ένας πραγματικά μεγάλος ηθοποιός, ο Λευτέρης Ελευθερίου, μαζί με τους εξαιρετικούς: Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο, Βανέσα Αδαμοπούλου και Νεφέλη Παπαδερού.









Από αριστερά: Οδυσσέας Κωνσταντόπουλος, Νεφέλη Παπαδερού, Γιάννης Χατζηγεωργίου, Στέλιος Πασχάλης, Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Ράνια Μπουμπουρή, Χάρης Κωνσταντόπουλος και Βανέσα Αδαμοπούλου.
  Με τον βιβλιοπώλη Παντελή Δρούτσα


Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά: "Πινόκιο" - Θέατρο του Νέου Κόσμου

Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά
Πινόκιο, παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Κάρλο Κολόντι
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Για 16η χρονιά το Θέατρο του Νέου Κόσμου συνεχίζει τη δράση «Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά», με την κινητή του μονάδα θεάτρου, που δίνει δωρεάν παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία και όπου αλλού μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών. Έχοντας δώσει πάνω από 2.000 δωρεάν παραστάσεις σ’ αυτούς τους χώρους όλα αυτά τα χρόνια, οι αρμόδιοι του ΘΝΚ είναι δικαιολογημένα περήφανοι και συνεχίζουν παρ’ όλες τις δυσκολίες. Αυτό το πρόγραμμα είναι το μοναδικό στην Ελλάδα που γίνεται από επαγγελματικό θέατρο ανελλιπώς όλα αυτά τα χρόνια σε σταθερή και καθημερινή βάση, με σκοπό να προσφερθεί η χαρά του θεάτρου σε παιδιά που βρίσκονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα ή βιώνουν ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, έχουν δηλαδή πολύ μεγαλύτερη ανάγκη για ψυχαγωγία. Φέτος έχει επιλεγεί ο Πινόκιο, το παραμύθι του Κάρλο Κολόντι, για τις αξίες που πρεσβεύει, την ειλικρίνεια, την αγάπη, την ανιδιοτέλεια, το θάρρος, την όρεξη για ζωή και περιπέτεια. Αλλά κυρίως επειδή είναι μια ιστορία γνωστή σε κάθε παιδί, απ’ όποια χώρα, απ’ όποιον τόπο κι αν έρχεται. Έτσι, η παράσταση μπορεί να επικοινωνήσει με κάθε μικρό θεατή, ξεπερνώντας το εμπόδιο της γλώσσας, αφού στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό και τη δύναμη της δράσης, της εικόνας, της μουσικής.
Καθημερινά παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, δομές αλληλεγγύης και σχολεία.

Συντελεστές της παράστασης:
Διασκευή: Άνδρη Θεοδότου
Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Επιμέλεια κίνησης: Σεσίλ Μικρούτσικου
Μουσική: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Παίζουν οι ηθοποιοίΠαύλος Παυλίδης, Ηλέκτρα Σαρρή, Θάλεια Σταματέλου 
15/10/2017 - 14/01/2018. Περισσότερες πληροφορίες: http://nkt.gr/play/230/pinokio/


Διαγωνισμός για 3 αντίτυπα από «Το βιβλιοφιλαράκι μου»

Το lesvosnews.net αγαπάει το βιβλίο και, σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Ψυχογιός, προσφέρει στους αναγνώστες του 3 αντίτυπα από το παιδικό βιβλίο «Το βιβλιοφιλαράκι μου» της Ράνιας Μπουμπουρή.

Η προθεσμία του διαγωνισμού λήγει τη Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, και οι τυχεροί θα ενημερωθούν εντός 48 ωρών με προσωπικό μήνυμα στο προφίλ τους στο facebook. Για να λάβετε μέρος, αφήστε ένα σχόλιο (π.χ. "συμμεοχή στο διαγωνισμό")  κάτω από τη δημοσίευση αυτή στη σελίδα μας στο facebook. Κάθε σχόλιο μετά από λίγο χρονικό διάστημα λαμβάνει απάντηση με τον αριθμό συμμετοχής στο διαγωνισμό. Διπλά σχόλια του ίδιου αναγνώστη θα διαγράφονται. Η κλήρωση θα γίνει με τη βοήθεια της ιστοσελίδας random.org.
(Προσοχή: το σχόλιο το γράφετε ΜΟΝΟ στη σελίδα μας στο facebook - καμία άλλη συμμετοχή δεν θα είναι δεκτή)

Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική θα παραλάβουν το αντίτυπό τους από τον Πολυχώρο των Εκδόσεων Ψυχογιός (Εμμ. Μπενάκη 13-15, Αθήνα, τηλ. 210.36.18.654). Οι νικητές που κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα το λάβουν ταχυδρομικά κατόπιν συνεννόησης, αφού δώσουν την ταχυδρομική τους διεύθυνση και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας, με έξοδα αποστολής των Εκδόσεων Ψυχογιός.

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Στα βιβλία της η συγγραφέας μεταγγίζει στον αναγνώστη αξίες αλλά και μικρές ή μεγάλες χαρές, συναισθήματα γλύκας, με τρόπο όπου η ευθυμία περισσεύει. Και το σπινθηροβόλημα. Στα περισσότερα δε η ποιητική έκφραση και ο ρυθμός προσκαλούν και προκαλούν το παιδί να τα ονειρευτούν και μετά την ανάγνωσή τους. Με το καινούργιο βιβλίο της, Το βιβλιοφιλαράκι μου, το οποίο απευθύνεται στα παιδιά προσχολικής ηλικίας, η Ράνια Μπουμπουρή αποδίδει τις δέουσες και οφειλόμενες τιμές στο βιβλίο και εκφράζει την αγάπη της σε αυτό· την εκφράζει απλά και μειλίχια, δίχως εντυπωσιακές εκφράσεις διότι καταλαβαίνει, αυτή η νέα γυναίκα που ζει ανάμεσα στα βιβλία, ότι ετούτο το σεπτό μέσο παιδείας, χαράς, συναδέλφωσης, ανύψωσης και πολιτισμού, εκπέμπει από μόνο του, όλα όσα το καθορίζουν και το κάνουν να ακτινοβολεί…» Ελένη Σαραντίτη, βιβλιοκριτικός και συγγραφέας, στο presspublica.gr

«Σε κάθε σελίδα κυριαρχούν οι δυο πρωταγωνιστές, το παιδί και ο αχώριστος από την αρχή φίλος του, το βιβλίο, σε αμοιβαία σχέση αγάπης, πλαισιωμένοι από τρυφερές φιγούρες, γελαστές “φατσούλες” όντων από τον όμορφο κόσμο των μικρών ζώων και των φυτών. Αλλά, έξυπνα και σοφά, σημειώνω, η εικονογράφος [σημ.: Σίσυ Κυλερτζή] πετάει και αριθμούς που ενίοτε εικονίζουν υπαινικτικά αριθμητικές μυητικά πράξεις μες σ’ ένα ευχάριστο, λίαν ελκυστικό φυσικό περιβάλλον. Προχωρώντας, η συγγραφέας και η εικονογράφος, που ακολουθεί πιστά και δίνει τη δική της διάσταση σε κάθε δίστιχο, οδηγούν το παιδί σε κάθε γωνιά που θα μπορούσε να βρίσκεται αγκαλιά με το Βιβλιοφιλαράκι του, αλλά τα στιχουργικά κειμενάκια και τα ζωγραφικά σύνολα είναι συνθετότερα και περιεκτικότερα και συχνά σπάνε την κλειστή στο δωμάτιο καθημερινότητα…» Ελένη Χωρεάνθη, βιβλιοκριτικός και συγγραφέας, στο diastixo.gr

Μια πρώτη γεύση από το βιβλίο:

Έχω έναν φίλο, το βιβλίο,
μαζί στη ζέστη, μαζί στο κρύο…
είτε είναι βράδυ, είτε πρωί
μ’ αυτόν τον φίλο μου είμαι μαζί.

Μόλις τ’ ανοίγω να το διαβάσω
γέφυρα γίνεται για να περάσω…
σε άλλους κόσμους, μακρινούς,
παραμυθένιους ή αληθινούς.


Ένα βιβλίο που συστήνει στα παιδιά τον θαυμαστό κόσμο του βιβλίου!

Βρείτε το εδώ

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

"The dark side of Roald Dahl" by Hephzibah Anderson

Source: http://www.bbc.com/culture/story/20160912-the-dark-side-of-roald-dahl


Roald Dahl was an unpleasant man who wrote macabre books – and yet children around the world adore them. Perhaps this shouldn’t surprise us, writes Hephzibah Anderson.
James and the Giant Peach was the first of Dahl’s works for children – and it left plenty of adult readers disturbed (Credit: Illustrations © Quentin Blake)

Once upon a time a small orphan was packed off to live with his aunts. They were a sadistic pair, these sisters, and rather than console and nurture they abused and enslaved him, bullying, beating and half-starving him. But he got his revenge, literally crushing them as he finally escaped, bound for adventure and a better life. It doesn’t sound much like the set-up of a bestselling children’s book, but what if I told you that the boy’s getaway vehicle was a gargantuan fuzzy-skinned fruit?

James and the Giant Peach sprang from bedtime stories Roald Dahl told his daughters. He’d already seen modest success with his short stories for adults, twisted tales with grisly punch lines, which were published in magazines such as the New Yorker and Playboy. This was his first work for children but it left plenty of adult readers deeply disturbed. Though the book appeared in the US in 1961, Dahl had to wait until 1967 before a British publisher would risk it, and even then, he had to agree to stump up half the costs himself – a savvy-seeming move when the book later became a bestseller.

He followed it with more than 15 other books for children, stories bursting with gluttony and flatulence, in which wives feed their husbands worms and the young are eaten by giants and changed into mice by bald, toeless hags. Villains loom large; as mean as they are ignorant, they tower over pint-sized protagonists, twirling them around by their pigtails or banishing them to places like ‘the Chokey’, Miss Trunchbull’s nail-studded punishment cupboard.

Titles such as Fantastic Mr Fox, The BFG and Matilda regularly appear on lists of the most popular children’s books ever (Credit: Illustrations © Quentin Blake)

Today, titles like Fantastic Mr Fox, The BFG and Matilda, which was released just two years before his death, aged 74, in 1990, regularly appear on lists of the most popular kids’ books ever. All told, his work has sold more than 200 million copies worldwide. The controversy has never gone away though. In the decades since its publication, James and the Giant Peach has been lambasted for its racism (remember that bit where the Grasshopper declares “I’d rather be fried alive and eaten by a Mexican”?), profanity (‘ass’ appears at least three times), references to drugs and drink (all that snuff and whiskey), and sexual innuendo (a scene in which a spider licks her lips got readers in Wisconsin hot under the collar), not to mention its alleged promotion of disobedience and – wait for it – communism.
Chocolate and witches
It’s easy to poke fun at such prissy parental responses but take a closer look at Dahl’s writing for children, and you’ll find something to offend almost everyone. If he was a bigot, he was an equal-opportunities bigot. Teachers tend to be villainous, and even when benign, fail to impart any real wisdom. Charlie and the Chocolate Factory’s Oompa Loompas were originally depicted as small black pygmies with warlike cries. Female characters tend to be either warm or wicked with nothing in between, while Revolting Rhymes brands Cinderella, that fairytale girl-next-door, “a dirty slut”.
Charlie and the Chocolate Factory’s Oompa Loompas were originally depicted as small black pygmies with warlike cries (Credit: Illustrations ©Quentin Blake)

Maria Nikolajeva, professor of children's literature at the University of Cambridge, disputes the notion that there is any darkness in Dahl’s books for younger readers. “He is one of the most colourful and light-hearted children's writers”, she insists. But for all the funniness and dazzling linguistic acrobatics of his prose, she acknowledges that there are problems with his vision. Consider Charlie and the Chocolate Factory.
“Wonka is vegetarian and only eats healthy food, but he seduces children with sweets. It's highly immoral”, she says. And then there’s The Witches, whose child narrator, having been turned into a mouse, decides against returning to his human form because he dreads outliving his beloved grandmother. He’d rather die with her, as his abbreviated rodent lifespan will guarantee. “This is a denial of growing up and mortality, but mortality is one of the aspects that makes us human”, Nikolajeva points out. “To tell young readers that you can escape growing up by dying is dubious  – drawn to the utmost an encouragement of suicide – and therefore both an ideological and an aesthetic flaw”.
Yet there’s no denying that Dahl knew just what his juvenile readership liked: chocolate and witches and – to borrow some Gobblefunk, the language he invented for his Big Friendly Giant – the kind of filthsome, frightsome fare that makes kiddles squirm with gleeful revulsion. “Children love disgusting stories”, Nikolajeva says. The revolting serves “an important cognitive-affective function: we know it's disgusting, and the knowledge makes us superior. It's healthy. But it must be disgusting in combination with humour. Because extreme violence is not healthy. But Dahl is never violent, not even with naughty children in Charlie and the Chocolate Factory.”  
‘Roald the Rotten’
Darkness, for want of a better word, has forever been a secret – and not so secret – ingredient in children’s literature, whether it’s tales by the Brothers Grimm and Heinrich Hoffmann, or Lord of the Flies and The Hunger Games. If you’ve ever paid attention to the words of a nursery rhyme like Ring a Ring o’ Roses or Oranges and Lemons, you’ll know that suckling babes are reared on it – and with good reason. As child psychologist Bruno Bettelheim explained in his seminal study, The Uses of Enchantment, the macabre in children’s literature serves an important cathartic function. “Without such fantasies, the child fails to get to know his monster better, nor is he given suggestions as to how he may gain mastery over it. As a result, the child remains helpless with his worst anxieties – much more so than if he had been told fairy tales which give these anxieties form and body and also show ways to overcome these monsters,” he wrote.
Dahl invented his nonsense language, Gobblefunk for The BFG (Credit: Illustrations ©Quentin Blake)

It’s not hard to see where Dahl might have drawn his own darkness from. Having lost his older sister and father when he was three years old, he was packed off to boarding school aged just nine. The first volume of his memoirs, Boy, recalls in great detail the headmaster’s penchant for floggings so vicious they drew blood.
As a young RAF pilot in World War Two, Dahl came close to dying. Invalided out after crash landing in the Western Desert, he spent the rest of the war in the US, seducing heiresses and wealthy widows in the name of counterintelligence. His first marriage, to the actress and celebrated beauty Patricia Neal, had far from a storybook ending. The couple lost their eldest daughter to illness, and their only son was left brain damaged by a traffic accident. A few years later, Neal herself suffered a series of strokes.
It was Neal who coined the nickname ‘Roald the Rotten’, referring to a mean, dyspeptic streak of which she saw plenty. He cheated on her, and the years-long affair that would eventually end their marriage was with a friend of hers. He could be a thoroughly unpleasant man outside the home, too. Despite his towering success, he was chippy about being a children’s author. And he made no attempt to hide his anti-Semitism. In 1983, he announced in the New Statesman that Hitler had his reasons for exterminating six million men, women and children. “There is a trait in the Jewish character that does provoke animosity”, he said. “I mean, there’s always a reason why anti-anything crops up anywhere; even a stinker like Hitler didn’t just pick on them for no reason.”
Villains like Matilda’s Miss Trunchbull loom large in his books, towering over pint-sized protagonists (Credit: Illustrations ©Quentin Blake)

Read enough along these lines (there’s plenty more out there) and the sprightly horror of Dahl’s narratives no longer slips down quite so easily. Should we let this ruin his writing for us? Nikolajeva is unequivocal: “Frankly, I don't care about writers as real people”, she says. “If Dahl had been a sweet, benevolent storyteller would he have survived at all? Who wants sweet, benevolent stories?”
There was undoubtedly an element of provocation in much of his nastiness, both on and off the page. As the lives of the likes of Lewis Carroll, Margaret Wise Brown, and CS Lewis illustrate, to write brilliantly for children, an author must retain an element of the childlike. Sometimes, that blurs into childishness. To quote Dahl himself, the children’s author “must like simple tricks and jokes and riddles and other childish things”.
But it’s also worth recalling this: though childlike has come to refer to positive qualities associated with children, at its most basic, it simply means resembling a child. And as the magnificent Maurice Sendak observed, “In plain terms, a child is a complicated creature who can drive you crazy. There's a cruelty to childhood, there's an anger.” If Dahl’s books contain just one message for us adults, it’s the reminder that a child’s world isn’t all sweetness and light, it contains shadows too – extravagant, scary, wickedly entertaining ones.





Μια τρελή τρελή Αλφαβήτα: το Ξι


Βιντεάκι για το γράμμα Ξι από την "Τρελή τρελή ΑΒ", το οποίο μας κάνει την τιμή κι ερμηνεύει η Τζώρτζια Κεφαλά (από τους Μπλε). Η μουσική είναι του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου και οι εικόνες της Χρύσας Σπυρίδωνος. Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός

Ένα άλφα που όλο κάπου πάει και τρυπώνει, ένα βήτα που βιάζεται να πάει βόλτα, ένα γάμα που διαρκώς η κοιλιά του γουργουρίζει… Μα τι αλλιώτικη, τι αστεία που είναι αυτή η Αλφαβήτα! Η βραβευμένη αυτή συλλογή περιέχει 25 σπιρτόζικα ποιήματα: κάθε ποίημα και μια διαφορετική, πρωτότυπη ιστορία για κάθε γράμμα τη Αλφαβήτας. Και, στο τέλος, ένα ποίημα για όλα τα γράμματα μαζί, που ξέρουν να περνούν ωραία και κάνουν την καλύτερη παρέα! 

Δώρο το CD με τα 25 αντίστοιχα τραγούδια, σε μουσική του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου

Ερμηνεύουν οι: Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, Δώρος Δημοσθένους, Δημήτρης Σταρόβας, Διονύσης Σαββόπουλος, Γιάννης Ζουγανέλης, Μάκης Παπαδημητρίου, Μάρκος Κούμαρης (από τους Locomondo), Χρήστος Λούλης, Βασιλική Καρακώστα, Σπύρος Σακκάς, Σαβίνα Γιαννάτου, Τζώρτζια ΚεφαλάΜπάμπης Στόκας, Νίκος Ζιώγαλας, Βικτωρία Ταγκούλη, Σπύρος Γραμμένος, Φοίβος Δεληβοριάς, Πάνος Μουζουράκης, Νικήτας Κλιντ και η παιδική χορωδία του 3ου Δημοτικού Σχολείο Βούλας "Viva Voce".

Περισσότερα για το βιβλίο-CD μπορείτε να δείτε εδώ:
http://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002248/mia-trelh-trelh-alfabhta

«Γεμάτη σχολική τσάντα για όλους» στον Κορυδαλλό!

«Γεμάτη σχολική τσάντα για όλους» - Πρωτοβουλία των βιβλιοπωλείων του Κορυδαλλού σε συνεργασία με το πρόγραμμα «ΣτηρίΖΩ» του Δήμου

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα στη γνώση και στην εκπαίδευση και η οικονομική κρίση δεν πρέπει να στερεί από κανένα παιδί τα είδη που είναι απαραίτητα για την εκπαιδευτική διαδικασία. Με αυτό το σκεπτικό, ο Δήμος Κορυδαλλού σε συνεργασία με όλα τα βιβλιοπωλεία της πόλης υλοποιούν πρώτη φορά μια ενέργεια κοινωνικού χαρακτήρα με στόχο την υποστήριξη σε σχολικά είδη των μαθητών της πόλης, που έχουν ανάγκη. 

Η πρωτοβουλία ανήκει στους βιβλιοπώλες του Κορυδαλλού, οι οποίοι αποφάσισαν να στηρίξουν τους μαθητές οικονομικά αδύναμων οικογενειών, ενισχύοντας το πρόγραμμα «ΣτηρίΖΩ» και την Τράπεζα ειδών πρώτης ανάγκης των Κοινωνικών Υπηρεσιών του Δήμου Κορυδαλλού. Για τον σκοπό αυτό, καλούν τους δημότες που θα κάνουν τις αγορές τους για τη νέα σχολική χρονιά από τα συνοικιακά βιβλιοπωλεία να εκφράσουν την κοινωνική τους αλληλεγγύη, αγοράζοντας κάποιο επιπλέον προϊόν, το οποίο μπορούν να αφήσουν στο ειδικό σημείο συλλογής σχολικών προϊόντων που θα υπάρχει σε κάθε κατάστημα. 

Η πρωτοβουλία θα διαρκέσει όλο τον Σεπτέμβριο με στόχο την πρώτη εβδομάδα του Οκτώβρη όλα τα σχολικά είδη που θα συγκεντρωθούν να διατεθούν στις Κοινωνικές Υπηρεσίες και στους μαθητές. 

Η συγκεκριμένη ενέργεια των τοπικών βιβλιοπωλείων δεν αποσκοπεί μόνο στην προφανή οικονομική υποστήριξη οικογενειών, που δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις ανάγκες σε σχολικά είδη. Απώτερος σκοπός είναι η κοινωνική ευαισθητοποίηση των παιδιών τα οποία, παρακολουθώντας τους γονείς τους να προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια με τις αγορές τους, θα πάρουν χρήσιμα μαθήματα αλληλεγγύης και σεβασμού στο δικαίωμα όλων των παιδιών για γνώση και εκπαίδευση.

Τις ευχαριστίες του προς τα βιβλιοπωλεία της πόλης εξέφρασε ο Δήμαρχος Σταύρος Κασιμάτης αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι η πρωτοβουλία τους δείχνει τον δρόμο συνεργασίας όλων των φορέων της πόλης για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κρίσης, την εμπέδωση κλίματος αλληλεγγύης και τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Η Αντιδήμαρχος Κοινωνικών Υπηρεσιών Ελευθερία Κωτσίδου ευχαρίστησε επίσης για την υποστήριξη και την εμπιστοσύνη στο έργο που επιτελούν οι κοινωνικές δομές του Δήμου. 

Τέλος, η Διεύθυνση Κοινωνικών Υπηρεσιών του Δήμου συνεχίζει και φέτος να συγκεντρώνει σχολικές τσάντες και κασετίνες στο Κέντρο Κοινωνικών Υπηρεσιών, Ξενοφώντος και Πελοπίδα, 3ος όροφος, τηλ. 213-2129333.


Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Για τη Βραδιά του Ερευνητή 2017


H Βραδιά του Ερευνητή είναι μια μεγάλη γιορτή για την επιστήμη και την έρευνα, που διοργανώνεται κάθε χρόνο σε περισσότερες από 300 πόλεις σε όλη την Ευρώπη.

Η έρευνα ανοίγει τις πόρτες της στον χώρο της εκπαίδευσης αλλά και στο ευρύτερο κοινό! Πειράματα, δρώμενα ειδικά σχεδιασμένα για μαθητές, εργαστήρια για εκπαιδευτικούς, διαγωνισμοί και ποικίλες πρωτότυπες εκδηλώσεις!

Στην Αθήνα, η φετινή βραδιά του  θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254 (παράλληλη εκδήλωση: ΕΜΠ – στην οδό Πατησίων), καθώς και σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Καρδίτσα, Ξάνθη, Καλαμάτα και Κόρινθο στις 29 Σεπτεμβρίου! 


Στην Αθήνα, πριν από την κεντρική εκδήλωση, θα προηγηθούν μικρότερες εκδηλώσεις, για την καλύτερη γνωριμία του κοινού με τους στόχους και τις δραστηριότητες των επιστημονικών φορέων που συμμετέχουν!

 

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.renathens.gr/

Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

«Στην παγίδα του νερού» της Πόλα Χόκινς – Εκδόσεις Ψυχογιός

«Στην παγίδα του νερού» της Πόλα Χόκινς, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (Μετάφραση: Αναστάσιος Αργυρίου, Πρώτη έκδοση: Ιούνιος 2017) 
Η Πόλα Χόκινς (γενν. 1972, Ζιμπάμπουε) είναι δημοσιογράφος και ζει στο Λονδίνο. Έγινε παγκοσμίως γνωστή με το πρώτο της μυθιστόρημα, Το κορίτσι του τρένου (2015), οι πωλήσεις του οποίου ξεπέρασαν τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και το οποίο μεταφέρθηκε με επιτυχία στη μεγάλη οθόνη, με πρωταγωνίστρια την Έμιλι Μπλαντ και σκηνοθέτη τον Τέιτ Τέιλορ (2016). Στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός, σε μετάφραση του Αναστάσιου Αργυρίου, και βρίσκεται στην 30ή χιλιάδα κυκλοφορίας. Την παρουσίασή μας για το εξαιρετικό αυτό μυθιστόρημα μπορείτε να διαβάσετε εδώ. «Στην παγίδα του νερού» τιτλοφορείται το δεύτερο μυθιστόρημα της Πόλα Χόκινς.
Σύμφωνα με την υπόθεση, η Νελ Άμποτ, μια αντισυμβατική κι επιτυχημένη καλλιτέχνιδα, ανασύρεται νεκρή από την Κολυμπήθρα των Πνιγμών – έτσι αποκαλούν οι ντόπιοι μια εσοχή του ποταμού, μια φυσική πισίνα, όπου έχουν βρει τον θάνατο πολλές γυναίκες από τον Μεσαίωνα μέχρι τις μέρες μας. Η Νελ συνέλεγε στοιχεία για κάποιους από τους θανάτους αυτούς και, προφανώς, οι ερωτήσεις της είχαν γίνει ενοχλητικές για ορισμένους συμπολίτες της στο Μπέκφορντ. Λίγες μέρες πριν από τον θάνατό της, άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή της αδελφής της: «Τζούλια, εγώ είμαι. Πάρε με, είναι ανάγκη. Σε παρακαλώ, Τζούλια, είναι σημαντικό». Εκείνη όμως αγνόησε την έκκλησή της για βοήθεια και τώρα αναγκάζεται να επιστρέψει στο μέρος με το οποίο έλπιζε ότι είχε ξεμπερδέψει οριστικά, για να αντιμετωπίσει όσους ισχυρίζονται ότι η αδελφή της αυτοκτόνησε και να φροντίσει την έφηβη ανιψιά της, που της είναι παντελώς άγνωστη.
Όπως και στο «Κορίτσι του τρένου», έτσι κι εδώ, η Πόλα Χόκινς υιοθετεί την πρωτοπρόσωπη γραφή για τους κύριους χαρακτήρες της – με τη διαφορά ότι εδώ οι χαρακτήρες αυτοί είναι πολλοί, και από τόσο διαφορετικές χρονικές περιόδους, ώστε το αποτέλεσμα αποτελεί πραγματικό επίτευγμα. Η ίδια ιστορία ιδωμένη από την πλευρά του θύτη και του θύματος, της φίλης και της ανταγωνίστριας, του αδελφού και του εραστή, του πατέρα και του γιου, της ντετέκτιβ και του ντετέκτιβ που αναλαμβάνουν να διαλευκάνουν την υπόθεση. Λίμπι Σίτον, Μαίρη Μαρς, Αν Γουόρντ, Τζίνι Τόμας, Λορέν Σλέιτερ, Κέιτι Ουίτακερ… είναι μακρύς ο κατάλογος των γυναικών που έχουν αφήσει την τελευταία τους πνοή στην Κολυμπήθρα των Πνιγμών. Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσά τους, και ανάμεσα στις δεκαετίες ή στους αιώνες που χώριζαν την ύπαρξή τους;
Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πλούσιο και καλοδουλεμένο, που από ένα σημείο κι έπειτα δύσκολα μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του κανείς. Η ανάλυση των ανθρώπινων σχέσεων –φιλικών, οικογενειακών, ερωτικών, κοινωνικών– είναι τόσο καλά συνδυασμένη με την εμβάθυνση στους χαρακτήρες του βιβλίου και με την εξέλιξη της ιστορίας, ώστε δεν μένει κανένα κενό. Και, βέβαια, ο ένοχος δεν αποκαλύπτεται παρά μόνο στο τέλος – κι είναι πολύ δύσκολο να τον έχει υποψιαστεί ο αναγνώστης, όπως συμβαίνει στα καλά αστυνομικά μυθιστορήματα. Μην το χάσετε! 
Βρείτε το  εδώ

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

4ος Ευρωπαϊκός Λογοτεχνικός Περίπατος στη Στοά του Βιβλίου

 Η γιορτή της ευρωπαϊκής νεανικής
λογοτεχνίας και της διαφορετικότητας!
Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017, ώρα 11.00-15.00

Η βόλτα µε τους Ευρωπαίους λογοτέχνες συνεχίζεται, µε φετινή θεματική τη νεανική λογοτεχνία! Και φέτος το φθινόπωρο, το δίκτυο EUNIC (Ένωση Μορφωτικών Ινστιτούτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης) προσκαλεί τους μικρούς και μεγάλους φίλους των βιβλίων να συναντήσουν συγγραφείς από διάφορες χώρες της Ευρώπης.
Ο περίπατος θα περιλαµβάνει αναγνώσεις, παιχνίδια, υπογραφές βιβλίων και άλµπουµ σε διάφορα σηµεία της Στοάς.
Με τους:
Bernard Friot (Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος) 
Antonio G. Iturbe (Instituto Cervantes)
Anastasia Kalantzi-Azizi (Πρεσβεία Αυστρίας)

Julia Kaergel (Goethe-Institut Athen)
Tanya Landman (British Council)

Πάνο Χριστοδούλου, Παναγιώτα Πλησή (Σπίτι της Κύπρου) 

Είσοδος ελεύθερη, διαδοχική μετάφραση