Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Κριτική της Ελένης Σαραντίτη για την "Παραλία για λύκους"


Η "Παραλία για λύκους" περιλαμβάνεται στις βιβλιοπροτάσεις της Ελένης Σαραντίτη για παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού (27-12-2012, www.diastixo.gr). Η κριτική της:

Παραλία για λύκουςΠαραλία για λύκους
Ράνια Μπουμπουρή
εικονογράφηση: Νίκη Λεωνίδου
Βιβλιόφωνο
51 σελ.
Τιμή € 7,50

Έχει κάτι το ασυνήθιστο και ελκυστικό ο τίτλος του καλού –από πάσης απόψεως– βιβλίου. Παραλία για λύκους! Τι ωραία εικόνα, αν το καλοσκεφθείς – λύκοι να πλέουν και να παίζουν στα γαλανά νερά ευχαριστημένοι, και τα λυκάκια με μπρατσάκια ή σωσίβια παπάκια. Εικόνα, λοιπόν, ειδυλλιακή. Δεν είναι, όμως. Διότι οι λύκοι κατέλαβαν την παραλία και αυθαιρέτως ύψωσαν τριγύρω της φράχτη σαν οχυρό με σκοπό να εμποδίσουν την πρόσβαση στα άλλα ζώα τους δάσους. Πράξη σκληρή; Βεβαίως. Αλλά οι λύκοι, μέσω του αρχηγού τους, του Ζαν-Λικ, απευθύνθηκαν στα ζώα που διαμαρτύρονταν: «Αγαπητοί συμπολίτες, από σήμερα η παραλία περνάει στα χέρια των λύκων…»

Τους έφταιγαν οι τσιρίδες των μωρών, η φασαρία, τα σκουπίδια που ανέμελα και αδιάφορα άφηναν πίσω τους τα άλλα γένη. Τώρα στην περίκλειστη παραλία τους θα έβρισκαν την τάξη και τη γαλήνη. Είναι, βέβαια, τακτικοί οι λύκοι, αλλά ας το συζητούσαν πρώτα. Φίλοι χώρισαν, παιχνίδια σταμάτησαν, γείτονες έμειναν πίσω, συναγερμός στο δάσος. Περιπέτειες. Ωραίες. Παιδικές και χαρούμενες. Κι ένα μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει χωρίς «διδαχή». Σεβασμός στη φύση που είναι η αληθινή πατρίδα του καθενός μας – έστω και λαβωμένη.

Πρέπει να αναφερθώ ιδιαιτέρως στην εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου: είναι τόσο διαυγής και καθαρή και τόσο ταιριαστή στην ιστορία της Ράνιας Μπουμπουρή. Κείμενο και εικόνες αλληλοσυμπληρώνονται. Μια ευτυχής συνεργασία.

Πηγή: 

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Κριτική της Μαρίας Αγγελίδου για τον "Φάλτσο νάνο"

Αν έχουμε μια «παιδική» συγγραφέα που να της ταιριάζει γάντι η μικρή φόρμα, το σύντομο, περιεκτικό, ουσιαστικό, λιγόλογο και όμορφο αφήγημα, αυτή είναι σίγουρα η Ράνια Μπουμπουρή. Γιατί η Ράνια Μπουμπουρή είναι παραμυθού. Ζει στον αδιανόητο κόσμο, που είναι ο κόσμος ο άχρονος και αναίτιος, που είναι ο παραμυθένιος. Στον κόσμο, δηλαδή, όπου ζουν όλοι οι πραγματικοί παραμυθάδες. Αλλά έχει την τύχη (ή την ατυχία;) της ισορροπίας: πατάει γερά με τα πόδια της στη γη, όπως όλοι οι επιμελητές. Χάρη στη διπλή αυτή ιδιότητα δεν κατορθώνει μόνο το θεατρικό στήσιμο των ιστοριών της με εντυπωσιακή άνεση. Επιμελείται με θαυμαστή επιμονή και λεπτομέρεια και τη γλώσσα τους, πρόταση-πρόταση, για να μην πω λέξη-λέξη. Το στοιχείο αυτό της γλωσσικής επιμέλειας τη διακρίνει από το πρώτο της κιόλας βιβλίο, ίσως επειδή η άλλη μισή δουλειά της την έχει εξασκήσει στην πειθαρχία – στην πειθαρχία, που εξασφαλίζουν η μετάφραση και η επιμέλεια λογοτεχνικών κειμένων, για παιδιά και όχι μόνο. Και όλοι πια ξέρουμε ότι οι μεταφραστές και οι επιμελητές κάνουν κάτι που δυστυχώς οι συγγραφείς δεν συνηθίζουν: μπαίνουν στη θέση του αναγνώστη.

Ο Φάλτσος Νάνος, ένα από τα τελευταία βιβλία της Ράνιας Μπουμπουρή, γράφτηκε για τη σειρά Μικρές Καληνύχτες των Εκδόσεων Μεταίχμιο. Πρόκειται για μια σειρά μικρών αλλά φιλόδοξων βιβλίων, που στήθηκε ακολουθώντας την αντίστροφη πορεία απ’ αυτήν που συνήθως ακολουθούν τα βιβλία: ξεκίνησε ως εκδοτική πρόταση από τον εκδότη προς τους δημιουργούς και όχι από τους δημιουργούς προς τον εκδότη. Είχε (και έχει) δηλαδή συγκεκριμένες προδιαγραφές, στις οποίες καλείται να χωρέσει ο συγγραφέας (και ο εικονογράφος, φυσικά) τις ιδέες και την έμπνευσή του.

Η Ράνια Μπουμπουρή, λοιπόν, κατάφερε να πλάσει έναν ήρωα, που εντάχθηκε απόλυτα στη σειρά των υπολοίπων, και ταυτόχρονα ξεχώρισε. Γιατί αυτόν τον Φάλτσο Νάνο δεν μπορεί να μην τον αγαπήσει ο αναγνώστης. Δεν μπορεί να μην ταυτιστεί μαζί του. Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή ενός Νάνου, που ονειρεύεται να τραγουδήσει – αλλά έχει δυστυχώς την πιο φάλτσα φωνή του κόσμου; Πόσο τραγική μπορεί να είναι η μοίρα ενός ανθρώπου, που λαχταρά να προσφέρει στους άλλους γύρω του κάτι που οι άλλοι δυστυχώς δεν θέλουν; Κάτι που την ομορφιά του δεν μπορούν να δουν;

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας νάνος που του άρεσε να τραγουδά. Όλη την ώρα, “να να να” και “να να να” ο νάνος. Μόνο που ήταν φάλτσος. Φάλτσος όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε. [...] Στην γκρίζα εκείνη πόλη, σε κανέναν δεν άρεσε το τραγούδι του».

Παρά τα ασφυκτικά όρια στην έκταση της Μικρής Καληνύχτας, που τηρούνται απαρεγκλίτως ώστε οι ιστορίες να διαβάζονται μέσα σε δέκα λεπτά, η Μπουμπουρή καταφέρνει να χτίσει απαντήσεις σε πολύ σοβαρά και θεμελιακά ερωτήματα και να δουλέψει ένα θέμα που την απασχολεί σταθερά, διαπερνώντας σαν κόκκινη κλωστή το έργο της: το μειονέκτημα, που γυρίζει και γίνεται πλεονέκτημα, φτάνει ο ήρωας να βρει το κατάλληλο κοινό, τον κατάλληλο «άλλο». Ο καημένος ο Νάνος το ήξερε ότι κανείς δεν εκτιμούσε το παράξενο τραγούδι του... κι όποτε του ερχόταν να τραγουδήσει, έκλεινε με το χέρι του το στόμα. Αλλά ούτε έτσι ένιωθε καλά... Ώσπου βρίσκει, ευτυχώς, τα λουλούδια που εκτιμούν τις φάλτσες μελωδίες του. Αυτά που ανθίζουν, όταν τον ακούνε. Όπως άλλωστε ανθίζει κι αυτός ο ίδιος, όταν τους τραγουδάει!

Η ωραιότατη εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου συνοδεύει με αξιοθαύμαστο τρόπο το μικρό αλλά σημαντικό ταξίδι του Φάλτσου Νάνου. Ένα ταξίδι που τόσο από την άποψη του κειμένου, όσο και από την άποψη της εικόνας, θυμίζει την παλιά καλή εποχή των προφορικών παραμυθιών.

Δημοσιεύτηκε στο www.diastixo.gr στις 15/12/12:
http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=604:o-faltsos-nanos&catid=47:pedika&Itemid=96

Ο φάλτσος νάνος

Ράνια Μπουμπουρή
εικονογράφηση: Νίκη Λεωνίδου
Μεταίχμιο
32 σελ.
Τιμή € 3,70


Ο ΦΑΛΤΣΟΣ ΝΑΝΟΣ

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Για τον Έπαινο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς




Όπως σε κάθε δημιουργική τέχνη, όπου κάτι άυλο –μια ιδέα, μια εντύπωση, ένα συναίσθημα, μια εμπειρία ή το πάντρεμά τους– μετουσιώνεται σταδιακά σε έργο απτό, έτσι και στη συγγραφή, πολύ σημαντικό ρόλο μετά τη γένεση του έργου παίζει το «μετά». Για ένα συγγραφέα, και ιδίως νέο, αυτό το «μετά» είναι συχνά άχαρο. Η υποβολή του έργου για θεώρηση, η αναμονή, η ανασφάλεια, η αμφιβολία – όλ’ αυτά θέλουν γερό στομάχι.
Κατά καιρούς ακούω από φίλους και γνωστούς: «Καλά, για σένα δεν ήταν και τόσο δύσκολα τα πράγματα, εσύ ήσουν ήδη στο χώρο», επειδή εργαζόμουν ως επιμελήτρια εκδόσεων και μεταφράστρια προτού αρχίσουν να εκδίδονται τα δικά μου βιβλία. Αυτό εμπεριέχει μικρή δόση αλήθειας μόνο. Ναι, είχα το ελεύθερο να στέλνω τα κείμενά μου στους εκδότες με τους οποίους συνεργάζομαι με email και δε χρειαζόταν να ακολουθώ την τυπική διαδικασία μέσω ταχυδρομείου. Και λοιπόν; Αν δεν τους άρεσαν οι ιστορίες μου, απλώς δε θα τις εξέδιδαν ποτέ. Άσε που είχα κι ένα λόγο παραπάνω ν’ αγχώνομαι. Φαντάσου, σκεφτόμουν, να τους φανούν τελείως μάπα και να χάσουν και την εκτίμηση που μου έχουν επαγγελματικά.

Το συγκεκριμένο έργο που τιμήθηκε με τον Έπαινο Ποίησης της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς παμψηφεί, Μια τρελή, τρελή Αλφαβήτα, έχει κι αυτό την ιστορία του. Η συγγραφή του ήταν μια διαδικασία ασφαλώς ευχάριστη, αλλά και ιδιαίτερα επίπονη. Οι περιορισμοί που είχα θέσει στον εαυτό μου ήταν σαφείς και τους τήρησα αυστηρά: μία ιστορία των τεσσάρων στροφών για κάθε γράμμα, όπου σε κάθε στίχο θα έπρεπε το γράμμα αυτό να υπάρχει τουλάχιστον μία φορά. Λόγου χάρη:

Γάμα
Το γοργόν και χάριν έχει,
λέει το γάμα φωναχτά.
Το στομάχι γουργουρίζει,
θέλω γεύμα με τυριά.
            *
Φέρτε γάλα, φέρτε μέλι,
λέει και, θαρρείς, γκαρίζει.
Φέρτε και μια γαλοπούλα
γεμιστή με τόνους ρύζι.
            *
Φέρτε του πουλιού το γάλα,
φέρτε πίτα απ’ τη γιαγιά.
Φέρτε και χυμό μια γυάλα
και γιαούρτια και φαγιά.
            *
Θέλω γάργαρο νεράκι,
θέλω γάργαρο νερό.
Ο λαιμός με γαργαλάει.
Μήπως θέλω ένα γλυκό;

Κι αφού πια τελείωσα το τρελούτσικο αλφαβητάρι μου, άρχισα να έχω άλλη έγνοια: πώς θα φαινόταν το έργο μου σε έναν έμπειρο κριτικό παιδικής λογοτεχνίας; Αποφάσισα, λοιπόν, να το υποβάλω στο διαγωνισμό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, στην κατηγορία «Ποιητική συλλογή για παιδιά δημοτικού».
Γιώργης Γερονίκος ήταν το ψευδώνυμο με το οποίο υπέβαλα την Αλφαβήτα στο διαγωνισμό. Γιώργης από το όνομα του πατέρα μου, Γερονίκος από το επώνυμο της μητέρας μου. Κι επειδή πρώτη φορά στη ζωή μου συμμετείχα σε διαγωνισμό παιδικής λογοτεχνίας, μάλλον το ψευδώνυμο αυτό μου έφερε τύχη. Ο Έπαινος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, λοιπόν, αφιερώνεται στη μνήμη του πατέρα μου…



 Στην απονομή

Με την παρουσία τους με τίμησαν οι κύριοι της Πανευρυτανικής Ένωσης:
Κώστας Παπαδόπουλος, πρόεδρος (στο κέντρο), Ηλίας Λιάσκος, γραμματέας (αριστερά)
και Βασίλης Σιορόκος, ταμίας (δεξιά).


video

Μία μικρή γεύση από το κείμενό μου, τις ζωγραφιές της Χρύσας Σπυρίδωνος 
και τη μουσική του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου.




Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Έλα να διαβάσουμε, να ακούσουμε, να σου χαρίσω, να μου χαρίσεις βιβλία!


Μία γιορτή αφιερωμένη στο παιδί και στο βιβλίο στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων

Το Τaλκ, το πρώτο δωρεάν μηνιαίο έντυπο για γονείς που τα βλέπουν όλα, υποδέχεται τα Χριστούγεννα με μια γιορτή αφιερωμένη στο παιδί και στο βιβλίο. Την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου, από τις 11 το πρωί ως τις 5 το απόγευμα, η αίθουσα «Άγγελος Σικιελιανός», (Κτίριο «Δ4»), της «Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, θα γεμίσει βιβλία, μουσική και χριστουγεννιάτικες μυρωδιές!
Τα παιδιά θα φέρουν μαζί τους βιβλία που δεν διαβάζουν πια, έτσι ώστε να τα ανταλλάξουν. Θα ακούσουν την ιστορία ενός δέντρου που είχε φτερά, θα ταξιδέψουν σε μια χώρα μουσική, θα φτιάξουν το δικό τους παραμύθι, θα φτιάξουν βιβλία χρησιμοποιώντας ανακυκλώσιμα υλικά που θα φέρουν από το σπίτι τους. Θα ζωγραφίσουν ευχές για τα Χριστούγεννα που θα τις ανταλλάξουν μαζί με τα βιβλία τους! Θα συμμετέχουν σε διαδραστικά θεατρικά παιχνίδια, θα ακούσουν όμορφες μελωδίες από μικρούς μουσικούς, θα ζωγραφίσουν τα πρόσωπά τους και θα διαβάσουν τα αγαπημένα τους βιβλία σε μια γιορτή γεμάτη…Τaλκ!

Ο Δρόμος του Τσαγιού θα μας κεράσει τσάι και το Max Perry Γλυφάδας κουραμπιέδες και μελομακάρονα!
Οι Εκδόσεις Κόκκινο, οι Εκδόσεις Susaeta και οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος θα είναι κοντά μας με τα υπέροχα βιβλία τους, τα οποία θα μπορείτε να ξεφυλλίσετε και να αγοράσετε!
Η συγγραφέας παιδικών βιβλίων Ράνια Μπουμπουρή θα βρεθεί κοντά στα παιδιά και θα τα βοηθήσει να φτιάξουν όλα μαζί ένα δικό μας χριστουγεννιάτικο παραμύθι!

Στη γιορτή θα συμμετέχουν: O Κινητήρας Studio, η Ομάδα Playroom, Το Μουσικό Κουτί, το Ωδείο Φίλιππος Νάκας, τα Μουσικά Έπιπλα Baff, η Αστική Μη Κερδοσκοπική Πολιτιστική Εταιρεία Φρέον και η Ομάδα του Θεάτρου Ρετρό

Κάντε Join στο event μας στο facebook εδώ.

Πρόγραμμα
11:00ΕΝΑΡΞΗ
11:30-12:00TO ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΟΥΤΙ-Μουσική παράσταση από παιδιά
12:30-13:15ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ-Το δέντρο που είχε φτερά. Η συγγραφέας Αγγελική Δαρλάση διαβάζει το βιβλίο της και συζητά με μικρούς και μεγάλους.
13:15-14:15Κινητήρας Family-Θεατρικό παιχνίδι
14:00-14:30Baff-παιχνίδι με μουσικά έπιπλα
14:30-15:30ΕΚΔΟΣΕΙΣ SUSAETA-Μία χώρα μουσική (θεατρική παράσταση)
15:30Πολιτιστική Εταιρεία ΦΡΕΟΝ- Παιχνίδι με θέατρο σιλουετών
15:30-16:00Ωδείο Φίλιππος Νάκας- Κουαρτέτο με τσέλο
15:00-17:00Ομάδα Playroom-τα παιδιά φτιάχνουν βιβλία από ανακυκλώσιμα υλικά

Τα παιδιά πρέπει να φέρουν μαζί τους βιβλία που θέλουν να ανταλλάξουν αλλά και ανακυκlώσιμα υλικά (εφημερίδες, χαρτιά κλπ) για να κατασκευάσουν το δικό τους βιβλίο.

Είσοδος ελεύθερη

Κυριακή 16 Δεκεμβρίου, 11:00-17:00
«Τεχνόπολις» Δήμου Αθηναίων, Αίθουσα «Άγγελος Σικελιανός» (Κτίριο «Δ4»), Πειραιώς 100, Γκάζι

Πηγή:  http://www.talcmag.gr/Ftou-kai-vgaino/giorti-vivliou-talk

Για ν' ακούσετε τη συνέντευξή μου στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9.84:
http://www.athina984.gr/node/219194


 

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Το πιο ωραίο φάλτσο μου!


Κυκλοφόρησε σήμερα Ο φάλτσος νάνος, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο:
http://www.metaixmio.gr/products/2138--.aspx

Καλοτάξιδος, φαλτσάκο μου!

Και η πρώτη μας κριτική, 11-12-12:
Όμορφο και έξυπνο βιβλίο. Ευκολοδιάβαστο, γρήγορο λόγω του μεγέθους του, που όμως φιλοξενεί στις σελίδες του βαθιά νοήματα. Ό,τι πρέπει για όλα τα πιτσιρίκια και κυρίως αυτά, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι πράγματι μια "μικρή καληνύχτα", που μπορεί τελικά να είναι και μια "μεγάλη καλημέρα".
Κατερίνα Πρωτοσυγγελίδου-Φλατσούση, π. Πρόεδρος Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής, Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου 

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

Πρόσκληση για εκδήλωση στον Ιανό, 20 Δεκεμβρίου


Από το newsletter των Εκδόσεων Μεταίχμιο, 17/12/12:


Οι Μικρές Καληνύχτες στον ΙΑΝΟ
Εκδηλώσεις για παιδιά

Μια φορά κι έναν καιρό… δηλαδή χτες ή σήμερα ή και αύριο…
Νάνοι και νεράιδες, δράκοι, μάγισσες και βασιλιάδες
πάνε κι έρχονται ανάμεσα στα παραμύθια και στην αλήθεια.
Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν,
φτάνουν στις άκρες του κόσμου
κι ύστερα πάλι γυρίζουν πίσω.
Και τέλος ζούνε και ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ αυτοί καλά
κι εμείς καλύτερα!

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012, στις 6 το απόγευμα, η Σοφία Ζαραμπούκα σε περιμένει με Το νόστιμο ποντίκι της, ένα αλλιώτικο ποντικάκι που τρώει μαρμελάδα και κάνει μπάνιο στη λιακάδα.

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012, στις 6 το απόγευμα, η Ράνια Μπουμπουρή μας συστήνει τον
Φάλτσο νάνο της, που ψάχνει, ψάχνει, και επιτέλους βρίσκει κάποιους που εκτιμούν το τραγούδι του και τη φωνή του. Με μπουζούκι και κιθάρα μην χάσεις τον διαγωνισμό φαλτσαδούρας που θα σε κάνει να γελάσεις με την καρδιά σου.

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012, στις 6 το απόγευμα, η Μαρία Αγγελίδου θα σου γνωρίσει την
Τρίτη μάγισσα, και μαζί της θα ανακαλύψεις πού ζουν οι μάγισσες σήμερα, τι τρώνε, πού δουλεύουν, με ποιους κάνουν παρέα και τι μάγια κάνουν! Κι εάν έχεις περιέργεια τι θα ήθελες να κάνεις στη ζωή σου, ένα μικρό μάθημα επαγγελματικού προσανατολισμού σε περιμένει για να διαλέξεις το επάγγελμα που σου ταιριάζει!

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012, στις 6:30 το απόγευμα, σε περιμένουμε με
Το χατίρι του δράκου της Αγγελικής Βαρελλά, για να γνωρίσεις έναν δράκο ξεχωριστό, που δεν είναι άγριος και κακός, αλλά τρελαίνεται για τα βιβλία και αναζητά τη ζεστασιά της φιλίας.
Λίγο πριν το τέλος της ημέρας οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας περιμένουν αυτή την εβδομάδα
στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ (Σταδίου 24, Αθήνα)
για την πιο γλυκιά ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!!!
 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΛΗΝΥΧΤΕΣ
Ιστορίες που διαβάζονται μέσα σε δέκα λεπτά!
Για παιδιά μικρά με μεγάλη φαντασία και για νέους γονείς με πολλή όρεξη!
Βιβλία μικρά με φιλοδοξίες μεγάλες. Ιστορίες και εικόνες για τη δύσκολη, γλυκιά ώρα της Καληνύχτας. Για το τέλος της ημέρας, την ώρα που τα παιδιά νυστάζουν και οι γονείς είναι κουρασμένοι.

Στη σειρά έχουμε διαλέξει ιστορίες που ξετυλίγονται ανάμεσα στο χτες και στο σήμερα, ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον μύθο. Οι ήρωες στις Καληνύχτες μας είναι οι ήρωες των Παραμυθιών. Εκείνοι που δεν έχουν όνομα, αλλά τους ξέρουμε όλοι και έχουμε ζήσει μαζί τους περιπέτειες πολλές. Σ’ αυτούς έχουμε αναθέσει πολλούς από τους φόβους μας και πολλά από τα όνειρά μας. Είναι η Νεράιδα και ο Βασιλιάς, ο Νάνος και η Μάγισσα, ο Λύκος και η Πριγκίπισσα, κι ένα σωρό ακόμα άλλοι... που κάθε βράδυ έρχονται να μας κρατήσουν την καλύτερη συντροφιά.
Όλα τα βιβλία της σειράς είναι γραμμένα από συγγραφείς που ξέρουν να γράφουν με ρυθμό και ομορφιά, και εικονογραφημένα από εικονογράφους που ξέρουν να ζωγραφίζουν με χαρά και φαντασία. Σε πολύ προσιτή τιμή.
Και το κυριότερο: Είναι σχεδιασμένα ώστε να διαβάζονται μέσα σε 10 λεπτά, αλλά να συζητιούνται ξανά και ξανά.

Τα βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν επίσης:
Ο βασιλιάς λύκος της Ιωάννας Μπαμπέτα
Ο ραφτάκος των λέξεων του Αντώνη Παπαθεοδούλου


 
Πέμπτη 20.12.2012 / Ώρα 18:00
ΑΘΗΝΑ (ΣΤΑΔΙΟΥ 24) - ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΙΑΝΟΣ
Μικρές καληνύχτες στον ΙΑΝΟΡάνια Μπουμπούρη, Ο φάλτσος νάνος, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Μικρές καληνύχτες στον ΙΑΝΟ
Ράνια Μπουμπουρή, Ο φάλτσος νάνος, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.


"Οι μικρές καληνύχτες" στον ΙΑΝΟ από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

''Μια φορά κι έναν καιρό… δηλαδή χτες ή σήμερα ή και αύριο… Νάνοι και νεράιδες, δράκοι, μάγισσες και βασιλιάδες πάνε κι έρχονται ανάμεσα στα παραμύθια και στην αλήθεια. Δρόμο παίρνουν και δρόμο αφήνουν, φτάνουν στις άκρες του κόσμου κι ύστερα πάλι γυρίζουν πίσω. Και τέλος ζούνε και ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα! Μία νέα σειρά για παιδιά μικρά με μεγάλη φαντασία και για νέους γονείς με πολλή όρεξη! Οι συγγραφείς θα είναι εκεί για να αφηγηθούν και να ζωγραφίσουν τις ιστορίες και όλοι μαζί να παίξουμε με τους ήρωες...''
Οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ παρουσιάζουν το βιβλίο, Ο φάλτσος νάνος, της Ράνιας Μπουμπουρή από τη σειρά Εικονογραφημένα βιβλία / Μικρές καληνύχτες.

Για παιδιά από 3 ετών


Είσοδος Ελεύθερη


Στον κόσμο των τραγουδιστών ζούνε γίγαντες βαρύτονοι και καλικάντζαροι τενόροι, νεράιδες υψίφωνες και μάγισσες της μοντέρνας μουσικής. Κι όλοι τους τραγουδάνε με κέφι και με μπρίο. Ένας μόνο, ένας νάνος φάλτσος, δεν τολμάει να ανοίξει το στόμα του, γιατί ντρέπεται πολύ.
Ώσπου ψάχνοντας... ψάχνοντας... βρίσκει επιτέλους κάποιους που εκτιμούν το τραγούδι του - και τη φωνή του.
Μια γλυκιά και καθόλου "φάλτσα" ιστορία για την αισιοδοξία. Για την υπομονή και την επιμονή του μικρού τραγουδιστή να χαρεί με τον τρόπο του, με τη δική του φωνή, τη ζωή...

Σας περιμένουμε όλους εδώ να γνωρίσουμε από κοντά τον φάλτσο νάνο, να μας δώσει δύναμη, να σηκώσουμε το κεφάλι ψηλά και να τραγουδίσουμε με όλη μας τη δύναμη τα πιο ΦΑΛΤΣΑ κάλαντα.

Από τον ιστότοπο του Ιανού:
http://www.ianos.gr/ekdiloseis/rania-mpoumpouri-o-faltsos-nanos-ekdoseis-metaixmio/00799pp/
 

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Lapsus Κλάψους ΙΙΙ: Αχ, αυτό το για!


Διαβάστε το γλωσσικό σημείωμά μου για την κατάχρηση της πρόθεσης "για"
στο ηλεκτρονικό περιοδικό BonusMallMag, τεύχος Δεκεμβρίου 2012, σελ. 17:

http://www.bonusmallmag.gr/009/index.html

ή εδώ:


Όταν τον είδε για πρώτη φορά, της κόπηκε η ανάσα και η καρδιά της έπαψε να χτυπά. Όταν τον είδε για δεύτερη φορά, μία από τα ίδια. Για τρίτη, για τέταρτη, για δέκατη, για εικοστή φορά, το ίδιο ξανά. Δε χόρταινε να τον κοιτά. Άφηνε το βλέμμα της να τον αγκαλιάζει για ώρα πολλή κι ο χρόνος κυλούσε σαν σε μια στιγμή. Άφηνε τη φωνή του να κατακλύζει την ύπαρξή της και χανόταν στα βαθιά. Για πρώτη φορά ένιωθε έτσι για κάποιον.
Έβγαιναν, λοιπόν, για όλο το φθινόπωρο. Και, εκεί κάπου στην τριακοστή φορά, άρχισε το ξενέρωμα. Για πρώτη φορά άρχισε να προσέχει το νόημα των λόγων του και όχι τη χροιά της φωνής του. Πώς μπορούσε να μιλά για τόση ώρα χωρίς να λέει τίποτα! Πώς χωρούσε τόση χοντροκοπιά σε μία φράση, τόση ακαλαισθησία σε μία αποστροφή του λόγου! Πώς δεν τα είχε προσέξει νωρίτερα όλ’ αυτά; Αλλά το περιτύλιγμα δεν μπορεί να κρύβει το περιεχόμενο για πάντα. Για πότε έγινε Λούης η εν λόγω, δε λέγεται!

For the first time, λένε οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Pour la première fois, οι Γάλλοι. Στη δική μας γλώσσα, όμως, η φράση «για πρώτη φορά» δεν έχει έννοια χρονική αλλά αιτιολογική: «Τον συγχώρησαν για πρώτη φορά», δηλαδή επειδή το έκανε πρώτη φορά. Η κατάχρηση του «για» όταν θέλουμε να δηλώσουμε το χρόνο ή τη χρονική διάρκεια είναι ενοχλητική και βαραίνει –χωρίς λόγο– το λόγο. Η απλή αιτιατική φτάνει και περισσεύει: «Μιλάει πολλή ώρα, δούλεψε στην εταιρεία δύο χρόνια, συναντήθηκαν πρώτη φορά…»

Άραγε, πώς θα ήταν το παραπάνω κείμενό μας χωρίς όλ’ αυτά τα περιττά «για»; Για σκεφτείτε το…

Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2012

Το δάσος των παιδιών, του Χρήστου Αγγελάκου

 
Η βιβλιοπαρουσίασή μου αναρτήθηκε στο www.diastixo.gr στις 20/11/2012:
 
 
«Οι άνθρωποι ξεχνούν. Τα μάτια, όχι». Στο μυθιστόρημα του Χρήστου Αγγελάκου είναι πολλές οι φράσεις που χτυπάνε νεύρο και κεντρίζουν την καρδιά. Διαβάζεις μαγνητισμένος, δε γίνεται όμως να παρασυρθείς – οι φωνές ανήκουν σε πολλούς και αξίζει να παρακολουθείς ποιος λέει τι. Δε γίνεται όμως και να μην παρασυρθείς, η γραφή είναι ποιητική και ανοίγει διαρκώς άλλους δρόμους.
 
«Με πειράζει […] που δεν ξέρω ποιοι είναι καλότυχοι. Οι νεκροί που τους κλαις ή αυτοί που δεν σ’ αφήνουν να ρίξεις ένα δάκρυ». Η Λουκία, πλησιάζοντας στη δύση της ζωής της, έχει γύρω της πολλούς νεκρούς – άλλοι τη συντροφεύουν πιστά, άλλοι τη στοιχειώνουν διώχνοντας από κοντά της τους ζωντανούς. Η ζωή της δένεται με την ιστορία του δάσους απέναντι απ’ το σπίτι της και με την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
 
Το ιστορικό πλαίσιο στο μυθιστόρημα δίνεται με αδρές γραμμές – ο γιατρός που φεύγει αντάρτης στο βουνό, «το πουλί του Σκόμπι…», το αλλοπρόσαλλο βλέμμα του δικτάτορα στη φωτογραφία, η πενταήμερη του λυκείου στην Κέρκυρα, ο πρωθυπουργός με το μπουφάν να επισκέπτεται τις κατακαμένες περιοχές της χώρας. Το χρονικό πλαίσιο είναι ορισμένο μα συνάμα ρευστό. Κάτι που συνέβη τότε μπορεί να συμβαίνει και τώρα. Μπορεί να μην έπαψε ποτέ να συμβαίνει. Το αβίαστο αυτό παιχνίδι του χρόνου είναι δομικό συστατικό του βιβλίου.
 
Με άξονα την ιστορία της Λουκίας πλέκονται όλες οι άλλες ιστορίες του έργου. Και είναι άφθονες. Ιστορίες για τον έρωτα που ανυψώνει και τον έρωτα που καταβαραθρώνει, για τις ανάγκες της σάρκας και του πνεύματος, για τον αγώνα και την παραίτηση, για την πραγματικότητα και την ψευδαίσθηση, για την απόλαυση και για τη στέρηση. Και πώς χωρά όλος αυτός ο πλούτος στις λίγες, συγκριτικά, σελίδες; Αυτό θέλει μαεστρία, θέλει και ποίηση.
 
Η μαεστρία της πένας και η ποίηση της ψυχής συντροφεύουν τον αναγνώστη κι αφότου τελειώσει το βιβλίο, αποζημιώνοντάς τον πλήρως για τη σκληρότητα του τελευταίου μέρους. Αφήνουν όμως ανοιχτούς λογαριασμούς, που ίσως κλείσουν με μια δεύτερη καταβύθιση στις σελίδες του. Θα το διαπιστώσουμε εν καιρώ.
 
Το βιβλίο τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος The Athens Prize for Literature του λογοτεχνικού περιοδικού (δέ)κατα (Οκτώβριος 2012). Απόσπασμα από το σκεπτικό της Κριτικής Επιτροπής: Το δάσος των παιδιών είναι ένα βιβλίο με δέντρα θαλερά, αιωνόβιας τρυφερότητας και ευαισθησίας, ένα βιβλίο που η περιδιάβασή του, όπως σε κάθε δάσος των αειθαλών παιδικών ονείρων μας, κρύβει αλλεπάλληλες μικρές εκπλήξεις: ξέφωτους αφηγηματικούς τρόπους, φράσεις που κεντρίζουν σαν καλόγνωμα ξωτικά, χαρακτήρες που νικούν τον χρόνο της αφήγησης χορεύοντας με χάρη σ’ ένα εξαίσια άχρονο τοπίο χλοερής λογοτεχνίας, με ονόματα όπως Μάχη και Λουκία, που αποπνέουν «Λεωνή» και «Ερόικα».

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Πρόσκληση από το ελληνικό τμήμα της SCBWI


 
 
H SCBWI Greece (το ελληνικό τμήμα του Society of Children’s Book Writers and Illustrators) έχει τη χαρά να σας προσκαλέσει στην έκθεση εικονογράφων και συγγραφέων παιδικής λογοτεχνίας στον φιλόξενο χώρο του Βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101).

Διάρκεια έκθεσης: από 1 έως 21 Δεκεμβρίου.

Θα πραγματοποιηθούν τρεις κεντρικές εκδηλώσεις, όπου θα μπορέσετε να απολαύσετε τη μοναδική μας έκθεση και τις παιδικές εκδηλώσεις μας από κοντά.

1 Δεκεμβρίου – 6:30-9:30 μμ Εγκαίνια της έκθεσης με θέμα «Όνειρα Πόλης». Κείμενα συγγραφέων συνοδεύουν τις δημιουργίες των εικονογράφων της SCBWI Greece.

8 Δεκεμβρίου – 12:00 μμ ένα μουσικό κουκλο-θεατρικό δρώμενο βασισμένο στο παιδικό βιβλίο της Γιώτας Αλεξάνδρου «Οι νταήδες του βυθού και ο Ρομπέν των θαλασσών» (Εκδ. Susaeta)

16 Δεκεμβρίου – 12:00 μμ Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου της Μαριβίτας Γραμματικάκη "Το αστέρι του γίγαντα" (Εκδ. Καλέντη). Αφήγηση: Μαριβίτα Γραμματικάκη. Τραγούδια και μουσική: Νίκος Ξανθούλης.

Συμμετέχουν οι:

Μαρία Ρουσάκη (SCBWI Greece Regional Advisor)
Νίνα Βαβούρη
Ελίζα Βαβούρη
Ιωάννα Μπαμπέτα
Στάθης Πετρόπουλος
Έφη Λαδά
Έρση Σπαθοπούλου
Βασίλης Κουτσιαρής
Γιάννης Διακομανώλης
Πωλίνα Παπανικολάου
Μαριάννα Κουμαριανού
Μαρίνα Μιχαηλίδου-Καδή
Ιωάννα Μπουλντούμη
Νερίνα Παππά
Ράνια Μπουμπουρή
Γιώτα Αλεξάνδρου
Εύα Κασιάρου
Ιορδάνης Χατζηκωνσταντίνου
Θέντα Μιμιλάκη
Νίκη Λεωνίδου
Κατερίνα Φραγκάκη
Άντρη Αντωνίου
Κατερίνα Κρις
Παναγιώτα Στρίκου-Τομοπούλου
Mark Weinstein
Κούλα Πανάγου
 



 

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Το Όνομα του Άστρου, της Μορίν Τζόνσον

 
Η βιβλιοπαρουσίασή μου αναρτήθηκε στο www.diastixo.gr στις 12-11-2012:
 
 

 
Η Ρόρι Ντεβό, μαθήτρια λυκείου, ζει μια ήσυχη επαρχιώτικη ζωή στη Λουιζιάνα των ΗΠΑ. Οι γονείς της, αποφασισμένοι να διευρύνουν οικογενειακώς τους ορίζοντές τους, αποδέχονται την πρόταση να διδάξουν Αμερικανικό Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ και γράφουν τη Ρόρι οικότροφη στο κολέγιο του Γουέξφορντ, στην καρδιά του Λονδίνου. Από μια αναποδιά της τύχης, η έφηβη κοπέλα κάνει μόνη της το υπερατλαντικό ταξίδι και φτάνει σ’ ένα Λονδίνο αναστατωμένο από ένα φριχτό συμβάν, τη δολοφονία μιας γυναίκας στο κέντρο της πόλης. Κι όλα δείχνουν πως ο δολοφόνος έχει κινηθεί στα χνάρια του Τζακ του Αντεροβγάλτη: διάλεξε την ίδια ακριβώς ημερομηνία με τον πρώτο φόνο του Τζακ, το ίδιο περίπου μέρος, τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Τα ΜΜΕ παραληρούν, η Αστυνομία βρίσκεται σε εγρήγορση – άραγε, θ’ ακολουθήσει δεύτερος φόνος σύμφωνα με τη δράση του Τζακ του Αντεροβγάλτη, δηλαδή 8 μέρες αργότερα;
 
Η Ρόρι έχει τόσα πράγματα στο κεφάλι της, ώστε δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα απ’ όλα αυτά. Εκείνη, που ποτέ της δεν είχε αφήσει την οικογενειακή εστία, θα πρέπει ξάφνου να προσαρμοστεί στη ζωή σε μια μαθητική εστία: με συγκάτοικο, κοινόχρηστα μπάνια, πρόγραμμα εστιατορίου, επιμελητές και τα συναφή. Θα πρέπει, επίσης, να προσαρμοστεί σε μια σχολική ζωή καθ’ όλα διαφορετική απ’ ό,τι ήξερε μέχρι τώρα. Και θα πρέπει, τέλος, να γνωρίσει τα αγγλικά ήθη και να προσαρμοστεί στη λονδρέζικη ζωή.
 
Συμπάθειες, αντιπάθειες, γκάφες, αντιζηλίες, η κάθε μέρα έρχεται γεμάτη ερεθίσματα και φεύγει φορτωμένη εμπειρίες. Με κύριο όπλο της το χιούμορ και τον αυθορμητισμό της, η Ρόρι κερδίζει τη φιλία της συγκατοίκου της και την καρδιά ενός γοητευτικού επιμελητή.
 
Τότε όμως γίνεται ο δεύτερος φόνος και το Λονδίνο παγώνει. Τα στοιχεία είναι σαφή και συνάμα αλλόκοτα. Η Αστυνομία έχει ν’ αντιμετωπίσει έναν μιμητή του Τζακ του Αντεροβγάλτη – ή μήπως όχι; Το κολέγιο του Γουέξφορντ βρίσκεται στην ακτίνα δράσης του δολοφόνου, συνεπώς οι κανόνες ασφαλείας γίνονται πιο αυστηροί και η ζωή των μαθητών αλλάζει αισθητά.
 
Η ζωή της Ρόρι όμως θ’ αλλάξει διά παντός, κι αυτό διότι η έφηβη Αμερικανίδα είναι η μόνη που είδε το δολοφόνο στον τόπο του εγκλήματος.
 
Το μυθιστόρημα της Μορίν Τζόνσον αρχίζει ως ένα ανάλαφρο εφηβικό ανάγνωσμα και εξελίσσεται με κλιμακούμενη ένταση σε μεταφυσική ιστορία τρόμου. Η προσωπική ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, δοσμένη με χαλαρό ρυθμό και άφθονο χιούμορ στο πρώτο μέρος, απλώνει και περνά τα όρια του γνωστού μας κόσμου στο δεύτερο. Οι δρόμοι και τα σοκάκια του Λονδίνου αλλάζουν όψη. Τα μάτια που μας ξεναγούν στις λονδρέζικες γωνιές βλέπουν, πλέον, μια παράλληλη ζωή σκοτεινή, κρυφή στους πολλούς.
 
Εμπνευσμένο και ατμοσφαιρικό, με ανατροπές που διαδέχονται η μία την άλλη μέχρι και –κυριολεκτικά– την τελευταία σελίδα, το βιβλίο της Τζόνσον έχει τα φόντα να κερδίσει μια καλή θέση στη βιβλιοθήκη ενός εφήβου.

Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Ανύπαρκτη ή χαμηλού επιπέδου επιμέλεια


Το σταυρόλεξο αυτό υπάρχει σε βιβλίο μεγάλου εκδοτικού οίκου, το οποίο πήραμε για να εξασκηθεί το πρωτάκι μας. Δυστυχώς, το χαμηλό επίπεδο επιμέλειας ή η ανύπαρκτη επιμέλεια είναι ήδη μία από τις μεγάλες συνέπειες της κρίσης στο χώρο του βιβλίου.

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Οι Νταήδες του Βυθού και ο Ρομπέν των Θαλασσών, της Γιώτας Αλεξάνδρου


Η βιβλιοπαρουσίασή μου αναρτήθηκε στο www.diastixo.gr στις 5-11-2012:
http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=444%3Antaides-tou-vithou&catid=47%3Apedika&Itemid=96



Τόσο ο τίτλος του βιβλίου της Γιώτας Αλεξάνδρου όσο και το εξώφυλλο μας προδιαθέτουν για ένα ανάγνωσμα θαλασσινό – μέχρι εδώ, καλά. Με πρωταγωνιστή, ασφαλώς, κάποιο ψαράκι. Αμ δε! Πρωταγωνίστρια του βιβλίου είναι… μια μύτη. Μια μύτη μα τι μύτη! Χαρακτηριστική. Μακρουλή. Σουβλερή. Και λεπτή. Η μύτη ενός ξιφία!
 
«Αν ήταν χρώμα τα παιδικά μου χρόνια, θα ήταν κόκκινο με μαύρο», μας εξομολογείται. «Αν ήταν ήχος, θα ήταν θυμωμένο σφύριγμα. Αν ήταν πουλί, λαβωμένος γλάρος…»
 
Η μύτη ανήκει στον ξιφία Ιερεμία, που λόγω χαρακτήρα είναι γνωστός και ως «Ηρεμίας». Ο Ιερεμίας, πλάσμα συνεσταλμένο και μειλίχιο, γίνεται στόχος άπειρων πειραγμάτων από μια παρέα ψαριών διαβόητη σε ολάκερο το βυθό: τα Κοφτερά Χαμόγελα. «Μυτόγκα» τον ανεβάζουν, «Πινόκιο» τον κατεβάζουν. Οι κακίες τους είναι πάντα στοχευμένες και πονάνε πολύ. Και η αντίδραση του ξιφία; Όμοια με αυτή των φίλων του και των γνωστών του: βλέμμα χαμηλωμένο, κεφάλι σκυφτό και όπου φύγει φύγει.
 
Ναι, τα Κοφτερά Χαμόγελα είναι οι νταήδες του βυθού και τα άλλα ψάρια τούς τρέμουν: ο Χάννος ο Νάνος, η Σμέρνα η Φτέρνα, ο Παντελής ο Νταής, η Λίτσα η Μουσίτσα κι ένα σωρό καρχαρίες, μπαρακούντα, λιονταρόψαρα και βραχόψαρα, που έχουν τον δικό τους άγριο ύμνο, γεμίζουν το βυθό με συνθήματα όλο σκληρότητα και προπονούνται ανελλιπώς ώστε να μπορούν να… ψαρώνουν ακόμα και μεγαλύτερα ψάρια.
 
Κι έτσι κυλάει η ζωή στο βυθό, γεμάτη πειράγματα και μαγκιές από τα Κοφτερά Χαμόγελα, γεμάτη άγχος και στενοχώρια για τον υπόλοιπο κόσμο. Ώσπου, οι νταήδες κάνουν το λάθος να τα βάλουν μ’ ένα ψαράκι μια σταλίτσα, τη Λίνα την Αθερίνα, την καλύτερη φίλη του Ιερεμία. Και ήρθε επιτέλους η ώρα ο Ιερεμίας να θυμώσει. Θύμωσε με τους νταήδες, θύμωσε όμως και με τον εαυτό του που δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τη φίλη του. Θύμωσε με τον εαυτό του που ανεχόταν τόσον καιρό αυτή την κατάσταση. Πήγε, λοιπόν, να συμβουλευτεί τη νονά του, τη σοφή γοργόνα του βυθού. Η συζήτηση μαζί της του αλάφρυνε την καρδιά από μεγάλο βάρος. Κι όταν εκείνη του χάρισε το βιβλίο Ο Ρομπέν των Δασών, ο Ιερεμίας το πήρε απόφαση να γίνει ο Ρομπέν των Θαλασσών. Το τι έγινε στη συνέχεια, όμως, δε θα σας το αποκαλύψουμε εδώ…
 
Η Γιώτα Αλεξάνδρου μας παρουσιάζει ένα παιδικό βιβλίο με αξία λογοτεχνική – γλώσσα καλοδουλεμένη που ρέει αβίαστα, λογοπαίγνια σπιρτόζικα, πλούσια συναισθήματα και ωραία μηνύματα. Είναι όμως κι ένα βιβλίο έξυπνα διδακτικό, αφού η συγγραφέας απευθύνεται στον αναγνώστη μέσω του ξιφία Ιερεμία που μιλά στα άλλα ψάρια, κι έτσι η συμβουλή της είναι έντεχνα καλυμμένη μα ξεκάθαρη: «Αν έχετε πέσει θύμα παλικαράδων, μιλήστε. Μην υποφέρετε σιωπηλά». Και για να γίνει σαφέστερη, προσθέτει στο παράρτημα του βιβλίου μία επιστολή του ξιφία Ιερεμία προς τον αναγνώστη: προς το παιδί, που μπορεί σε ένα περιστατικό εκφοβισμού να είναι στη θέση του θύματος, του θύτη ή του θεατή, και το συμβουλεύει τι να κάνει για να αλλάξει την κατάσταση. Τέλος, είναι ένα βιβλίο-εργαλείο για εκπαιδευτικούς και εμψυχωτές ομάδων με παιδιά, αφού το παράρτημα συμπληρώνουν 6 σελίδες με προτάσεις δραστηριοτήτων που θα βοηθήσουν τους ενδιαφερομένους να διερευνήσουν τη στάση των παιδιών απέναντι στο φαινόμενο του εκφοβισμού, να συζητήσουν για τις επιπτώσεις του και για τους τρόπους αντιμετώπισής του.
 
Ιδιαίτερη αναφορά οφείλουμε να κάνουμε στην εκπληκτική εικονογράφηση της Κατερίνας Βερούτσου, που με τα πινέλα της μας μεταφέρει σε βυθούς χρωματισμένους από την ψυχική διάθεση των ηρώων, απεικονίζοντας τους χαρακτήρες του βιβλίου απολύτως εκφραστικά μα και αρκούντως αφαιρετικά.
 
Ηλικία: για παιδιά του δημοτικού.
 
 
Από την παρουσίαση στο βιβλιοπωλείο Βιβλιόφωνο, στον Βύρωνα, στις 12-11-2011.
 
 

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Βιβλία και βιβλιοφιλία: Προτάσεις για τον Νοέμβριο


Στο ιστολόγιο της Διεύθυνσης Π.Ε. Ανατολικής Θεσσαλονίκης αναρτήθηκαν 2 προτάσεις μου για παιδική και νεανική λογοτεχνία: http://filanagnosiaprogram.blogspot.gr/p/blog-page_1.html.  Ευχαριστώ πολύ την κυρία Έλενα Αρτζανίδου.

Συγγραφείς προτείνουν αγαπημένα τους βιβλία κάθε μήνα.
 
Η αγαπημένη συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή προτείνει για την παιδική λογοτεχνία, για το μήνα Νοέμβριο.
Με δυο πατρίδες
Συγγραφέας: Σοφία Γιαλουράκη
Εικονογράφηση: Κατερίνα Βερούτσου
Εκδόσεις Βιβλιόφωνο
Η Νάντα είναι ένα κοριτσάκι από την Αίγυπτο, που γεννήθηκε και μεγαλώνει στην Αθήνα. «Δροσοσταλίδα» σημαίνει το όνομά της στα ελληνικά και σκέφτεται να το υιοθετήσει, ο δάσκαλός της όμως έχει αντίθετη γνώμη: «Δεν πρέπει να αλλάζουμε όνομα επειδή ξενιτευόμαστε», λέει. Κι έπειτα, προτείνει στους μαθητές του την ακόλουθη ιδέα: αφού η Νάντα δεν έχει ταξιδέψει ποτέ στην Αίγυπτο, γιατί να μην τη βοηθήσουν να μάθει κάποια πράγματα για τον αιγυπτιακό πολιτισμό αφιερώνοντας σε αυτόν μία ώρα τη βδομάδα; Οι μαθητές, άλλοι με θέρμη και άλλοι πολύ διστακτικά, αρχίζουν ν’ αναζητούν πληροφορίες για τον ιερό ποταμό Νείλο, τους Φαραώ, τις Πυραμίδες, την Κοιλάδα των Βασιλέων, το Λούξορ, το Καρνάκ, τα Πορτρέτα του Φαγιούμ… Οι πληροφορίες αυτές δεν παρατίθενται στο βιβλίο ξερά, αλλά διανθίζονται με μύθους και φαραωνικά παραμύθια, αιγυπτιακή ποίηση, κείμενα του Κόντογλου και του Καζαντζάκη για την Αίγυπτο και σχετικά αποσπάσματα από την Οδύσσεια. Τα παιδιά μαθαίνουν για το πώς ξεκίνησε η εγκατάσταση των Ελλήνων στα αιγυπτιακά εδάφη και η προαιώνια φιλία των δύο λαών. Μαθαίνουν για την καθημερινή ζωή στην αρχαία Αίγυπτο – για τις καλλιέργειες και το κυνήγι, για τη φτώχεια, για την ταρίχευση των νεκρών, για τα χρώματα με τα οποία έβαφαν οι γυναίκες τα μάτια και το πρόσωπό τους, ακόμα και για την παρασκευή της αρχαίας αιγυπτιακής… μπίρας! Παράλληλα με τον πλούτο των γνώσεων που αντλεί ο αναγνώστης από το βιβλίο, παρατηρεί μ’ ενδιαφέρον το πώς εξελίσσονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των μαθητών: η γνωριμία με τον «ξένο» και τον πολιτισμό του οδηγεί στην αλληλοεκτίμηση και στην αποδοχή, κι έτσι οι μαθητές δένονται τελικά μεταξύ τους με άρρηκτους δεσμούς φιλίας και αγάπης.Πρόκειται για ένα πρωτότυπο πάντρεμα παιδικού μυθιστορήματος και βιβλίου γνώσεων, το οποίο μπορεί να σαγηνέψει και μικρότερα παιδιά του δημοτικού.
Η Ράνια Μπουμπουρή προτείνει για τη Νεανική λογοτεχνία.
Ζαχαρένιες πεταλούδες
Συγγραφέας: Ιωάννα Σκαρλάτου
Εκδόσεις Ψυχογιός
Το βιβλίο, που τιμήθηκε με τον Έπαινο Μυθιστορήματος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς, πραγματεύεται το ευαίσθητο θέμα της νευρικής ανορεξίας. Η δεκαπεντάχρονη Έλλη λαχταρά ν’ αποκτήσει ένα καλλίγραμμο σώμα, σαν κι αυτά που χαζεύει στις σελίδες των περιοδικών. Πόσο δυσδιάκριτα είναι γι’ αυτήν τα όρια ανάμεσα σε μιαν αυστηρή δίαιτα και στην κατ’ ουσίαν αφαγία, που μπορεί να την οδηγήσει –κι έχει οδηγήσει πολλές κοπέλες– στο θάνατο; Κι αν στο μυαλό της έφηβης Έλλης τα όρια είναι όντως συγκεχυμένα, πού βρίσκεται η οικογένειά της να της δείξει το δρόμο και να της σταθεί; Το πρόσφατο διαζύγιο βαραίνει πολύ στην ψυχή της μητέρας της, ενώ ο πατέρας της είναι ήδη δοσμένος στη νέα σχέση του. Η μετακόμιση μητέρας και κόρης σε άλλη πόλη δυσχεραίνει την κατάσταση. Κι οι φίλοι; Ναι, οι φίλοι τής παραστέκονται, αλλά ούτε κι αυτοί έχουν αντιληφθεί πόσο έχει προχωρήσει το πρόβλημα. Η κατάσταση δείχνει να οδηγεί σε μοιραία έκβαση. Όταν όμως η Έλλη βρεθεί στο νοσοκομείο, οικογένεια και φίλοι δημιουργούν έναν προστατευτικό κλοιό γύρω της που δεν την αφήνει να χαθεί. Και η τέχνη της, η ζωγραφική, της προσφέρει μια διέξοδο σχεδόν την ύστατη στιγμή.

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

Lapsus Κλάψους ΙΙ: Γεγονός που δεν έγινε


Διαβάστε το γλωσσικό σημείωμά μου για την εσφαλμένη χρήση της λέξης "γεγονός"
στο ηλεκτρονικό περιοδικό BonusMallMag, τεύχος Νοεμβρίου 2012, σελίδες 16-17:

http://www.bonusmallmag.gr/008/

ή εδώ:


«Η επίσκεψη της Μέρκελ είναι ένα πολύ ευχάριστο γεγονός», δήλωσε με ύφος σαράντα καρδιναλίων, ως συνήθως, από το τηλεοπτικό του πόστο.

Και οι καρδινάλιοι άρχισαν να λιποθυμούν ένας ένας.

«Μη! Μη! Μα γιατί;» αναφώνησε τρελός από ανησυχία εκείνος. «Τι θ’ απογίνω εγώ χωρίς εσάς; Πώς θα καθηλώνω στον καναπέ τον εργαζόμενο των 586 ευρώ μεικτά, τον άνεργο, τον συνταξιούχο; Γιατί μ’ εγκαταλείπετε;»

«Αγαπητέ μου Γιάννη», του είπε ο πιο μεγάλος, ένας πολιός γέροντας με σεβάσμια όψη. «Η φράου Μέρκελ θα επισκεφθεί τη φτωχή πλην τίμια – ω, παρντόν, την πλούσια πλην ατιμασμένη χώρα σας την επόμενη Τρίτη, στις 9 Οκτωβρίου. Και σήμερα έχουμε Παρασκευή 5 Οκτωβρίου. Πώς είναι δυνατόν εσύ, ο μέγας δημοσιογράφος, ο δεινός ρήτωρ, να αναφέρεις ως ‘γεγονός’ κάτι που δεν έγινε, κάτι το οποίο επίκειται να γίνει; Γίγνομαι, εγιγνόμην, γενήσομαι, εγενόμην, γέγονα, εγεγόνειν, αγαπητό μου τέκνον. Μετοχή παρακειμένου: ο γεγονώς, η γεγονυία, το γεγονός. Το γεγονός, φίλτατε, είναι αυτό που έχει γίνει. Ούτε αυτό που γίνεται, ούτε αυτό που θα γίνει».

Εκείνος έμεινε να τον κοιτά με το στόμα ανοιχτό. Μα ναι, το «γεγονός» είχε περάσει πολλές φορές από τα χέρια του χωρίς να το διορθώσει. Ούτε όταν το άκουγε σε εσφαλμένη χρήση τού έκανε ποτέ εντύπωση: «Οι μηχανικοί είχαν εντοπίσει το πρόβλημα στο κτίριο και είχαν ζητήσει επισκευή, γεγονός που δεν έγινε» – μια χαρά.

Αίφνης, η ντροπή του ήταν μεγάλη. Αβάσταχτη. Αυτός, που δεν ντρεπόταν να κουνάει το δάχτυλο σε ανθρώπους που έβγαζαν το μηνιάτικό του σε έξι χρόνια, που δεν ντρεπόταν χορτάτος να κουνάει το δάχτυλο σε πεινασμένους, βολεμένος σε πεταμένους στο δρόμο, ευνοημένος σε αδικημένους.

Και ναι, έκανε αυτό που κανείς δε θα περίμενε: δάκρυσε. Κι έπειτα, έβαλε τα κλάματα. Κι ύστερα, έπιασε το θρήνο: «Έχε γεια, καημένη Όλγα, έχε γεια, γλυκιά ζωή…»

Ευτυχές γεγονός ή απλώς φανταστικό «γεγονότο», που θα ‘λεγε και το αφεντικό του Ζήκου;



Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2012

Η Κατ και η απίθανη γιαγιά της

 
Το κείμενό μου αυτό αποτελεί έναν μικρό φόρο τιμής στην πολυβραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέα Νίνα Μπόντεν, η οποία έφυγε από κοντά μας τον Αύγουστο του 2012 – από κοντά μας όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού αγαπούσε βαθιά την Ελλάδα και είχε σπίτι στο Ναύπλιο.

Δημοσιεύτηκε στις 29/10/2012 στο ηλεκτρονικό περιοδικό www.diastixo.gr:
http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=418:kat&catid=48:efivika&Itemid=97
 
 
 


Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, η δωδεκάχρονη Κατ ζει με τη γιαγιά της. Οι γονείς της είναι ηθοποιοί. Πάλεψαν με τις γονικές τους υποχρεώσεις τον πρώτο καιρό, αλλά οι απαιτήσεις του επαγγέλματος και οι συνεχείς περιοδείες τούς απέτρεψαν απ’ το να μεγαλώσουν τη μικρή τους κόρη. Γι’ αυτό και την εμπιστεύτηκαν στα χέρια της γιαγιάς της. Η γιαγιά αυτή, λοιπόν, πολύ διαφέρει από τις «κανονικές» γιαγιάδες των φίλων και συμμαθητών της Κατ. Είναι μια γυναίκα ψηλόλιγνη και γαμψομύτα, η οποία φοράει δερμάτινα ρούχα και μετακινείται με μία Χάρλεϊ Ντάβιντσον. Οι μετακινήσεις της περιλαμβάνουν από σύντομες επισκέψεις για διαλέξεις σε πανεπιστήμια –είναι διάσημη συνταξιούχος ψυχίατρος– έως και το ταξίδι στην Ελλάδα, στη διάρκεια του οποίου γιαγιά κι εγγονή διέσχισαν όλη την Ευρώπη με τη μηχανή.
 
Η Κατ λατρεύει τη γιαγιά της. Αλλά ντρέπεται λιγάκι γι’ αυτή. Όπως ίσως ντρέπονται τα περισσότερα παιδιά για το διαφορετικό. Το άγχος που της προκαλεί το αλλόκοτο στιλ της γιαγιάς, ωστόσο, εξισορροπείται από τη συναισθηματική κάλυψη που της προσφέρει η ιδιαίτερη αυτή γυναίκα, η οποία γνωρίζει σε βάθος αλλά ποτέ δεν παύει να εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή. Η Κατ ακουμπάει στη γιαγιά της το βάρος της κάθε ανησυχίας της και ανασαίνει. Η παρέα των νταήδων που την τρομοκρατεί στο σχολείο βρίσκεται αντιμέτωπη τόσο με τους αφοσιωμένους φίλους της, όσο και με την οργή της γιαγιάς της, η οποία αποστομώνει τον αρχινταή λέγοντας: «Θα σε πετάξω με τόση δύναμη στο μέσον της άλλης εβδομάδας, που μπορεί να μην καταφέρεις να ξαναγυρίσεις ποτέ πίσω».
 
Αυτή ήταν η απίθανη γιαγιά της Κατ. Και αυτή ήταν περίπου η ζωή τους, ώσπου οι γονείς της Κατ αποφάσισαν να πάρουν πίσω την κόρη τους. Γνωστοί ηθοποιοί της τηλεόρασης πλέον, ευκατάστατοι, νιώθουν την ανάγκη να καλύψουν το κενό αυτών των χρόνων. Ή έτσι νομίζουν, τουλάχιστον. Κι εδώ αρχίζει η πραγματική περιπέτεια της Κατ. Που δε θέλει με τίποτα ν’ αποχωριστεί τη γιαγιά της κι αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια της.
 
Η Νίνα Μπόντεν επιλέγει να παρουσιάσει την ιστορία ενός παιδιού που το βαραίνουν ψυχολογικά οι αποφάσεις των μεγάλων για τη ζωή του. Αναλύει έντεχνα τη σημασία της λέξης «οικογένεια» και πραγματεύεται τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για φιλία, αφοσίωση, ηρεμία. Το ύφος της είναι ιδιαίτερο, η γραφή της μεστή. Η ιστορία διαβάζεται ευχάριστα και είναι –σε πολλά σημεία– αστεία. Οι ακροβασίες της με το «πολιτικά ορθό», όταν λόγου χάρη παρουσιάζει μια γιαγιά που καπνίζει σαν φουγάρο, είναι επιτυχημένες (η γιαγιά πείθεται τελικά να κόψει το κάπνισμα με τρόπο απολύτως πιστευτό).

Η παρουσίαση αυτή είναι ένας μικρός φόρος τιμής στην πολυβραβευμένη Βρετανίδα συγγραφέα Νίνα Μπόντεν, η οποία έφυγε από κοντά μας τον Αύγουστο του 2012 – από κοντά μας όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού αγαπούσε βαθιά την Ελλάδα και είχε σπίτι στο Ναύπλιο.

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Ο φάλτσος νάνος




Στον κόσμο των τραγουδιστών ζούνε γίγαντες βαρύτονοι
και καλικάντζαροι τενόροι, νεράιδες υψίφωνες
και μάγισσες της μοντέρνας μουσικής.
Κι όλοι τους τραγουδάνε με κέφι και με μπρίο.
Ένας μόνο, ένας νάνος φάλτσος, δεν τολμάει να ανοίξει
το στόμα του, γιατί ντρέπεται πολύ.
Ώσπου ψάχνοντας... ψάχνοντας... βρίσκει επιτέλους
κάποιους που εκτιμούν το τραγούδι του – και τη φωνή του.

Μια γλυκιά και καθόλου «φάλτσα» ιστορία για την αισιοδοξία.
Για την υπομονή και την επιμονή του μικρού τραγουδιστή
να χαρεί με τον τρόπο του, με τη δική του φωνή, τη ζωή.

Το βιβλίο μου Ο φάλτσος νάνος αναμένεται να κυκλοφορήσει
στις 10 Δεκεμβρίου από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο,
σε εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου.
 
 
 
 
 
Κριτική:
 
Όμορφο και έξυπνο βιβλίο. Ευκολοδιάβαστο, γρήγορο λόγω του μεγέθους του, που όμως φιλοξενεί στις σελίδες του βαθιά νοήματα. Ό,τι πρέπει για όλα τα πιτσιρίκια και κυρίως αυτά, με τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Είναι πράγματι μια "μικρή καληνύχτα", που μπορεί τελικά να είναι και μια "μεγάλη καλημέρα".
Κατερίνα Πρωτοσυγγελίδου-Φλατσούση, π. Πρόεδρος Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αγίας Παρασκευής, Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου, 11-12-12 


Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Παραλία για λύκους



 Οι λύκοι αγαπούν πολύ την τάξη και την καθαριότητα.
Εξοργισμένοι με τα άλλα ζώα του δάσους,
που αφήνουν ένα κάρο σκουπίδια
στην παραλία κάθε μέρα, υψώνουν έναν ψηλό φράχτη γύρω της.
Και τώρα, πού θα κάνουν μπάνιο τα άλλα ζώα;
Έχει κανείς δικαίωμα να φράξει μια παραλία;
Κι από την άλλη, έχει κανείς δικαίωμα να βρομίζει τη φύση;
Ποιος θα δώσει, άραγε, τη λύση;




Οι υπέροχες ζωγραφιές και τα κείμενα που μου έστειλαν τα δευτεράκια του Δημοτικού Σχολείου Καρυώτισσας (Ν. Πέλλας) με αφορμή την "Παραλία για λύκους":


Η "Παραλία για λύκους" περιλαμβάνεται στις βιβλιοπροτάσεις της Ελένης Σαραντίτη για παιδιά των πρώτων τάξεων του δημοτικού (www.diastixo.gr, 27-12-12). Εδώ, η κριτική της:

Έχει κάτι το ασυνήθιστο και ελκυστικό ο τίτλος του καλού –από πάσης απόψεως– βιβλίου. Παραλία για λύκους! Τι ωραία εικόνα, αν το καλοσκεφθείς – λύκοι να πλέουν και να παίζουν στα γαλανά νερά ευχαριστημένοι, και τα λυκάκια με μπρατσάκια ή σωσίβια παπάκια. Εικόνα, λοιπόν, ειδυλλιακή. Δεν είναι, όμως. Διότι οι λύκοι κατέλαβαν την παραλία και αυθαιρέτως ύψωσαν τριγύρω της φράχτη σαν οχυρό με σκοπό να εμποδίσουν την πρόσβαση στα άλλα ζώα τους δάσους. Πράξη σκληρή; Βεβαίως. Αλλά οι λύκοι, μέσω του αρχηγού τους, του Ζαν-Λικ, απευθύνθηκαν στα ζώα που διαμαρτύρονταν: «Αγαπητοί συμπολίτες, από σήμερα η παραλία περνάει στα χέρια των λύκων…»

Τους έφταιγαν οι τσιρίδες των μωρών, η φασαρία, τα σκουπίδια που ανέμελα και αδιάφορα άφηναν πίσω τους τα άλλα γένη. Τώρα στην περίκλειστη παραλία τους θα έβρισκαν την τάξη και τη γαλήνη. Είναι, βέβαια, τακτικοί οι λύκοι, αλλά ας το συζητούσαν πρώτα. Φίλοι χώρισαν, παιχνίδια σταμάτησαν, γείτονες έμειναν πίσω, συναγερμός στο δάσος. Περιπέτειες. Ωραίες. Παιδικές και χαρούμενες. Κι ένα μεγάλο δίδαγμα που βγαίνει χωρίς «διδαχή». Σεβασμός στη φύση που είναι η αληθινή πατρίδα του καθενός μας – έστω και λαβωμένη.

Πρέπει να αναφερθώ ιδιαιτέρως στην εικονογράφηση της Νίκης Λεωνίδου: είναι τόσο διαυγής και καθαρή και τόσο ταιριαστή στην ιστορία της Ράνιας Μπουμπουρή. Κείμενο και εικόνες αλληλοσυμπληρώνονται. Μια ευτυχής συνεργασία.

http://www.diastixo.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=638:vivlia-gia-paidia&catid=47:pedika&Itemid=96


Κι εδώ, ένα δημοσίευμα από τον Ευρυτανικό Παλμό, 5-12-12:

Την αγάπη της για να παιδιά και τη δουλειά της, συνεχίζει να δείχνει η ευρυτανικής καταγωγής συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή. Η κ. Μπουμπουρή ετοίμασε ένα νέο παραμύθι, για μικρά ή και μεγάλα παιδιά, με τίτλο «Παραλία για λύκους».
Το νέο βιβλίο της παιδικής συγγραφέως κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Βιβλιόφωνο», ενώ θα μπορούσε άνετα να προταθεί κι ως ένα πολύτιμο χριστουγεννιάτικο δώρο, για τους μικρούς μας ήρωες.

http://evrytanikospalmos.blogspot.gr/2012/12/blog-post_1121.html#more