Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

"Το κρύσταλλο του κόσμου" για 2 παραστάσεις στον Ιανό!

Ο Γιάννης Ευθυμιάδης, ο Γιώργος Καγιαλίκος και η Βικτωρία Ταγκούλη  ανεβαίνουν για δύο μοναδικές βραδιές στη σκηνή του ΙΑΝΟΥ και παρουσιάζουν τη μουσικοθεατρική παράσταση «Το κρύσταλλο του κόσμου».

Ποίηση-Πρόζα: Γιάννης Ευθυμιάδης
Μουσική Σύνθεση - Ενορχήστρωση: Γιώργος Καγιαλίκος
Ερμηνεία-Υποκριτική: Βικτωρία Ταγκούλη
Πιάνο: Γιώργος Καγιαλίκος
Κιθάρα: Γιώργος Μπεχλιβάνογλου
Πνευστά: Mαρίνος Γαλατσινός
Μπάσο: Γιώργος Βεντουρής
Μαντολίνο: Άντζελα Βασιλακοπούλου
Λίγα λόγια για την παράσταση
Μια γυναίκα αφηγείται τη ζωή της σε έναν σιωπηλό άντρα. Μια γυναίκα ξεδιπλώνει τις γυναικείες μορφές που κρύβει μέσα της – το αγίνωτο κορίτσι της πρώτης της νιότης, την ερωτευμένη γυναίκα, την παθιασμένη, την προδομένη, την γυναίκα που ελπίζει, που απελπίζεται, που χαίρεται, που θρηνεί, την γυναίκα που έχει την εμπειρία μιας ζωής γεμάτης από ζωές άλλων κι άλλων γυναικών... Κι ο άντρας βουβός – βουβός κι όμως ολοζώντανος αντίκρυ της – απών μα πάντοτε παρών στη ζωή και στη σκέψη της, της ξυπνά αισθήματα κι αισθήσεις, την προκαλεί να μιλήσει για την αλήθεια της μέσα από τόσο γοητευτικά ψέματα, να υποδυθεί τόσες και τόσες άλλες, μα στην πραγματικότητα τον έναν, τον βαθύτερο εαυτό της...
“Το κρύσταλλο του κόσμου” είναι μια μουσικοθεατρική παράσταση βασισμένη στον ομότιτλο κύκλο τραγουδιών που έγραψαν ο Γιάννης Ευθυμιάδης και ο Γιώργος Καγιαλίκος και που ερμήνευσε η Βικτωρία Ταγκούλη (Μετρονόμος 2016). Ειδικά για την παράσταση ο Γιάννης Ευθυμιάδης θα γράψει κομμάτια πρόζας, μικρές εξομολογήσεις που θα ενώσουν τα τραγούδια μέσα απ' το αληθινό νήμα της ζωής μιας γυναίκας, ο Γιώργος Καγιαλίκος θα μελοποιήσει μερικά ακόμη από τα ανένταχτα στο cd ποιήματα του «Κρύσταλλου» κι η Βικτωρία Ταγκούλη θα ερμηνεύσει και θα υποδυθεί μια γυναίκα που εξομολογείται σε έναν βουβό -ωσεί παρόντα- άντρα την ζωή και τα πάθη της...
Η παράσταση θα πλαισιωθεί από μουσικά όργανα ανάλογα της ενορχήστρωσης των ηχογραφήσεων στο στούντιο. Η λιτή εικαστική διαμόρφωση του σκηνικού χώρου θα αναδείξει την εσωτερικότητα των τραγουδιών και των εξομολογήσεων και θα πλαισιώσει τις δυο ανθρώπινες φιγούρες των «πρωταγωνιστών».
Είσοδος (με κρασί ή μπύρα): 13€
Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:30
Η βραδιά θα μεταδίδεται ζωντανά από τo IANOS RADIO
Πληροφορίες
IANOS | τηλ. 210 32 17 810, Σταδίου 24 - Αθήνα
Προπώληση εισιτηρίων στα ταμεία του ΙΑΝΟΥ:
Σταδίου 24 & Golden Hall (Λ. Κηφισίας 37Α, Μαρούσι), καθώς και στο www.ianos.gr

Ο Ιρλανδός συγγραφέας Στιούαρτ Νέβιλ στην Αθήνα!


Ο πολλά υποσχόμενος συγγραφέας του αστυνομικού μυθιστορήματος Στιούαρτ Νέβιλ επισκέπτεται την Αθήνα για μια βραδιά γνωριμίας με το ελληνικό κοινό. Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με τη συγγραφέα και μεταφράστρια Χίλντα Παπαδημητρίου και με τη συγγραφέα και μεταφράστρια των βιβλίων του Βάσια Τζανακάρη τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017, στις 9 μ.μ., στο Public Café Συντάγματος (Καραγεώργη Σερβίας 1, 5ος όροφος).

Ο Σέργιος Γκάκας, συγγραφέας και Πρόεδρος της Ε.Λ.Σ.Α.Λ. (Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας), θα απευθύνει χαιρετισμό.

Ο Στιούαρτ Νέβιλ θα απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων του.

Από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο κυκλοφορούν τα βιβλία του Τα φαντάσματα του ΜπέλφαστΣυνωμοσία της φωτιάςΚλεμμένες ψυχέςΠέπλο σιωπής.

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Ο Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος live στη Μυτιλήνη! - Συνέντευξη



  • «Κάθε φορά εντυπωσιάζομαι από την ποιότητα και τη θετική ενέργεια των κατοίκων της Λέσβου.»
  • «Οι νέοι άνθρωποι μου δίνουν ελπίδα στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης.»
Ο χαρισματικός μουσικός, τραγουδοποιός και περφόρμερ Αλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος, γνωστός και ως «Άνθρωπος-Ορχήστρα», έρχεται για ένα και μοναδικό live στη Μυτιλήνη, το Σάββατο 18 Νοεμβρίου, στο «Πανελλήνιον», στις 22:30Η εναλλαγή μουσικών οργάνων επί σκηνής, από την κιθάρα στο τρομπόνι κι από κει στο βιολί και μετά στο μαντολίνο και πάει λέγοντας, η ωραία και βαθιά του φωνήη ανεξάντλητη ενέργειά του και το χάρισμα της επικοινωνίας που έχει με το κοινό, το ευρύ φάσμα των τραγουδιών του προγράμματος, κάθε φορά, και το πάντρεμά τους με πρόζα, είναι μερικοί μόνο από τους λόγους που οι εμφανίσεις του μένουν αξέχαστες σε όλους.
Ο Αλκιβιάδης αποτελεί μοναδική περίπτωση δημιουργού και καλλιτέχνη. Κατ’ αρχάς, είναι διπλωματούχος στο βιολί, στο τρομπόνι και στα ανώτερα θεωρητικά, με 15ετή πείρα ως καθηγητής μουσικής σε ωδεία και μουσικά σχολεία. Επιπλέον, είναι δεξιοτέχνης σε 2ψήφιο αριθμό μουσικών οργάνων, τα περισσότερα από τα οποία εναλλάσσει ζωντανά επί σκηνής στις εμφανίσεις του. Έχει στο ενεργητικό του 5 προσωπικούς δίσκους(«Γαμ* την καταδίκη μου» και «Ένας τρελλός» για το ενήλικο κοινό, «Μια τρελή τρελή ΑΒ», «Ένα τρελό τρελό Αριθμητάρι» και «Ένα τρελό τρελό Αγρόκτημα» για το παιδικό – συνοδεύουν τα αντίστοιχα βιβλία των Εκδόσεων Ψυχογιός), έχει μελοποιήσει την ποιητική συλλογή «Το γύρισμα του κύκλου» του Ισαάκ Σούση (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) και έχει συμμετάσχει σε περίπου 15 δισκογραφικές δουλειές. Τώρα βρίσκεται και πάλι στο στούντιο για άλλους 2 δίσκους – έναν για το ενήλικο και έναν για το παιδικό κοινό. Επίσης, έχει γράψει τη μουσική σε περίπου 10 θεατρικές παραστάσεις, με τελευταίο τον «Πινόκιο», που παρουσιάζεται φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Ο κατάλογος των καλλιτεχνών με τους οποίους έχει συνεργαστεί σε συναυλίες, μουσικά προγράμματα και δισκογραφικά, περιλαμβάνει εξαιρετικά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής, μεταξύ των οποίων: Διονύσης Σαββόπουλος, Μανώλης Μητσιάς, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, Χαρούλα Αλέξιου, Τάνια Τσανακλίδου, Θάνος Μικρούτσικος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μπάμπης Στόκας, Σάκης Μπουλάς, Γιάννης Ζουγανέλης, Σαβίνα Γιαννάτου, Σπύρος Σακκάς, Γιάννης Μηλιώκας, Κώστας Μακεδόνας, Γιάννης Κούτρας, Δημήτρης Σταρόβας, Βαγγέλης Γερμανός, Γιάννης Κότσιρας, Φίλιππος Πλιάτσικας, Φοίβος Δεληβοριάς, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μάρκος Κούμαρης, Βασίλης Καζούλλης, Αλέκα Κανελλίδου, Νίκος Ζιώγαλας, Γιάννης Γιοκαρίνης, «Άγαμοι Θύται», Διονύσης Τσακνής, Μίλτος Πασχαλίδης, Χρήστος Θηβαίος, Μάρθα Φριντζήλα, Δώρος Δημοσθένους, Ευσταθία, Βασιλική Καρακώστα, Γεωργία Νταγάκη, Πάνος Μουζουράκης, Τζώρτζια Κεφαλά, Νικήτας Κλιντ, Idra Kayne, Βικτωρία Ταγκούλη. Αλλά και σπουδαίους ηθοποιούς, μεταξύ των οποίων: Άννα Παναγιωτοπούλου, Δήμητρα Παπαδοπούλου, Ιεροκλής Μηχαηλίδης, Κρατερός Κατσούλης, Μπέσυ Μάλφα, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Εβελίνα Παπούλια, Κατερίνα Παπουτσάκη, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Χρήστος Λούλης, Μάκης Παπαδημητρίου, Γιάννης Μποσταντζόγλου, Βασιλική Ανδρίτσου, Σοφία Βογιατζάκη, Φωτεινή Μπαξεβάνη.

Ενόψει της εμφάνισής του στη Μυτιλήνη, μιλήσαμε με τον Αλκιβιάδη και τον ρωτήσαμε πρώτα πρώτα αν έχει επισκεφθεί άλλη φορά το νησί:
Έχω έρθει πολλές φορές στη Λέσβο για συναυλίες και live και κάθε φορά εντυπωσιάζομαι από την ποιότητα και τη θετική ενέργεια των κατοίκων της. 
Ποια είναι η πρώτη εικόνα που σου έρχεται στον νου όταν ακούς «Λέσβος»;
Ίσως σε παραξενέψει, αλλά μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση το αρχαίο θέατρο. Το νησί είναι πανέμορφο κατά γενική ομολογία και είναι καταπληκτικό όταν ανακαλύπτεις μέρη όπου η ομορφιά της φύσης παντρεύεται με την ομορφιά της Ιστορίας και της παράδοσής μας. 
Η Λέσβος έχει συνδεθεί τα τελευταία χρόνια άρρηκτα με το προσφυγικό/μεταναστευτικό ζήτημα. Εσύ τι σκέφτεσαι γι’ αυτό;
Σαν λαός έχουμε υπάρξει και πρόσφυγες και μετανάστες. Δυστυχώς βλέπω ότι έτσι όπως τα έχουν καταφέρει, από τη μία οι άνθρωποι που αναζητούν καταφύγιο στη χώρα μας καταλήγουν να ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες και από την άλλη οι τοπικές κοινωνίες έχουν εξαναγκαστεί να χειριστούν αυτή την κατάσταση σχεδόν μόνες τους, χωρίς να υπάρχει ένας σωστός σχεδιασμός από πάνω. Έτσι ζημιώνονται όλοι και στρέφεται ο ένας ενάντια στον άλλο. Και το χειρότερο είναι που, έτσι όπως βλέπω τα πράγματα, μάλλον θα υπάρχει πάντα πόλεμος και φτώχεια. 
Υπάρχει κάτι που σου δίνει ελπίδα στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης;
Οι νέοι άνθρωποι. Πιστεύω ότι μεγαλώνουν σε μία «δύσκολη» Ελλάδα κι όμως καταφέρνουν να ελπίζουν, να δημιουργούν και να επιζούν… Ακούω συνεχώς για πιτσιρικάδες που καταφέρνουν να διακρίνονται σε διάφορους τομείς σε παγκόσμιο επίπεδο και σκέφτομαι ότι ίσως υπάρχει μία αχτίδα φωτός στο τούνελ. 
Τι θ’ ακούσουμε στο live του Σαββάτου στο «Πανελλήνιον»;
Τραγούδια δικά μου αλλά και αγαπημένα τραγούδια που έχω «πειράξει» και τα παρουσιάζω από τη δική μου οπτική γωνία. Ο σκοπός είναι να χαρίσουμε λίγο γέλιο, λίγη συγκίνηση, λίγη νοσταλγία και –γιατί όχι– και λίγα γκάζια. 
Πες μας έναν αγαπημένο σου στίχο από τον πρώτο σου δίσκο, «Γαμ* την καταδίκη μου», έναν από τον δεύτερο «Ένας τρελλός», και έναν από αυτόν που ετοιμάζεις τώρα.
Με τη σειρά: «Είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια». «Κι αφού ο κόσμος δεν αλλάζει, αλλάζω εγώ». «Όσοι αγαπούν, τα καταφέρνουν!» 
Κι έναν αγαπημένο σου στίχο, που τον αφιερώνεις στο κοινό του lesvosnews.net:
«Θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ, και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω. Θα περιμένω άλλες μέρες…» Κατσιμιχαίοι δεκαετίες μπροστά από την εποχή τους. 
Ευχαριστούμε πολύ και καλή επιτυχία!



Πηγή: http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/synenteyxeis/o-alkiviadis-konstantopoylos-live-sti-mytilini-synenteyxi

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

«Η απίστευτη ιστορία του θεού Διόνυσου» της Μαρίας Παπανικολάου – Εκδόσεις Οσελότος

«Η απίστευτη ιστορία του θεού Διόνυσου – Πώς ήρθε το αμπέλι στη γη» της Μαρίας Παπανικολάου, από τις Εκδόσεις Οσελότος (Εικονογράφηση: Κωνσταντίνα Ζαφείρη, Πρώτη έκδοση: Μάρτιος 2017)
Η Μαρία Παπανικολάου, με σπουδές Σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Leeds Beckett της Μεγάλης Βρετανίας, καθώς και Δημοσιογραφίας και Δημοσίων Σχέσεων σε ιδιωτικό εργαστήρι της χώρας μας, εργάστηκε επί σειρά ετών ως δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός και υπεύθυνη διαφόρων τομέων σε μεγάλους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στη Νεμέα με την οικογένειά της και ασχολείται με την αφήγηση και τη δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων για σχολεία.
Η απίστευτη ιστορία του θεού Διόνυσου – Πώς ήρθε το αμπέλι στη γη είναι το πρώτο της βιβλίο και εγκαινιάζει τη σειρά «Ιστορίες της Αχελώνας – Μυθολογία», που θα συμπληρωθεί με δύο ακόμα βιβλία – ένα για την ελιά και ένα για τα δημητριακά, από τους πιο σπουδαίους θησαυρούς της ελληνικής γης.
Οι μύθοι γύρω από τον θεό Διόνυσο και τη σύνδεσή του με την καλλιέργεια του αμπελιού, λοιπόν, είναι το θέμα του βιβλίου αυτού. Για τον Διόνυσο που είναι, θα λέγαμε, από τους κάπως παραγνωρισμένους θεούς του Ολύμπου – ενώ για τον Δία, για την Αθηνά, για τον Ποσειδώνα, για την Αφροδίτη και άλλους-ες, έχουμε μια νοερή απεικόνιση του πώς αποδιδόταν η μορφή τους σε αγάλματα και αγγεία, η οποία αναπαράγεται στις σύγχρονες εικονογραφήσεις, για τον Διόνυσο δεν ενεργοποιείται εξίσου εύκολα αντίστοιχος συνειρμός. Κι είναι ωραία η απεικόνισή του στο βιβλίο αυτό από την Κωνσταντίνα Ζαφείρη – ένας σγουρομάλλης νέος, που τα μαλλιά του παραπέμπουν σε σκουρόχρωμα τσαμπιά σταφύλι. Πέρα από την ιστορία της γέννησής του από τη Σεμέλη και τον Δία, στο βιβλίο παρουσιάζεται και η πιο διαδεδομένη μυθολογική εκδοχή για τη γένεση του οίνου, που πήρε το όνομά του από τον βασιλιά Οινέα της Καλυδώνας, στα μέρη της Αιτωλίας, στο παλάτι του οποίου ο Διόνυσος γεύτηκε πρώτη φορά τον οίνο και διάλεξε την αποστολή του στη γη: τη διάδοση της καλλιέργειας του αμπελιού και της παραγωγής του ποτού αυτού, που θα ευφραίνει την καρδιά των ανθρώπων.
Η ελληνική μυθολογία είναι, βέβαια, γεμάτη με θαυμάσιες ιστορίες – τόσο πολλές, ώστε δε γίνεται να τις ξέρουμε όλες, τόσο θαυμάσιες, ώστε τις θαυμάζουμε ακόμα και σήμερα, μας εμπνέουν ακόμα και σήμερα. Μια ιστορία όμως δεν αρκεί να είναι από μόνη της ωραία, πρέπει και να μας την πει κάποιος ωραία. Κι αυτό επιτυγχάνεται εδώ, μ’ ένα κείμενο που ρέει σαν νεράκι και μας ευφραίνει σαν γλυκόπιοτο κρασί. Γιατί μπορεί η Μαρία Παπανικολάου να υπογράφει εδώ το πρώτο της βιβλίο, αλλά είναι πολλά χρόνια αφηγήτρια και ξέρει καλά τι θα πει «ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, που να παρασύρει τον ακροατή ή τον αναγνώστη, να τον ταξιδεύει, να τον γαληνεύει μαζί και να τον αφυπνίζει». Γι’ αυτό και αναμένουμε με χαρά και τα επόμενα δύο βιβλία της σειράς. 
Βρείτε το εδώ
Η Μαρία Παπανικολάου στην παρουσίαση του βιβλίου της την Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017, 
στο καφέ Θέσις 7, στο Μοναστηράκι. [Φωτό: Νάσα Χατζή]

Πηγή: http://www.lesvosnews.net/articles/news-categories/lesviako-vivlio/i-apisteyti-istoria-toy-theoy-dionysoy-tis-marias

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Έκθεση φωτογραφίας: «Ηλεκτρικός σιδηρόδρομος: μία διαδρομή χίλιες εικόνες»

13-18 Νοεμβρίου 2017 - MetroStages - Σταθμός Μετρό «Ακρόπολη»

Η έκθεση φωτογραφίας «Ηλεκτρικός σιδηρόδρομος Μία διαδρομή χίλιες εικόνες» είναι το αποτέλεσμα των φωτογραφικών εξορμήσεων που πραγματοποιήσαμε στους 24 σταθμούς του Ηλεκτρικού Σιδηρόδρομου, με στόχο να γνωρίσουμε τις περιοχές που συνδέει η πράσινη γραμμή, από τον Πειραιά, μέχρι και την Κηφισιά.
Φωτογραφίζουμε με το βλέμμα στραμμένο προς τα έξω, στις περιοχές που αναπτύχθηκαν γύρω και πέρα από τους σταθμούς του Ηλεκτρικού, αλλά και προς τα μέσα στους ίδιους τους σταθμούς και τη ζωή που αναπτύσσεται εκεί.
Χρησιμοποιούμε ως φωτογραφική συσκευή τα κινητά μας τηλέφωνα, γιατί είμαστε εξοικειωμένοι με αυτά και τα έχουμε πάντα μαζί μας.
Θέλουμε να γνωρίσουμε την πόλη και μαζί μας να τη γνωρίσετε και εσείς. Σας τη συστήνουμε παρουσιάζοντας τις εικόνες που μας τράβηξαν το ενδιαφέρον.
Είμαστε έφηβοι πρόσφυγες από το Αφγανιστάν. Κάποιοι και κάποιες από εμάς διαμένουμε στο χώρο φιλοξενίας Σχιστού, άλλοι σε ξενώνες και διαμερίσματα στην Αθήνα, ενώ μερικοί συνεχίσαμε το ταξίδι μας στην Ευρώπη.
Είμαστε οι:
Αμπολφάζ Χοσανζαντά
Αλί Μοχαμάντ Μιζράι
Αλί Σοτζάι
Φαρανγκίς Ζαφαρί
Φατιμά Γκαφουρί
Φατιμά Χοσεϊνί
Φατιμά Σεντακάτ
Φερεστέ Μοσαβί
Φερεστέ Ναζαφί
Αμίντ Αχμαντί
Αμίντ Σεντικί
Ιμπραχίμ Μοσαβί
Καριμά Ναζαφί
Μαχντιέ Χοσεϊνί
Μανσούρ Αζιμί
Μοχαμάντ Ρεζά Χοσεϊνί
Μοτζταμπά Ραμαζανί
Ναζιλά Γκαφουρί
Νοσράτ Χαϊνταρί
Παραστού Χοσεϊνί
Ρεζά Σοχάι
Σατζάτ Τζαφαρί
Σαμιρά Γκαφουρί
Σάρα Καριμί
Σουλειμάν Γκαφουρί
Ζαινάμπ Νατζαφί
Αράς Σαριφί
Χουσείν Ακμπαρί
Καμπίρ Νουρί
Νατζμιά Χοσεϊνί
Πουγιά Νουρί
Ρασέντ Σαριφί
Η δράση  «Ηλεκτρικός σιδηρόδρομος. Μία διαδρομή χίλιες εικόνες» εντάσσεται στο παράλληλο πρόγραμμα Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, με τίτλο «Σημεία επαφής» και πραγματοποιήθηκε με την συνεργασία και την υποστήριξη της Save The Children International. Στις φωτογραφικές εξορμήσεις συμμετείχαν έφηβοι και έφηβες από τα camps του Σχιστού και του Ελληνικού, από διαμερίσματα και ξενώνες, καθώς και διερμηνείς, εμψυχωτές και ψυχολόγοι του δικτύου με την υποστήριξη της ΣΤΑ.ΣΥ. ΑΕ. Η παρούσα έκθεση αποτελεί μια επιλογή από ένα σύνολο 1.000 περίπου φωτογραφιών.
Το «Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού» δραστηριοποιείται από το 2004 ως μη κερδοσκοπικό σωματείο με σκοπό την προάσπιση των δικαιωμάτων των παιδιών. Μέσα από εξειδικευμένα παιδαγωγικά προγράμματα, δημιουργικές ομάδες, αλλά και δράσεις ψυχοκοινωνικής και νομικής υποστήριξης το Δίκτυο απευθύνεται σε όλα τα παιδιά. Επιπλέον, με πρωτοβουλίες ευαισθητοποίησης, θεσμικές παρεμβάσεις και συνεργασίες με φορείς, ιδρύματα, ΜΚΟ και διεθνείς οργανώσεις, το Δίκτυο επιδιώκει τη διάδοση αλλά και την εφαρμογή στην πράξη της Διεθνούς Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Παιδιού.


Δωρεάν οι άνεργοι στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και φέτος


Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συνεχίζει για τρίτη συνεχόμενη χρονιά να προσφέρει δωρεάν εισιτήρια σε ανέργους, στο πλαίσιο της κοινωνικής πολιτικής του, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες της εποχής.


Μέχρι σήμερα πάνω από 11.500 άνεργοι έχουν παρακολουθήσει δωρεάν τις παραγωγές του ΚΘΒΕ.
Άνεργοι έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν δωρεάν τις παραστάσεις κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Λόγω της μεγάλης ανταπόκρισης του κοινού και του περιορισμένου αριθμού των εισιτηρίων είναι απαραίτητη η τηλεφωνική κράτηση θέσεων, ώστε να μην ταλαιπωρείται το κοινό στα ταμεία.
Η παραλαβή του εισιτηρίου γίνεται με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας.
Πληροφορίες: Ταμεία ΚΘΒΕ, τηλ.: 2315 200 200
Ώρες λειτουργίας Ταμείων:  
Βασιλικό Θέατρο (Πλατεία Λευκού Πύργου): Τρίτη έως Κυριακή: 8:30-21:30
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών: Τετάρτη έως Κυριακή 16:30-21:30
Μονή Λαζαριστών: Τετάρτη έως Κυριακή: 16:30-21:30
Εκδοτήριο ΚΘΒΕ Πλατείας Αριστοτέλους: Δευτέρα, Τετάρτη & Σάββατο: 10:00-15:30,
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 10:00-14:00 & 17:30-20:00

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

"Η μάχη της Οδοντόβουρτσας" στην Παιδική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας (Θεσσαλονίκη)

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Παιδική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας (Αρχαιοτήτων 16, τηλ. 2310 616076)
H ώρα του παραμυθιού”
Τετάρτη 15/11/2017, στις 6.00μ.μ. Αφήγηση παραμυθιού “Η μάχη της οδοντόβουρτσας” της Ράνιας Μπουμπουρή. Ακολουθεί κατασκευή μασέλας με δόντια. Με τη βιβλιοθηκονόμο Βασιλική Κωστελίδου.
Προαπαιτούμενα υλικά: ροζ πλαστελίνη

Για περισσότερες πληροφορίες: 
Παιδική Βιβλιοθήκη Καλλιθέας
Αρχαιοτήτων 16, τηλ. 2310 616076


Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο εδώ: 
https://www.psichogios.gr/site/Books/show/1001631/h-maxh-ths-odontoboyrtsas

Φωτογραφίες από τη δράση: 



Μπόμπι Γκιμπ: η πρώτη γυναίκα που έτρεξε -κρυφά- στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1966!

Happy 75th birthday to Bobbi Gibb, the first woman to break the 70-year-old gender barrier of the world's oldest annual marathon and complete the Boston Marathon! With women banned from running in the marathon, Gibb, then 23 years old, snuck into the marathon from the sidelines in 1966, finishing the race in 3 hours, 21 minutes, and 40 seconds -- faster than two-thirds of the male runners! "I thought I might get arrested or they would throw me out," reflects Gibb. "But how can we prove that we can do something if we are not allowed to do it?" Ultimately, she decided running was worth breaking the rules, explaining: “I just fell in love with [the marathon] because I knew these people felt the same way about running I felt... I thought: If I can run the marathon and run it well, it will break down the stereotypes that have been used to keep women confined.”
While Gibb loved to run since she was a child, she didn't know much about competitive running but when she watched the 1964 Boston Marathon she says, "I fell in love. I wasn't thinking whether it was men or women. I just fell in love — I knew it was my destiny." She trained for two years to run the marathon and, when she felt she was ready, Gibb requested an entry form for the 1966 Boston Marathon. To her shock, her request was refused: Amateur Athletic Union regulations forbid women from running more than 1.5 miles, and besides the race director informed her, “women are physiologically incapable of running 26.2 miles." But Gibb, who regularly ran for hours -- as many as 40 miles at a time -- knew that was wrong. So on race day, she covered her hair with a blue hoodie, and hid behind a bush near the starting line until she could blend into the pack. She was afraid the male runners would bulldoze her off the course; instead, “to my great delight, they said, 'Gee whiz. I wish my wife would run’... This is just what I wanted: men and women treating each other with respect.” She was greeted with cheers of support from the police officers lining the route and from many spectators in the crowd, especially when she ran past the all-women Wellesley College.
Despite Gibb's positive reception, it did not mean that the marathon was now open to female runners. The next year, Kathrine Switzer registered for the race using her first initial and BAA co-director Jock Semple tried to pull her physically from the course mid-race, leading to one of running’s most dramatic photo sequences. Switzer's fellow male runners worked to protect her and urged her on, and she completed the race as the Boston Marathon's first registered female runner. However, it wasn’t until 1972 -- after many years of pressure from women's sports advocates -- that the Boston Marathon officially allowed female runners. It took another 12 years of campaigning for women to finally be allowed to compete in the marathon at the Olympic Games -- a victory which was achieved at long last with the first women's marathon at the 1984 Summer Olympics in Los Angeles.

This year, over 13,000 women ran the Boston Marathon, and uniquely, the Boston Marathon is one of few sporting events where men and women’s winners receive the same prize money. Gibb herself is tremendously proud of her role in advancing women in running: “Almost half the race is women now. This is the world that I wanted to create," she says. "This is what I wanted to see: men and women and individual people who have taken on the challenge or running the marathon.” And she marvels at how a simple decision by one person can have such an impact: “It's ordinary people who move the world into a happier and healthier place.”
Source: https://www.facebook.com/316489315054055/posts/1498821350154173?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=20171112&ts=20171112

Οι ιστορικές φωτογραφίες του Harry Trask, στη διάρκεια του αγώνα της Kathrine Switzer το 1967.
Η Kathrine Switzer φωτογραφίζεται χρόνια μετά με τον σημαδιακό αριθμό συμμετοχής της του 1967.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

«Γλυκό τραγούδι» της Λεϊλά Σλιμανί – Εκδόσεις Ψυχογιός

«Γλυκό τραγούδι» της Λεϊλά Σλιμανί, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός (Μετάφραση: Τιτίκα Δημητρούλια, Πρώτη έκδοση: Μάιος 2017) 
Η Λεϊλά Σλιμανί (γενν. 1981, Ραμπάτ, Μαρόκο) είναι δημοσιογράφος με σπουδές Πολιτικών Επιστημών και Επικοινωνίας στο Παρίσι. Το πρώτο της μυθιστόρημα, Στον κήπο του δράκου, εκδόθηκε το 2014, απέσπασε πολύ καλές κριτικές και ήταν υποψήφιο για το Prix de Flore. Το δεύτερο μυθιστόρημά της, Το γλυκό τραγούδι, κυκλοφόρησε το 2016, ξεχώρισε ανάμεσα στις προτιμήσεις των αναγνωστών (οι πωλήσεις του ξεπέρασαν τα 80.000 αντίτυπα το πρώτο τρίμηνο της κυκλοφορίας του) και τιμήθηκε με το βραβείο Goncourt. 
Σύμφωνα με την υπόθεση, ένα νέο ζευγάρι, η Μιριάμ και ο Πολ, αναζητούν νταντά για τα μικρά τους παιδιά. Η Μιριάμ είχε μείνει έγκυος στην κορούλα τους, τη Μιλά, όταν ήταν τελειόφοιτη της Νομικής, ενώ το δεύτερο παιδί τους, ο Αντάμ, ήρθε λίγο μετά, κι έτσι η Μιριάμ, ενώ ολοκλήρωσε με επιτυχία τις σπουδές της ξεχωρίζοντας ανάμεσα στους συμφοιτητές της για την οξύνοιά της και το μαχητικό της πνεύμα, έμεινε στο σπίτι με τα παιδιά και δεν άσκησε τη δικηγορία. Ώσπου, μια μέρα συναντά τυχαία έναν συμφοιτητή της, ο οποίος έχει πλέον δική του δικηγορική εταιρεία και της προτείνει τη δουλειά των ονείρων της. Το ζευγάρι αναζητά, λοιπόν, νταντά και σύντομα προσλαμβάνει τη Λουίζ, η οποία κερδίζει γρήγορα την αγάπη των παιδιών, λύνει τα χέρια των γονιών σε ό,τι έχει να κάνει με το σπίτι και κατακτά, μέρα τη μέρα, μια θέση στην οικογένεια. Η ισορροπία όμως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι δύσκολο να επιτευχθεί και ακόμα πιο δύσκολο να διατηρηθεί, με συνέπειες που, σε ακραίες περιπτώσεις, μπορεί να αποβούν μοιραίες. 
Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, που με αφορμή μια απλή καθημερινή ιστορία θίγει σπουδαία ζητήματα της σημερινής ζωής. Η θέση της γυναίκας και η επαγγελματική της υπόσταση, ακόμα και στις προηγμένες δυτικές κοινωνίες, σχεδόν πάντα επαναπροσδιορίζεται όταν φέρνει στον κόσμο το παιδί ή τα παιδιά της, σε βαθμό πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι συμβαίνει με τον άντρα όταν καλείται να διαδραματίσει τον ρόλο του πατέρα. Μια γυναίκα, αφότου γίνει μητέρα, έχει λιγότερες ευκαιρίες για επαγγελματική αποκατάσταση ακόμα και στα λιγότερο απαιτητικά, από άποψη τυπικών προσόντων, επαγγέλματα, όπως αυτό της νταντάς: «“Η νταντά έχει δυο γιους εδώ πέρα κι έτσι δεν μπορεί ποτέ να μείνει πιο αργά ή να κρατήσει τα παιδιά το βράδυ. Δεν είναι καθόλου πρακτικό αυτό. Να το έχεις στον νου σου όταν θα κάνεις τις συνεντεύξεις. Αν έχει παιδιά, καλύτερα να είναι πίσω, στη χώρα της”. Η Μιριάμ την είχε ευχαριστήσει για τη συμβουλή. Αλλά στην πραγματικότητα τα λόγια της Εμά την είχαν ενοχλήσει. Αν ένας εργοδότης είχε μιλήσει για κείνη ή για μια άλλη φίλη τους μ’ αυτό τον τρόπο, θα είχαν βάλει τις φωνές ενάντια στη διακριτική μεταχείριση. Της φαινόταν τρομερό να αποκλείεται μια γυναίκα από τη δουλειά επειδή έχει παιδιά» (σελ.15-16). 
Ο ρατσισμός, φυλετικός και κοινωνικός, είναι διάχυτος σε όλο το βιβλίο, όπως και στην κοινωνία: τα συγκεκριμένα επαγγέλματα που συνδέονται με συγκεκριμένες φυλετικές και κοινωνικές ομάδες, το διαμέρισμα που ο ιδιοκτήτης νοικιάζει στη Λουίζ, επειδή «σπάνια να μη βρεις μαύρο νοικάρη σ’ αυτή τη γειτονιά», η διαφορετική στάση απέναντι στο χρήμα, η άνεση από τη μια και η αγωνία από την άλλη, η διαφορά στις ευκαιρίες και στην κατάκτηση δεξιοτήτων ανάλογα με την προέλευση, εθνική και ταξική, του καθενός, όλα αυτά δοσμένα στις πραγματικές, καθημερινές τους διαστάσεις αλλά με μια γραφή που παρασύρει και κερδίζει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. 
Κι ύστερα, έρχεται η προσωπική ιστορία της Λουίζ, το οικονομικό και ψυχολογικό της αδιέξοδο, η βαθιά της αγωνία και η πολύπλευρη ανασφάλειά της, που κουμπώνουν με ένα οικονομικό σύστημα το οποίο ευνοεί όσους είναι εξασφαλισμένοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ρίχνοντας εύκολα στο περιθώριο τους αδύναμους, με το παραμικρό παραστράτημα – δικό τους ή κάποιου δικού τους. Η Λουίζ δε δείχνει να συνειδητοποιεί το ταξικό μίσος που νιώθει για τους εργοδότες της, αλλά της δηλητηριάζει την ψυχή και τη σκέψη με την κάθε λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής: η αναστάτωση που προκαλεί στην ίδια ένα χαμένο πουλόβερ του παιδιού στο σχολείο και η αγανάκτησή της για την τόσο εύκολη αντικατάστασή του, οι διακοπές στη θάλασσα που δεν μπορεί να απολαύσει, παρά μόνο ως συνοδός μιας οικογένειας, η αναγκαστική συναναστροφή της στο πάρκο μόνο με αλλοδαπές νταντάδες, αφού «ποια Γαλλίδα κάνει στην εποχή μας αυτή τη δουλειά» είναι λίγα μόνο παραδείγματα. Όπως, επίσης, και η ματαίωση της γυναίκας και της μάνας που φροντίζει και μεγαλώνει ένα σωρό ξένα παιδιά, χάνοντας την αγάπη του δικού της, την ευκαιρία να μεγαλώσει με ομορφιά και αφοσίωση το παιδί που η ίδια έφερε στον κόσμο. 
Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, που αξίζει να διαβαστεί και να συζητηθεί από γονείς και όχι μόνο. 
Βρείτε το  εδώ

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

"Συζητάμε για την εφηβεία" στον Δήμο Αγίου Δημητρίου

Σειρά ομιλιών-συζητήσεων για θέματα εφηβείας, με ομιλητές τον παιδοψυχίατρο κ. Ευστράτιο Πάλλη και την κοινωνική λειτουργό κ. Ματίνα Ταβουλαρέα διοργανώνει η Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Αγίου Δημητρίου.
Το πρόγραμμα των συζητήσεων έχει ως εξής:
  • Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017 - Ο ρόλος της πατρικής φιγούρας στην οικογένεια
  • Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2017 - Προβληματισμοί γονέων και παιδιών μέσης εφηβείας για το μέλλον τους
  • Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018 - Εφηβεία και αυτογνωσία
  • Σάββατο 24 Φεβρουαρίου 2018 - Ψυχοσωματικά προβλήματα σε παιδιά και εφήβους. Ψυχαναγκασμοί
Οι ομιλίες θα γίνουν στον 2ο όροφο του Δημαρχείου (Αγ. Δημητρίου 55) στις 18:00.
Για περισσότερες πληροφορίες: http://dad.gr/index.php/item/7334-syzitame-gia-tin-efiveia

"Μερικές σκέψεις για τα αόρατα παιδιά της τάξης" του Δημήτρη Τσιριγώτη

Πηγήhttp://www.alfavita.gr/apopsin/merikes-skepseis-gia-ta-aorata-paidia-tis-taxis

Πηγή φωτό: Διαδίκτυο

Ας μην το ξεχνάμε αυτό, εμείς οι εκπαιδευτικοί, όταν κάποια παιδιά μας σπάνε τα νεύρα, όταν κάνουν φασαρία, όταν δεν μας προσέχουν, όταν δεν έχουν πρόοδο, όταν γενικά μας κάνουν τη ζωή δύσκολη.
Λίγη προσοχή ζητάνε και συνήθως αντί να τους τη δώσουμε, τους τη στερούμε ως τιμωρία. Τουλάχιστον ας τους μάθουμε να ζητάνε την προσοχή με πιο όμορφο τρόπο. Αυτό που έχει μεγαλύτερη αξία δεν είναι να αγαπάμε κάποια παιδιά που είναι έτσι και αλλιώς αξιαγάπητα αλλά εκείνα που δεν έχουν αυτή τη λάμψη. Τότε είναι πολύ πιθανό αυτά τα παιδιά να μας εκπλήξουν με τη μεταμόρφωσή τους και με την ανταπόδοση της αγάπης που τους δείξαμε.
Τα αόρατα παιδιά
Είναι αυτά τα παιδιά που οι δάσκαλοι και καθηγητές μαθαίνουν τελευταίο το όνομά τους. Και όταν περάσει ο καιρός, πρώτο το ξεχνάνε.
Αυτά που νιώθουν αγωνία κάθε φορά που για να παιχτεί ένας αγώνας χωρίζονται ομάδες. Μην τυχόν και περισσέψουν. Λαχταρούν έστω και προτελευταία οι αρχηγοί να τα διαλέξουν.
Στις εκδρομές, όταν όλοι κανονίζουν με ποιον θα καθίσουν στο λεωφορείο ή με ποιους θα μοιραστούν το δωμάτιο, αυτά περιμένουν να δούνε πού περισσεύουν θέσεις. Στις φωτογραφίες του τμήματος θα τα βρείτε στις άκρες να ακουμπάνε την κορνίζα. Τα πιο τυχερά από αυτά έχουν ένα φίλο αλλά και αυτός είναι τόσο ίδιος που τους θυμίζει τη διαφορά τους από όλους τους άλλους. Δεν σηκώνουν ποτέ το χέρι στο μάθημα και άμα τους ρωτήσει ο δάσκαλος μπλοκάρουν και περιμένουν με αγωνία πότε θα φύγουν από το προσκήνιο, πότε ο προβολέας του δασκάλου θα πέσει αλλού. Τα βλέμματα είναι χαμηλωμένα, τα χαμόγελα τρεμουλιαστά και οι κινήσεις αργές, λίγες. Λαχταρούν για λίγο θάρρος, για λίγη αποδοχή από την ομάδα. Η μισή καλή κουβέντα είναι για εκείνα εκτυφλωτικός ήλιος που τα ζεσταίνει για ώρες. Νιώθουν ότι όλοι τα βλέπουν, ότι βλέπουν τη μοναξιά τους. Ότι κανείς δεν τα θέλει. Και ότι δεν αξίζουν για να τα θέλει κανείς. Για τους δάσκαλους συνήθως είναι σαν εκείνες τις λευκές σελίδες που κατά λάθος δεν έχουν εκτυπωθεί σε ένα βιβλίο, που τις περνάμε γρήγορα γρήγορα, για να πάμε στις επόμενες. Και όμως, πάνω σε αυτές τις λευκές σελίδες θα μπορούσαμε να ζωγραφίσουμε και έτσι να ομορφύνουμε όλο το βιβλίο. Αυτά τα παιδιά, να μην το ξεχνάμε, διψάνε για προσοχή και αγάπη και είναι έτοιμα να τη ρουφήξουν με ορμή, άμα τους τη δώσουμε.
Εκτιμάνε πιο πολύ την αποδοχή μας, την καλή μας κουβέντα, τη φροντίδα μας και ανταποδίδουν στο πολλαπλάσιο ό,τι τους προσφέρουμε. Ας εκμεταλλευτούμε αυτή τους τη δίψα. Όποιοι από εμάς θέλουμε να δούμε ένα θαύμα, δεν έχουμε παρά να ασχοληθούμε με την καρδιά μας με αυτά τα παιδιά. Δεν θα πιστεύουμε στα μάτια μας με τη μεταμόρφωσή τους. Και αν στην αρχή τα παιδιά αυτά αντιστέκονται, ας τα τραβήξουμε προς το μέρος μας με τρόπο, ας τα ταράξουμε στα καλά λόγια, στα μπράβο. Στο αμυντικά τους «όχι» εμείς να ακούμε το «τραβάτε με και ας κλαίω». Αυτά τα παιδιά που φαίνεται ότι απεχθάνονται να βρίσκονται στο επίκεντρο αλλά που κατά βάθος αυτό είναι που θέλουν. Που αυτή η επίμονη σιωπή τους βγάζει εκκωφαντική κραυγή: «Είμαι και εγώ εδώ. Μη με ξεχνάτε!!!».
Τα παιδιά των πίσω θρανίων: Είναι κάποια άλλα παιδιά που κάθονται στα πίσω τα θρανία. Όσο πιο μακριά από τον πίνακα γίνεται. Και που προτιμούν να μην έχουν κανέναν πίσω από την πλάτη τους. Και κανέναν πάνω από το κεφάλι τους. Άλλοι τους λένε φασαριόζους, άλλοι τους λένε ταραξίες και άλλοι πάλι απλά ζωηρούς. Η βολική λύση για τους διδάσκοντες είναι η διάγνωση και η ταμπέλα: υπερκινητικά, με διάσπαση προσοχής, παρορμητικά. Τότε η ευθύνη παύει να βαραίνει αφού είναι θέμα ειδικού. Και όμως. Η προσοχή στο μάθημα είναι βάσανο για αυτά, τιμωρία. Μιλάνε μεταξύ τους, δεν έχουν ησυχία και προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή με έντονο τρόπο. Είναι πειραχτήρια, είναι ζιζάνια, είναι αεικίνητα. Και δεν τους αρέσει η ησυχία. Σαν να τα φοβίζει η σιωπή. Η αλλαγή θέσης, οι ωριαίες αποβολές, οι συνεχείς παρατηρήσεις των δασκάλων, οι κλήσεις των γονέων τους και οι τιμωρίες δεν τα τρομάζουν. Ήταν πάντα στην ημερήσια διάταξη άλλωστε. Είναι ο πονοκέφαλος των μεγάλων, ένας γρίφος χωρίς λύση. Είναι όμως παιδιά. Όχι, αυτά εδώ, «αόρατα» δεν τα λες. Τουναντίον, ετούτα εδώ «βγάζουν μάτι». Και αν τα αόρατα βγαίνουν μόνα τους από τον κύκλο της τάξης, αυτά εδώ συνήθως τα πετάει έξω το ίδιο το σχολείο. Γιατί αυτά εδώ καθώς φαίνεται δεν χωράνε στον κύκλο. Η κανονικότητα, η νόρμα κόβει ό,τι διαφέρει και προεξέχει. Το σχολείο που από τη μια αποθεώνει τη διαφορετικότητα και από την άλλη όλα να τα κάνει ίδια θέλει. Μήπως αυτό που μας τρομάζει είναι η αδιαφορία που εκφράζουν αυτά τα παιδιά απέναντι στο πρότυπο, στην τάξη και τελικά στην ίδια μας την εξουσία; Μήπως μας τρομάζει αυτή η περίεργη δύναμη, αυτή η αφοβία; Μήπως εμείς χρησιμοποιώντας τον φόβο ως όπλο για να επιβάλλουμε την τάξη, απέναντι σε αυτά παιδιά νιώθουμε παντελώς άοπλοι; Τελικά μήπως αυτούς που πιθανόν αύριο θα θελήσουν να αλλάξουν έναν κόσμο που δεν τους αρέσει, το σχολείο βιάζεται να τους κολλήσει την ταμπέλα των προβληματικών; Και αλήθεια, ποιος ευθύνεται για τη μη ομαλή ένταξη αυτών των παιδιών, τα ίδια τα παιδιά ή το σύστημα του σχολείου; Η μισή αλήθεια είναι ότι τα παιδιά αυτά απορρίπτουν αυτό το σχολείο. Η άλλη μισή είναι ότι και το σχολείο αυτό απορρίπτει αυτά τα παιδιά. Όταν οι συμπεριφορές λοιπόν πρέπει να αλλάξουν, ας μη χρησιμοποιήσουμε το μαχαίρι αλλά το χέρι, απαλά. Να μην πατήσουμε απότομα το φρένο αλλά να στρέψουμε γλυκά το τιμόνι. Να μην κόψουμε τη φόρα και τη δύναμη αλλά να την προσκαλέσουμε να πάει εκεί που πρέπει. Για το καλό όλων μας.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

"Η μάχη της Οδοντόβουρτσας" στο Κολλέγιο Αθηνών

"Η μάχη της Οδοντόβουρτσας", που δόθηκε με συμμάχους τα προνηπιάκια στο Κολλέγιο Αθηνών την Τετάρτη 1η Νοεμβρίου 2017, μας δίνει πάντα την αφορμή να συζητάμε όχι μόνο για τη στοματική υγιεινή, αλλά και για άλλες λέξεις που προέρχονται από τα "δόντια" - όπως το "οδοντωτό" καπέλο του αυλικού της ιστορίας μας.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός σε εικονογράφηση της Χρύσας Σπυρίδωνος, μπορείτε να βρείτε εδώ: