Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

"Παράξενο καλοκαίρι" της Λίνας Φυτιλή

«Παράξενο καλοκαίρι» της Λίνας Φυτιλή, από τις Εκδόσεις της Εστίας (Πρώτη έκδοση: Φεβρουάριος 2016) 


Η παρούσα συλλογή 12 διηγημάτων είναι το τέταρτο λογοτεχνικό έργο της εκπαιδευτικού Λίνας Φυτιλή (γενν. 1974, Λάρισα). Προηγήθηκε η νουβέλα Οι νύχτες της άχρωμης κιμωλίας (Καστανιώτης, 1997), το μυθιστόρημα Τώρα είναι αργά (Απόπειρα, 2011) και η ποιητική συλλογή Μυθική μέρα (Ενδυμίων, 2014).

Κάθε διήγημα της εν λόγω συλλογής αποτελεί έναν διαφορετικό, οικείο όμως κόσμο. Όλες οι ιστορίες, εκτός από τον «Αράπη», διαδραματίζονται στο σήμερα ή ανάμεσα στο σήμερα και το χθες, με τη συγγραφέα να μπαινοβγαίνει με άνεση στη γυναικεία και την ανδρική ψυχολογία, αφού στις μισές ιστορίες ο κύριος χαρακτήρας ανήκει στο ανδρικό φύλο –αγόρι, νέος ή άντρας– και στις υπόλοιπες στο γυναικείο –κορίτσι, κοπέλα ή γυναίκα–, άνεση που παρατηρείται και στα διαφορετικά ηλικιακά τους γνωρίσματα.

Το πρώτο διήγημα, «Τα σεντονάκια», μια γλυκόπικρη ιστορία θερινής ανεμελιάς που εξελίσσεται σε θλίψη αποχωρισμού, μας εισάγει στο ύφος που χαρακτηρίζει εν γένει τη συλλογή· ύφος νοσταλγικό αλλά στέρεο, οικείες εναλλασσόμενες εικόνες, που συνήθως κλιμακώνονται επιφυλάσσοντας μια έκπληξη για το τέλος της ιστορίας, γνώριμοι ήχοι που σβήνουν με τρόπο απροσδόκητο, καθώς: «Στα όνειρα, όλα επιτρέπονται. Είχαμε κι εμείς όνειρα κάποτε, τραγούδια που αγαπούσαμε και τα ψιθυρίζαμε κλεφτά. Επιθυμίες, που τις κατάπιαν οι εποχές» («Ο Αράπης», σελ.28).

Ιστορίες διαχρονικής αγάπης μπλέκονται με ιστορίες διαχρονικής, πολυεπίπεδης προδοσίας, ιστορίες ανοιχτές σε ερμηνείες, που κορυφώνονται σ’ ένα εξίσου ανοιχτό ερμηνευτικά τέλος: «Ελευθερία και έρωτας. Δεν είναι εύκολο να συνυπάρξουν», λέει αυτή. «Εμείς βρήκαμε έναν τρόπο», λέει αυτός (σελ.35). Αξιοσημείωτη θεματική ποικιλία, καθώς το ενδιαφέρον της συγγραφέως εστιάζεται και στην ψυχολογία του νεαρού μετανάστη, στην ανάγκη του νέου ανθρώπου να νιώσει αποδεκτός, στην έννοια της πατρίδας, που ίσως για κάποιους να είναι εξίσου ρευστή με την επιφάνεια μιας λίμνης («Μια πατρίδα για τον Σεργκέι»).

Κοινός άξονας σε κάποιες ιστορίες είναι το άρπαγμα από τις αναμνήσεις του παρελθόντος για την αντιμετώπιση του σκληρού παρόντος («Τα πράγματα που μας συντροφεύουν», «Το δίχτυ της μνήμης»). Σε κάθε περίπτωση, οι χαρακτήρες προσεγγίζονται από άλλη σκοπιά και τα διηγήματα δομούνται με διαφορετικό τρόπο, ωστόσο έντεχνα παρουσιάζονται οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην καθημερινότητα ανθρώπων πάνω στην ακμή τους, που έχουν ζήσει και νοσταλγούν μιαν αλλιώτικη ζωή.

Στο διήγημα «Η πισίνα» παρατηρείται ύφος πιο αποσπασματικό, και πάλι όμως η εποχική δουλειά, ο εποχικός έρωτας και ο εποχικός πόθος κλιμακώνονται σε μια κατάσταση ζοφερή, που ασφαλώς και δεν είναι εποχική, έρχεται όμως αμέσως μετά η ιστορία «Μια Δευτέρα γεμάτη άνοιξη» για να προσφέρει στον αναγνώστη τη δροσιά και την αισιοδοξία της άνοιξης. Το «Παράξενο καλοκαίρι», που δανείζει τον τίτλο του σε όλο το έργο, είναι πράγματι το πιο παράξενο διήγημα της συλλογής. Και πάλι, έχουμε μια ιστορία ανοιχτή σε πολλές ερμηνείες – από την πιο αθώα, εφηβική, αν και παραληρηματική, εκδοχή, έως τη μεταφυσική προσέγγιση ενός υπεραισθητού κόσμου.

Η Λίνα Φυτιλή, κατέχοντας τα μυστικά της μικρής φόρμας, παρουσιάζει δώδεκα καλοδομημένα διηγήματα διαφορετικών καταστάσεων και χαρακτήρων, τα οποία, είτε συνδέονται εσωτερικά μεταξύ τους είτε όχι, αποτελούν ένα αρμονικό σύνολο, στον κόσμο του οποίου αξίζει να περιηγηθεί κανείς.  

Βρείτε το βιβλίο εδώ

Πηγή: 

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

"Το περιστέρι πρέπει να κάνει μπάνιο!" του Μο Γουίλεμς

Γράφει η Ράνια Μπουμπουρή

Το περιστέρι πρέπει να κάνει μπάνιο! του Μο Γουίλεμς (εικονογράφηση: Μο Γουίλεμς, μτφρ. Στέλιος Ρουμελιώτης, Εκδόσεις Παπαδόπουλος)
Ένα απίθανο περιστέρι, σχεδιαστικά αφαιρετικό και πολύ εκφραστικό, είναι ο πρωταγωνιστής μιας ολόκληρης σειράς βιβλίων του πολυβραβευμένου Αμερικανού συγγραφέα και εικονογράφου Μο Γουίλεμς. Η πρώτη ιστορία της σειράς, Το περιστέρι πρέπει να κάνει μπάνιο, δίνει με πολύ αστείο τρόπο την αφορμή σε μικρούς και μεγάλους να συζητήσουν για την ατομική υγιεινή. Το περιστέρι αρνείται να κάνει μπάνιο, αν και βρομοκοπάει. Οι δικαιολογίες που προβάλλει για να μην πλυθεί είναι ξεκαρδιστικές, ακόμα πιο ξεκαρδιστικοί όμως είναι οι λόγοι για τους οποίους αποφεύγει να μπει στην μπανιέρα, ακόμα κι αφού τη γεμίσει: 29 εικόνες αποτελούν το σαλόνι αυτό, που είναι χάρμα οφθαλμών για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες. Όπως και όλο το βιβλίο.
Τελικά, όμως, τι λέτε; Θα κάνει μπάνιο το περιστέρι; Θα κάνει και θα πει κι ένα τραγούδι! Μαζί του κι εμείς!
Το ρητό «το τερπνόν μετά του ωφελίμου», λοιπόν, στην περίπτωση του βιβλίου αυτού γίνεται: το εξαιρετικά τερπνόν μετά του εξαιρετικά ωφελίμου. Διόλου παράξενο που ο Μο Γουίλεμς έχει αποσπάσει το υψηλού κύρους βραβείο Caldecott Medal, το οποίο απονέμεται ετησίως από την Αμερικανική Ένωση Βιβλιοθηκών στον εικονογράφο του πιο σημαντικού βιβλίου για παιδιά στις ΗΠΑ. Αναμένουμε με χαρά την ελληνική έκδοση και των υπόλοιπων βιβλίων της σειράς!
Βρείτε το εδώ 

Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

23 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου



"...Άσ' τη βόλτα γι' άλλη μέρα
τώρα βρέχει, κάνει κρύο.
Κρύψου κάτω απ' τη βελέντζα
συντροφιά μ' ένα βιβλίο."


Έτσι τελειώνει το Βήτα από την "Τρελή τρελή ΑΒ" μας και το αφιερώνουμε σε όλους τους φίλους του βιβλίου. Στο βιντεάκι τραγουδά ο Δώρος Δημοσθένους, όπως και στο CD που συνοδεύει την έκδοση. Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε εδώ: http://www.psichogios.gr/site/Books/show/1002248/mia-trelh-trelh-alfabhta



Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

"Ζούμε όπως παίξαμε" της Ειρήνης Κοκκορού

Αναδημοσίευση από το www.pressenza.com

Ζούμε όπως παίξαμεHai Nguyen, Vietnam. 2ο βραβείο/αργυρό μετάλλιο FIAP στο διεθνή διαγωνισμό "Ειρήνη είναι..." 2013.
«Πόσο φοβόμαστε τελικά το παιχνίδι; Πόσο τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί, των αναπόφευκτων αμφισβητήσεων που προκύπτουν από αυτό, ώστε να αισθανόμαστε την ανάγκη να το υποτάξουμε στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, να το καθηλώσουμε σε ένα ακόμη προϊόν ή και παρεχόμενη υπηρεσία μέσω των εργαστηρίων παιχνιδιού για παιδιά και γονείς που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια.»
Σύμφωνα με τον ανθρωπολόγο Μαρσέλ Μάους, μέσω του παιχνιδιού καθίσταται δυνατή η ανάγνωση μιας κοινωνίας. Η θέση μας σήμερα ως ενήλικες απέναντι στο παιχνίδι των παιδιών, καθρεφτίζει την κοινωνίας μας, η οποία μοιάζει να το αντιστρατεύεται. Κατά τον Φρόιντ, «Το αντίθετο του παιχνιδιού δεν είναι η σοβαρότητα , αλλά η πραγματικότητα», με τον σημερινό άνθρωπο να προσαρμόζεται εύκολα, πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να κάνει και πολλά για να την αλλάξει.
Ο μεταβατικός χώρος του παιχνιδιού είναι το σημείο όπου το παιδί διερευνά το άγνωστο, βιώνοντας την ελευθερία της ύπαρξής του, αναδημιουργώντας τον εαυτό του και τον κόσμο του. Παίζοντας έτσι ως παιδί, είναι πιο πιθανό ως ενήλικας να είναι σε θέση να βιώνει τις επερχόμενες μεταβολές ως προκλήσεις και όχι ως μείζονα προσωπική αμφισβήτηση και να συμβάλλει στην δημιουργία του κόσμου του αύριο, απαρνούμενος τη θέση του παθητικού υποκειμένου.
Δυστυχώς σήμερα η παιγνιότητα, αν και πρωταρχική ιδιότητα του παιδιού, μοιάζει να μην του επιτρέπεται από τους ενήλικες. Ως εκπρόσωποι του καταναλωτισμού τείνουμε να συγχέουμε τα υλικά παιχνίδια με την πράξη του παιχνιδιού. Παρέχουμε στα παιδιά πληθώρα παιχνιδιών που τελούν στην υπηρεσία ενός μετρήσιμου γνωστικού στόχου, στομώνοντας έτσι την δημιουργικότητά τους. Ξεχνάμε πως «παίζω δεν σημαίνει τείνω προς ένα συγκεκριμένο στόχο αλλά είμαι δεκτικός στο απρόσμενο». Ξεχνάμε πως η λειτουργία του παιχνιδιού δεν αφορά την εξάρτηση του «έχω» μα την ελευθερία του «είναι». Μια χαρτοπετσέτα, ένα κουρελάκι μπορεί να «είναι» καπέλο, πουλί, αέρας, σύννεφο..ένας ολόκληρος κόσμος εν τη γενέσει του. Αυτή η δυνητικότητα συνιστά την συναρπαστικότητα του παιχνιδιού, την περιέργεια για το τι θα συμβεί μετά, την έκπληξη μπρος στο απρόσμενο, την δυναμική -του τι μπορώ να κάνω, την εξερεύνηση -του πώς μπορώ να είμαι.
Πόσο φοβόμαστε τελικά το παιχνίδι; Πόσο τρέμουμε την ελευθερία της αταξίας που δημιουργεί, των αναπόφευκτων αμφισβητήσεων που προκύπτουν από αυτό, ώστε να αισθανόμαστε την ανάγκη να το υποτάξουμε στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, να το καθηλώσουμε σε ένα ακόμη προϊόν ή και παρεχόμενη υπηρεσία μέσω των εργαστηρίων παιχνιδιού για παιδιά και γονείς που εμφανίζονται τα τελευταία χρόνια.
Γιατί προωθούνται τα παιχνίδια -games εις βάρος του ελεύθερου παιχνιδιού – play;
Με τα games, διασφαλίζεται εκ των προτέρων, το σημείο λήξης του παιχνιδιού: νίκη, ήττα, ισοπαλία, σκορ. Αυτό που ορίζει τα games, δεν είναι η αυτοδιάθεση του παιδιού μα η φύση του αποτελέσματος. Με την αυστηρή δομή τους το ωθούν να δομεί με τη σειρά του, μια άμυνα απέναντι στο μη προβλέψιμο που προσφέρει το συμβολικό ελεύθερο παιχνίδι (play). Κι επειδή, «χωρίς καμία αμφιβολία θα ζήσουμε όπως παίξαμε»[1], μεγαλώνοντας εξακολουθούμε να παίζουμε με αφάνταστη σοβαρότητα παρόμοια παιχνίδια με τον εαυτό μας και τους άλλους. Χρειάζονται και τα games-παιχνίδια. Μα στον καιρό μας μοιάζει να υπερκαλύπτουν το μεταβατικό χώρο του συμβολικού παιχνιδιού. Κι έχει σημασία αυτό να το δούμε. Γιατί, ό,τι μας κρατά ως παιδιά περιορισμένους μέσα σε ένα συγκεκριμένο εύρος αλληλεπιδράσεων, χρησιμοποιώντας ένα επιβεβλημένο σύνολο κανόνων, εξακολουθεί και στη ζωή μας να μας κινεί και να θέτει όρια στο τι μπορούμε να κάνουμε, «φυλακίζοντάς» μας, σε ένα ανταγωνιστικό πλαίσιο συμμόρφωσης κι εξάρτησης. Σίγουρα έτσι νοιώθουμε ασφαλείς. Κάθε ιδέα ενός μεγαλύτερου ή και διαφορετικού εύρους αλληλεπίδρασης μοιάζει τρομακτική ακόμη και για να την φανταστεί κανείς. Εύκολα μπορούμε να κάνουμε τις αναγωγές σε σχέση με την λειτουργία μας στην κοινωνία και τις αντιστάσεις μας στη δημιουργικότητα και την αλλαγή που οδηγούν σε νέους τρόπους ύπαρξης, συνοχής και αλληλεπίδρασης.
Στο ελεύθερο συμβολικό παιχνίδι, το παιδί ακολουθεί την εσωτερική του παρώθηση. Αφήνεται σε μια περιπέτεια, εξερευνώντας το άγνωστο μέσα κι έξω από τον εαυτό του, εμπιστευόμενο τη διαδικασία του παιχνιδιού. Αν αφιερώναμε λίγο χρόνο να το παρατηρήσουμε χωρίς να επεμβαίνουμε, θα ανακαλούσαμε την φράση του Σίλο: «Σου μιλώ για απελευθέρωση, για κίνηση, για διαδικασία». Παίζοντας μοιράζονται πράγματα και εμπειρίες, συναισθήματα, νέες αισθήσεις, δημιουργούνται αναφορές. Κι όλα αυτά τα γεννήματα της στιγμής τα υποδέχονται με χαρά και πνεύμα ανοίγματος. Μη προσδοκώντας κανένα όφελος, παρά μόνο ελπίζοντας στην επόμενη στιγμή.
Ο Λάο Τσε είχε πει:
«Του τροχού τον άξονα μοιράζονται τριάντα ακτίνες. Χρήσιμος όμως γίνεται από την κεντρική του τρύπα. Πλάσε κανάτι με πηλό. Χρήσιμο γίνεται από τον εσωτερικό του άδειο χώρο. Το όφελος λοιπόν έρχεται από τούτο που υπάρχει. Το χρήσιμο προκύπτει από εκείνο που λείπει».
Είναι ανάγκη να αφήνουμε κενό χώρο στα παιδιά να παίζουν ελεύθερα, χωρίς σκοπό. Αυτό μόνο αρκεί! Σήμερα αποτιμάται ως χάσιμο χρόνου το να μην κάνουμε τίποτα άλλο εκτός από το να παίζουμε, το να μην έχουμε άλλο σκοπό εκτός από το να γνωριστούμε. Κι όμως μέσω αυτού που παραχωρούμε οι ενήλικες στον εαυτό μας ως ευκαιρία για απόλαυση και παιχνίδι, μεταβιβάζουμε στα παιδιά το πιο ουσιώδες, την επιθυμία και την χαρά για ζωή.

————————
[1] Πατρίς Ιέρ, Τόπο στο παιχνίδι, Εκδόσεις Μεταίχμιο

Ο δήμαρχος Αθηναίων διαβάζει ιστορίες στα μικρά παιδιά

Οι μικροί αναγνώστες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ιστορίες που θα τους διαβάσει ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, το Σάββατο 23 Απριλίου στις 12.00 στο αμφιθέατρο της βρεφικής-νηπιακής βιβλιοθήκης στο Πάρκο για το Παιδί και τον Πολιτισμό (πρώην ΚΑΠΑΨ).

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, η οποία γιορτάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα και έχει ως κεντρικό μήνυμα «Διαβάζω & αλλάζω». Ξεκινώντας από την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου) και με κορύφωση την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, όλο τον Απρίλιο διοργανώνονται εκδηλώσεις για το βιβλίο και την προώθηση της ανάγνωσης, με σκοπό όχι μόνο να δημιουργηθούν νέοι, αλλά και να κινητοποιηθούν οι παλιοί αναγνώστες και όλοι μαζί να οδηγηθούν στα βιβλιοπωλεία και τις βιβλιοθήκες, όπου ζει και αναπνέει το βιβλίο.
Τους μικρούς μας φίλους και τις οικογένειές τους θα υποδέχεται από τις 11π.μ. η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων.

Βρεφική-νηπιακή Βιβλιοθήκη Δήμου Αθηναίων:
Πάρκο για το Παιδί & τον Πολιτισμό (πρώην ΚΑΠΑΨ)
Τηλ.: 210 8829735 – 210 6929736

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

"Μια τρελή τρελή Αλφαβήτα" με τη Βασιλική Καρακώστα στον Βόλο


Ευχαριστούμε θερμά το κοινό του Βόλου 
που μας υποδέχτηκε με τόσο ενθουσιασμό και αγάπη!




"Εσένα δεν μπορώ να σε ρωτήσω τι τάξη πας", είπα σ' ένα πολύ μικρούλι, 
που ανέβηκε όμως πολύ θαρρετά για να ψάξει τα κρυμμένα γράμματα 
στην εικονογράφηση. "Πόσων χρονών είσαι;"
"Δεν ξέρω!" Αλλά ξετρύπωσε ένα γραμματάκι!
Στο πιάνο η Κασσιανή Αμυγδαλίτση, που την ευχαριστούμε θερμά!


Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Πράσινες ταράτσες σε 13 σχολεία της Αθήνας

Από την Κωνσταντίνα Ντουντούμη και το infokids:

DSC_0326

Μπορούν οι ταράτσες των σχολείων να γίνουν πράσινες; Δεκατρία σχολικά συγκροτήματα της Αθήνας απαντούν «ναι». Εδώ και λίγες ημέρες, ο δήμος Αθηναίων ολοκλήρωσε το πρόγραμμα «Πράσινα Δώματα», το οποίο παρουσιάζει αύριο ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης.

Τι είναι τα πράσινα δώματα
Ο δήμος Αθηναίων ολοκλήρωσε την κατασκευή πράσινων δωμάτων σε δεκατρία σχολικά κτίρια (δεκαεπτά σχολεία όλων των βαθμίδων) στις επτά δημοτικές κοινότητες του δήμου Αθηναίων. Πρόκειται για συγχρηματοδοτούμενο έργο, το οποίο συνίσταται στην κατασκευή της κατάλληλης υποδομής ώστε το δώμα των σχολικών κτιρίων να καλυφθεί με φυτά. Δημιουργείται έτσι ένα μόνιμο οικοσύστημα που συντηρείται με ελάχιστη φροντίδα.
Τα περιβαλλοντικά οφέλη του έργου συνίστανται:
στην ενίσχυση της χλωρίδας και της πανίδας
στην αποτελεσματική διαχείριση του βρόχινου νερού,
στην εξοικονόμηση ενέργειας των κτιρίων, δεδομένου ότι τα πράσινα δώματα προστατεύουν το κτίριο από την ηλιακή ακτινοβολία το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα αποτρέπουν τη διαφυγή θερμότητας,
στην αισθητική αναβάθμιση του κτιρίου που έχει δεχθεί το δώμα και της περιοχής γύρω από αυτά,
στη συγκράτηση σκόνης, έτσι ο αέρας που αναπνέουμε γίνεται καθαρότερος,
στην ενίσχυση της ηχομόνωσης των σχολικών κτιρίων.
Το έργο εντάσσεται στο πλαίσιο της περιβαλλοντικής πολιτικής του δήμου Αθηναίων, η οποία στοχεύει στην αύξηση του πρασίνου της πόλης, μεταξύ άλλων και μέσω της κατασκευής πράσινων δωμάτων, ιδίως σε περιοχές οι οποίες στερούνται μεγάλων και οργανωμένων κοινόχρηστων χώρων πρασίνου. Πέραν όμως της προφανούς περιβαλλοντικής ωφέλειας, η κατασκευή πράσινων δωμάτων σε σχολικά κτίρια συμβάλλει σημαντικά και στην ενίσχυση της περιβαλλοντικής συνείδησης των μαθητών. Στην πλειονότητά τους τα σχολικά συγκροτήματα, που έχουν επιλεγεί, στεγάζουν νηπιαγωγεία και δημοτικά, γεγονός που καθιστά δυνατή την εξοικείωση των παιδιών από μικρή ηλικία με τις αξίες και το ρόλο του πρασίνου στην πόλη.
Τα σχολικά συγκροτήματα ανά δημοτική κοινότητα είναι τα εξής:
9ο-71ο Νηπιαγωγείο & 71ο-84ο Δημοτικό /Γενναίου Κολοκοτρώνη, 1η Δημοτική Κοινότητα
8ο-67ο Νηπιαγ. & 2ο-5ο Δημοτ. Αθήνας /Δαμάρεως 65, 2η Δημοτική Κοινότητα
3. 90ο & 123ο Δημοτικό Αθήνας / Αμφικράτους 6 και Βαθυκλέους, 2η Δημοτική Κοινότητα
137ο Δημοτικό Αθήνας /Αλκίφρονος 51-53, 3η Δημοτική Κοινότητα
87ο Δημοτικό Αθήνας / Ορφέως & Αχνιάδων 3-5, 3η Δημοτική Κοινότητα
130ο Νηπιαγωγείο και 60ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας /Αίμωνος και Τηλεφάνους, 4η Δημοτική Κοινότητα
127ο Δημοτικό Σχολείο Αθήνας /Καλλιπόλεως και Αγίας Σοφίας, 4η Δημοτική Κοινότητα
49ο Λύκειο Αθήνας /Αχαρνών 411 -415, 5η Δημοτική Κοινότητα
173ο Δημοτικό Αθήνας /Αριοβαρνάζου & Ευθυκράτους, 5η Δημοτική Κοινότητα
66ο – 88ο Νηπιαγ. & 53ο-99ο Δημοτ. Αθήνας /Υγείας 11α, 6η Δημοτική Κοινότητα
172ο Δημοτικό Αθήνας /Σκοπέλου 67-71 & Γιαννιτσών, 6η Δημοτική Κοινότητα
134ο Δημοτικό Αθήνας /Λεωφόρος Κ. Τσαλδάρη 11, 7η Δημοτική Κοινότητα
13. 2ο Πειραματικό Γυμνάσιο /Παναγή Κυριακού & Τσόχα.

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

"H Όπερα της Πεντάρας" στο Θέατρο Παλλάς



Χθες το βράδυ ζήσαμε μια συγκλονιστική εμπειρία στο Λονδίνο του Βασιλιά των Ζητιάνων. 
Όλοι οι συντελεστές εξαιρετικοί!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση έργου: Γιώργος Δεπάστας
Σκηνικά παράστασης: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Ενορχηστρωτική επιμέλεια – διεύθυνση ορχήστρας : Θοδωρής Οικονόμου
Δημιουργία βίντεο: Δημοσθένης Γρίβας
Φωτισμοί σκηνής: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωνητική Διδασκαλία: Μιχάλης Παπαπέτρου
Κινησιολογική Επιμέλεια: Αμάλια Μπέννετ
Α' Βοηθός Σκηνοθέτη: Νατάσσα Τριανταφύλλη
Β' Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Βαμβούκος
Ιωάννα Μπιτούνη

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Μακχήθ: Χρήστος Λούλης
Κυρία Πίτσαμ: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
Κύριος Πίτσαμ: Άγγελος Παπαδημητρίου
Τζέννυ: Λυδία Φωτοπούλου
Αφηγητής, Αστυνόμος Μπράουν: Νίκος Καραθάνος
Πόλλυ: Νάντια Κοντογεώργη
Λούσυ: Κίκα Γεωργίου

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ :
Αντίνοος Αλμπάνης, Μιχάλης Αφολαγιάν, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ελίζα Γεροντάκη, Έφη Γούση, Μαριάννα Καβαλλιεράτου, Βασίλης Κουκαλάνι, Ελένη Μπούκλη , Βασίλης Μυλωνάς, Νέστορας Κοψιδάς, Μαρία Νίκα, Γιώργος Τζαβάρας

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ :
Πιάνο: Θοδωρής Κοτεπάνος
Κρουστά: Μαρίνος Τρανουδάκης
Κοντραμπάσο: Χάρης Μέρμυγκας
Μπαντονεόν: Κώστας Ράπτης
Σαξόφωνο alto – κλαρινέτο: Σπύρος Νίκας
Φαγκότο: Βασίλης Πριόβολος
Κιθάρες – μπάντζο: Αλέξανδρος Παπαρίζος
Τρομπέτα: Διονύσης Αγαλιανός
Τρομπέτα: Τάσος Βιτσεντζάτος
Τρομπόνι: Παναγιώτης Ζαφειρόπουλος
Σαξόφωνο σοπράνο: Δημήτρης Χουντής
Σαξόφωνο τενόρο – φλάουτο: Τάσος Φωτίου

Πέμπτη, 14 Απριλίου 2016

"Όταν έφυγαν τ' αγάλματα" της Αγγελικής Δαρλάση

«Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» της Αγγελικής Δαρλάση, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο (Πρώτη έκδοση: Νοέμβριος 2015)

Γράφει η Ράνια Μπουμπουρή
Η υπόθεση του βιβλίου βασίζεται στην πραγματική ιστορία της απομάκρυνσης και απόκρυψης των εκθεμάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και μόνο το στοιχείο αυτό δηλώνει την έρευνα που απαιτήθηκε εκ μέρους της συγγραφέως του, Αγγελικής Δαρλάση, η οποία προσπάθησε να δείξει τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια απέναντι στα ιστορικά δεδομένα, όπως δηλώνει στις Σημειώσεις της στο τέλος του βιβλίου.
Τα πρόσωπα του έργου και η ιστορία τους, ωστόσο, αποτελούν προϊόν μυθοπλασίας. Πρωταγωνίστρια η μικρή Αγγελίνα, οι γονείς της οποίας εργάζονται στο Μουσείο – τεχνίτης ο μπαμπάς, καθαρίστρια η μαμά. Η Αγγελίνα με το «καταραμένο» χέρι, όπως αποκαλεί η ίδια το ατροφικό άκρο της, που την κάνει να ξεχωρίζει από τα άλλα παιδιά της γειτονιάς, του σχολείου, της ηλικίας της, που της στερεί χαρές και παιχνίδια, που τη φορτώνει στενοχώρια κι έγνοιες. Μόνο μέσα στο Μουσείο δεν νιώθει αλλιώτικη από μικρό παιδάκι η ηρωίδα του βιβλίου, αφού τα περισσότερα αγάλματα δεν είναι αρτιμελή και τη νιώθουν, όπως τα νιώθει κι εκείνη με τη σειρά της. Τα αγάλματα γίνονται οι φίλοι της, οι έμπιστοί της, τα παιχνίδια της, οι συμμαθητές κι οι δάσκαλοί της. Και μέσα εκεί ζει ζωή χαρισάμενη, γεμάτη ιστορίες από τα χρόνια τα παλιά, γεμάτη περιπέτειες και παιχνίδια, γεμάτη μαθήματα ζωής, γεμάτη στιγμές όλο γέλια και χαρά: «Οι νύχτες στο μουσείο, αντίθετα με ό,τι μπορεί να πιστεύουν οι περισσότεροι, είναι μαγικές· γεμάτες ψιθύρους και κίνηση. Μόλις αρχίζει να σουρουπώνει, μπορείς να διακρίνεις στο βλέμμα των αγαλμάτων την ανυπομονησία τους. Την προσμονή τους» (σελ.183).
Στη ζωή της Αγγελίνας υπάρχει μόνο ένας συνομήλικος ανθρώπινος φίλος: ο Τίκο. Ένα αγόρι που έχει βιώσει οδυνηρές απώλειες κι αναγκάζεται να δίνει κι αυτό τις δικές του μάχες καθημερινά. Ένας μεγάλος μικρός φίλος, αξιόπιστος και αξιαγάπητος. Τα δυο παιδιά είχαν ακουστά τον πόλεμο από τις αφηγήσεις των δικών τους, τώρα όμως τον ζουν στο πετσί τους.
Η Αγγελίνα και ο Τίκο, μαζί τους κι εμείς, παρακολουθούν από κοντά τη διαδικασία της απόκρυψης των εκθεμάτων από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Αγωνιούν, παρατηρούν, συλλογίζονται, συμμετέχουν, καταστρώνουν σχέδια, βοηθούν με τον δικό τους τρόπο στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης – και πάλι, μαζί τους κι εμείς. Διότι η λογοτεχνική απόδοση είναι τόσο εμπνευσμένη, η γραφή τόσο προσεγμένη και η εξέλιξη τόσο έξυπνα δοσμένη, ώστε το αποτέλεσμα δικαιώνει τον απαιτητικό αναγνώστη. Ναι, είναι προφανές ότι στην Αγγελική Δαρλάση δεν αρέσουν οι εύκολες λύσεις. Στο βιβλίο της αυτό καταφέρνει να εμφυσήσει την αγάπη για την ιστορική γνώση, προσεγγίζοντας παράλληλα με σεβασμό το θέμα της διαφορετικότητας – χωρίς όμως το άγχος που βλέπουμε σε πολλές εκδόσεις τελευταία πάνω στο θέμα αυτό. Ένα πολύ αξιόλογο μυθιστόρημα, που το συνιστούμε θερμά για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.
Βρείτε το βιβλίο εδώ

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Παραμύθια με όπλα - Gun tales!

Αναδημοσιεύω από το tvxs.gr μία είδηση που θεωρώ φρικτή:


Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ χάνονται στο δάσος, όπως γίνεται παραδοσιακά στο παραμύθι. Αυτή τη φορά όμως όταν συναντούν τη μάγισσα που σχεδιάζει να τους πετρώσει κρατούν πυροβόλα όπλα. Όσο ανατριχιαστικό κι αν φαίνεται, είναι μια ιστορία προορισμένη για να τη διαβάσουν παιδιά. 
Τη διαστροφική αυτή διασκευή του κλασικού παραμυθιού με τίτλο «Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ έχουν όπλα»υπογράφει η Αμέλια Χάμιλτον και δημοσιεύτηκε τον περασμένο μήνα στην ιστοσελίδα της Εθνικής Ένωσης Όπλων των ΗΠΑ. 
Φαίνεται λοιπόν ότι το λόμπι υπέρ των όπλων στις ΗΠΑ διασκεδάζει τα νεότερα μέλη της - δηλαδή τα παιδιά - με κλασικά παραμύθια στα οποία οι παιδικοί ήρωες κρατούν πυροβόλα όπλα. Όλα αυτά στη χώρα που κάθε τόσο ένας ανήλικος χάνει τη ζωή του από το «οικογενειακό» όπλο και η οπλοκατοχή αναδεικνύεται σε νούμερο ένα πρόβλημα.
Ο Χάνσελ και η Γκρέτελ έχουν όπλα  
Ας πάρουμε ως παράδειγμα το παραμύθι Χάνσελ και Γκρέτελ στο οποίο αναφερθήκαμε ήδη. Στη version της Εθνικής Ένωσης Όπλων η ιστορία ανοίγει κλασικά με την φτωχή οικογένεια να δυσκολεύεται από την έλλειψη τροφίμων. Στη συνέχεια το παραμύθι παρεκκλίνει από το κλασικό κείμενο: 
«Ευτυχώς, είχαν διδαχθεί πώς να χρησιμοποιούν ένα όπλο με ασφάλεια καθώς κυνηγούσαν με τους γονείς τους για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους. Ήξεραν ότι, βαθιά μέσα στο δάσος υπήρχαν περιοχές στις οποίες ο κόσμος δεν κυνηγούσε και στις οποίες θα μπορούσαν να βρουν τροφή. Ήξεραν πως να παραμείνουν ασφαλείς αν βρίσκονταν σε μπελάδες». 
Κατόπιν τα δυο αδέλφια δεν πέφτουν στην παγίδα της μάγισσας με το μπισκοτόσπιτο. Αντίθετα βρίσκουν εκεί άλλα παιδιά - κρατούμενους τα οποία απελευθερώνουν. Το κάνει ο Χάνσελ την ώρα που η Γκρέτελ βρίσκεται σε ετοιμότητα με το όπλο της, καθώς έχει «καλύτερο πεδίο βολής από τον αδελφό της»
Τι μεγάλο… όπλο που έχεις;
Αντίστοιχα τον Ιανουάριο δημοσιεύτηκε στη σελίδα η Κοκκινοσκουφίτσα, που πριν βγει στο δάσος παίρνει το τουφέκι της. Πάντως δεν βρίσκεται καν αντιμέτωπη με τον κακό λύκο, τον οποίο εξοντώνει η ίδια η γιαγιά της με την καραμπίνα της. Έτσι η κλασική ατάκα«τι μεγάλα μάτια που έχεις;» θα μπορούσε να αντικατασταθεί ως εξής: «τι μεγάλο όπλο που έχεις;».
Όσο για τους συγγραφείς αυτών των παραμυθιών; ΗΑμέλια Χάμιλτον περιγράφεται στην ιστοσελίδα ως«συγγραφέας και πατριώτισσα» και επίσης«συντηρητική blogger» και συγγραφέας μια σειράς βιβλίων για παιδιά που λέγεται «Μεγαλώνοντας πατριώτες». 
Παρουσιάζοντας δε την Κοκκινοσκουφίτσα - ήταν το πρώτο από τη σειρά παραμυθιών που η Εθνική Ένωση Όπλων των ΗΠΑ σχεδιάζει να δημοσιεύσει - οι συντάκτες της ιστοσελίδας γράφουν: «Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε με παραμύθια που μας διάβαζαν για να κοιμηθούμε. Αλλά πόσες φορές συνειδητοποιήσατε πόσο ζοφερά ήταν μερικά από αυτά; Μήπως κάποια σας έκαναν να νιώθετε άβολα; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί πως θα ήταν αυτά τα ίδια παραμύθια αν η άμοιρη Κοκκινοσκουφίτσα ή ο Χάνσελ και η Γκρέτελ είχαν μάθει να χρησιμοποιούν με ασφάλεια τα όπλα;». 
Όταν τα παραμύθια δημοσιεύτηκαν τα social mediaπήραν φωτιά με το hashtag #NRAFairyTales. Πολλά από τα σχόλια ήταν σαρκαστικά δεν έλειψε όμως και η αυστηρή κριτική. 
Η οργάνωση κατά της βίας των όπλων «Coalition to Stop Gun Violence» σε ανακοίνωσή της τονίζει ότι τα παραμύθια αυτά είναι ένα σύμβολο «εκφυλισμένης κουλτούρας που διαφθείρει τα παιδιά και τα οδηγεί σε σοβαρούς και περιττούς κινδύνους». 

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

"Το σκιουράκι που δεν ήθελε να φάει": 5η ανατύπωση

Ο Σωτήρης το σκιουράκι έχει αγαπηθεί πολύ από τα παιδιά και ανατυπώθηκε ξανά!

Ο Σωτήρης είναι ένα σκιουράκι πολύ ιδιότροπο στο φαγητό. 
Κάστανα, καρύδια και φουντούκια δε θέλει να τα δει ούτε ζωγραφιστά. 
Προτιμά τις σοκολάτες και τα πατατάκια, τα μπισκότα και τα γαριδάκια. 
Ώσπου βγαίνει για μια βόλτα στο δάσος και ζει μια περιπέτεια 
που θα τον κάνει ν' αλλάξει γνώμη...

Εικονογράφηση: Φαίη Ρετηνιώτη
Εκδόσεις Ψυχογιός

Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.psichogios.gr/site/Books/show/1000227/to-skioyraki-poy-den-hthele-na-faei 

Κυριακή, 10 Απριλίου 2016

Μένιος Σακελλαρόπουλος: συνέντευξη στη Ράνια Μπουμπουρή

Μένιος Σακελλαρόπουλος: «Χάρη στα βιβλία βρέθηκα σε φυλακές, ψυχιατρεία, μοναστήρια…»


«Τα περισσότερα συμπλέγματα οφείλονται στην έλλειψη παιδείας.»
«Για μένα η Λέσβος είναι πηγή παράδοσης, ζωής και έμπνευσης.»

Με αφορμή την επίσκεψη του Μένιου Σακελλαρόπουλου στη Μυτιλήνη για την παρουσίαση του νέου του μυθιστορήματος, Το σημάδι (Εκδόσεις Ψυχογιός), που θα γίνει την Παρασκευή 15 Απριλίου στις 7 το απόγευμα, στο Public (Αρχιπελάγους & Σάμου), η δημοσιογράφος-συγγραφέας Ράνια Μπουμπουρή συζήτησε μαζί του για το νέο του αυτό βιβλίο, καθώς και για τη μέχρι σήμερα πορεία του τόσο στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας, όσο και στον χώρο της συγγραφής.

Συνέντευξη του Μένιου Σακελλαρόπουλου στη Ράνια Μπουμπουρή

Κύριε Σακελλαρόπουλε, το ευρύ κοινό σάς γνωρίζει από τον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας. Πώς έγινε το πέρασμά σας από τον χώρο αυτόν στη συγγραφή και ποιες δυσκολίες συναντήσατε;
«Σχεδόν πενήντα χρόνια, βάσανα και καημοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια, ανάξια πλερωμή!» έγραψε μαγικά ο Μάνος Λοΐζος, ονειρεμένος δημιουργός της γενιάς του. Πόσο τον σκέφτηκα όταν ξεκίνησα να γράφω βιβλία! Δώδεκα βιβλία πριν, λοιπόν, στο ξεκίνημα, με κοιτούσαν περίπου σαν εξωγήινο όταν δημιούργησα το πρώτο μου μυθιστόρημα. Και πάλεψα πολύ για να αποδείξω ότι… έχει δουλειά η αλεπού στο παζάρι! Αντιμετώπισα ακόμα και χλευασμό! Από πού κι ως πού –λέει– ένας αθλητικός συντάκτης στον χώρο του βιβλίου. Χα! Δηλαδή κάποιος αθλητικογράφος ξέρει μόνο τα… οφσάιντ και το πέναλτι; Έδωσα μάχες για να αποδείξω ότι το γράψιμο δεν έχει ούτε όρια ούτε συρματοπλέγματα ούτε πάνω ούτε κάτω διάζωμα. Μετά από δώδεκα βιβλία, πια, μπορώ να πω ότι κάτι κατάφερα. Και ξέρω ότι μετά από 37 χρόνια στο αθλητικό ρεπορτάζ, πήρα όλες τις βάσεις να είμαι ανθεκτικός. Γιατί αυτό το ρεπορτάζ είναι τεράστιο σχολείο και σε μαθαίνει τα πάντα. Πάντα είχα έφεση στη γραφή –με εικοσάρια στην έκθεση– αλλά η προπόνηση με έκανε καλύτερο. Μόνο με προπόνηση βελτιώνεται κανείς κι αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς, δίχως εξαίρεση. Εκείνο που πραγματικά χαίρομαι και απολαμβάνω είναι ότι μετά το ανδρικό κοινό –λόγω των αθλητικών– με έμαθε και το γυναικείο. Γιατί κακά τα ψέματα, γυναίκες αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία. Τα ακόμα πιο καλό είναι ότι, εξαιτίας των συντρόφων τους, διαβάζουν πλέον τα βιβλία και οι άντρες. Άλλωστε, επιλέγω ιστορίες που ιντριγκάρουν και τους άντρες: δικαστικά θέματα, φυλακές, ψυχιατρεία, ανατροπές που αρέσουν στο κοινό. Ίσως είναι το απωθημένο μου από τη Νομική Σχολή, με τον πατέρα μου να επιμένει ότι πρέπει να γίνω δικαστής. Ασχολήθηκα όμως με τα εγκλήματα μόνο στα βιβλία μου. Κι αυτό κάτι είναι. Ελπίζω να με συγχωρήσει εκεί που είναι και να χαμογελάει. Ήταν μια μεγάλη εσωτερική ανάγκη μου να εκφραστώ, κι έτσι ο χώρος του βιβλίου αποδείχτηκε εξαιρετικό γήπεδο. Όσο για το: αθλητικός συντάκτης συν συγγραφέας, όλα γίνονται, όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα…

Συχνά βλέπουμε τα τηλεοπτικά σας ρεπορτάζ να υιοθετούν ένα άλλο ύφος, που ξεφεύγει από τα στερεότυπα της αθλητικής δημοσιογραφίας. Είναι θέμα δικής σας «ποιητικής» διάθεσης ή κάτι άλλο;
Η ζωή μού έδωσε την ευκαιρία να κάνω επάγγελμα δυο αγαπημένα μου χόμπι από μικρή ηλικία: τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή βιβλίων. Μετά από 37 χρόνια συμπόρευσης μ’ αυτή την ερωμένη, τη δημοσιογραφία, νιώθω ευτυχής και γεμάτος. Τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες, ιστοσελίδες, εκατοντάδες ταξίδια σε κάθε γωνιά της γης, αυτό λέγεται απόλυτη ευτυχία. Και μετά από 12 βιβλία, ευτυχία στη νιοστή που θα έλεγε κι ο γιος μου, φοιτητής στο Μαθηματικό. Κι είναι ένα όνειρο που συνεχίζεται, φροντίζοντας από την πλευρά μου να το ποτίζω καθημερινά, αρνούμενος να ρίξω την ποιότητά μου σε οποιονδήποτε τομέα ενασχόλησής μου. Ίσως αυτό να είναι το μυστικό για μακροημέρευση σε μια σκληρή δουλειά με τρομερά δύσκολες συνθήκες, αδηφάγα πλέον. Είπαμε όμως: τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη μας ζωή. Γι’ αυτό και απαγορεύω στον εαυτό μου να μην ονειρεύεται. Όπως του απαγορεύω να μένει σε κλισέ. Κι αυτό, το να παλεύω για κάτι διαφορετικό, δίχως τυπικότητες, μου έδωσε ένα καθαρά προσωπικό στιλ. Φρόντισα λοιπόν από τα πρώτα μου χρόνια να παρουσιάζω τα ρεπορτάζ με έναν τρόπο ώστε να είναι ελκυστικά και όχι αδιάφορα ή συνηθισμένα. Ακόμα και στις μεταδόσεις απλών αγώνων διάνθιζα τα αθλητικά παραθέτοντας ιστορικά και κοινωνικά στοιχεία, ανάλογα με τον τόπο όπου βρισκόμουν. Τα αθλητικά είναι κομμάτι της κοινωνίας, όχι κάτι ξεκομμένο από την καθημερινότητά μας. Δεν περιστρέφονται τα πάντα γύρω από τα γκολ και τα φάουλ. Υπάρχουν πολλά πράγματα να πεις μέσα σε ένα παιχνίδι. Κι αυτό ήταν η δική μου «συνταγή», από την οποία δεν παρεξέκλινα ποτέ, ακόμα και τότε που κάποιοι ήταν αντίθετοι. Και με τα χρόνια είδα με χαρά ότι πολλοί ακολούθησαν τον δρόμο μου. Έτσι, έπαψα να νιώθω αιρετικός, όπως μου έλεγαν παλιά.

Μοιραστείτε μαζί μας μια δυνατή, αξέχαστη στιγμή που έχετε ζήσει ως αθλητικογράφος και μια αντίστοιχη ως συγγραφέας.
Η αγάπη στα σπορ και η πλήρης αφοσίωσή μου σ’ αυτά από τα 17 μου χρόνια, όταν και έγινα επαγγελματίας, μου άνοιξε λεωφόρους που δεν φανταζόμουν ποτέ. Να είμαι εκεί που γράφεται η ιστορία! Δίπλα σε μυθικές μορφές του αθλητισμού, όπως ο Μέσι, ο Ροναλντίνιο, ο Ζιντάν, ο Μπέκαμ, ο Ρομπέρτο Κάρλος και δεκάδες άλλοι τεράστιοι αθλητές. Μέσα σε ιερούς ναούς του ποδοσφαίρου όπως το Γουέμπλεϊ, το Καμπ Νου, το Μπερναμπέου κι άλλα ιστορικά στάδια, στα αποδυτήρια και τον αγωνιστικό χώρο. Κι αυτή η ευλογία γιγαντώθηκε καλύπτοντας τεράστιες διοργανώσεις: από Παγκόσμια Κύπελλα και Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι Τσάμπιονς Λιγκ και πολλά ιστορικά παιχνίδια. Γιατί ναι, αυτό είναι η απόλυτη ευλογία για έναν αθλητικό συντάκτη που ξεκίνησε να καλύπτει τοπικά ερασιτεχνικά παιχνίδια! Είμαι ευλογημένος που έζησα από κοντά τις δύο ιερές στιγμές του ελληνικού αθλητισμού: την κατάκτηση του Eurobasket με τον Γκάλη, τον Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά το 1987, όπως και την κατάκτηση του Euro στην Πορτογαλία το 2004. Κι όλα αυτά είναι ανεξίτηλες στιγμές που δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μου. Πόσο τυχερός είμαι για όλα αυτά! Όπως και για τα βιβλία, για χάρη των οποίων βρέθηκα σε φυλακές, ψυχιατρεία, μοναστήρια, χώρους που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα βρεθώ.

Προκειμένου να καταγράψετε την περιπέτεια του Στέφανου Δημητρίου, του πρωταγωνιστή στο νέο σας βιβλίο, Το σημάδι, κάνατε προσωπική έρευνα στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα, στις Φυλακές Διαβατών και στο Αγροτικό Κατάστημα Κράτησης Νέων –αγροτικές φυλακές– Κασσαβέτειας. Πείτε μας λίγα λόγια για την εμπειρία σας αυτή.
Ένας νεαρός φοιτητής Ιατρικής, ο Στέφανος Δημητρίου, 20 χρονών παιδί, είδε την κοπέλα του, την Ελβίρα, να φιλιέται με έναν ανταγωνιστή του στη σχολή και τις παρέες. Κι επειδή «μιλούσε» το ποτό και η οργή που ξεχείλιζε, ήρθε η συμπλοκή και το μαχαίρι. Οι εξελίξεις σπαρακτικές. Και τα δυο παιδιά μαχαιρώθηκαν από τον Στέφανο, ο νεαρός έχασε τη ζωή του, σημαδεμένη κι η Ελβίρα στο πρόσωπο, σημαδεμένες οι ψυχές όλων. Κι εκεί ακριβώς ξεκινάει το βιβλίο, με τη ζωή και των τριών παιδιών να καταστρέφεται. Μου έμενε μόνο να ακολουθήσω την πορεία τους. Αστυνομία, νοσοκομείο, δικαστήρια, φυλακές. Ήταν μια πορεία θρήνου και σπαραγμού που ακολούθησα βήμα προς βήμα, πάντα με επιτόπια έρευνα, όπως συνηθίζω στα βιβλία μου. Έτσι λειτουργώ πάντα, προσπαθώντας να παντρέψω την έρευνα με τη λογοτεχνία, κάτι που με συναρπάζει και με απογειώνει. Περπατώντας μαζί με τους κεντρικούς ήρωες, δικά μου παιδιά, έφτασα σε όλα τα σημεία απ’ όπου έπρεπε να περάσουν. Μετά την Αστυνομία και το Δικαστήριο, ακολούθησα τον Στέφανο σε τρεις φυλακές: Αυλώνας, Διαβατά, Κασσαβέτεια. Ακάνθινο στεφάνι και για τον Στέφανο και για μένα. Αυτές οι αποθήκες ψυχών σμπαραλιάζουν την καρδιά. Είδα εικοσάχρονους ισοβίτες, δολοφόνους, «σάπια μήλα» που σάπιζαν και τα διπλανά, βιώνοντας πολύ σκληρές καταστάσεις. Έπρεπε να εντάξω τον Στέφανο εκεί κι αυτό έγινε. Μου είχε ξανασυμβεί βέβαια γιατί είχα επισκεφτεί και τις Φυλακές Κορυδαλλού για κάποιο άλλο βιβλίο (Φεγγάρι από πέτρα), αλλά η εμπειρία παρέμενε σπαρακτική. Το μόνο «φως» που είδα, ήταν στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας. Μια εκπληκτική διευθύντρια, η Φούλα Σαμαρά, ξέρει και μπορεί να δίνει ευκαιρίες που όλοι αξίζουν. Γιατί μια δεύτερη ευκαιρία οφείλει να τη δίνει κάθε άνθρωπος. Δεν βλέπει τους κρατούμενους σαν τσουβαλιασμένους αριθμούς, αλλά σαν όντα που πρέπει να καταφέρουν να επιστρέψουν στην κοινωνία. Ο παραστρατημένος δεν πρέπει να ριχτεί στην πυρά, αλλά στη δουλειά. Να μάθει, να σωφρονιστεί αληθινά, να καταφέρει να επανενταχτεί στην κοινωνία. Εκεί λοιπόν οι κρατούμενοι δουλεύουν στα χωράφια, στα ζώα, στα μποστάνια, σε ένα ημιελεύθερο καθεστώς κράτησης. Η Κασσαβέτεια, εκεί που κατέληξε ο Στέφανος, ήταν και για μένα μεγάλο σχολείο και θα το θυμάμαι πάντα…

Ποιο θεωρείτε το σημαντικότερο πρόβλημα του σωφρονιστικού συστήματος στη χώρα μας;
Συνήθως λένε ότι μόνο οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη. Ολόσωστο! Ο καθένας μπορεί λοιπόν να σφάλει –λίγα δευτερόλεπτα φτάνουν για να συμβεί μια καταστροφή–, και σ’ αυτό βεβαίως υπάρχουν κλίμακες λαθών. Ωστόσο, εκτός κάποιων περιπτώσεων –και των καθ’ έξη εγκληματιών–, όλοι δικαιούνται μιας δεύτερης ευκαιρίας. Όχι ο παιδεραστής, ο παιδόφιλος, ο ειδεχθής δολοφόνος, ο έμπορος ναρκωτικών, αλλά αρκετοί από τους υπόλοιπους κατάδικους είναι ηθικά ορθό να πάρουν μια δεύτερη ευκαιρία. Ουδείς αλάνθαστος. Αρκεί να υπάρχει περιθώριο σωφρονισμού. Κι υπάρχουν ειδικοί να το κρίνουν. Γνώμη μου είναι ότι οι δικαστές όφειλαν να δουν τις συνθήκες των φυλακών για να ξέρουν και πώς δικάζουν. Γιατί δεν υπάρχουν πια ελέω Θεού βασιλείς. Πρόβλημα είναι η ανάμειξη των κρατουμένων με διαφορετικά αδικήματα. Δεν μπορεί ένας κρατούμενος για οικονομικά αδικήματα να είναι μαζί με κάποιον δολοφόνο. Γι’ αυτό επιβάλλεται διαχωρισμός των αδικημάτων και δημιουργία αγροτικών φυλακών. Εκεί αλλάζουν πάρα πολλά.

«Κι όταν τα στρείδια, μάνα και γιος, ξεκόλλησαν, όταν ο Στέφανος πήγε δειλά να τον αγκαλιάσει, εκείνος έκανε ένα βήμα πίσω, θαρρείς κι αντάμωνε έναν φορέα του AIDS!» γράφετε για τον πατέρα του πρωταγωνιστή. Υπάρχουν, άραγε, ακόμα και σήμερα άνθρωποι που θεωρούν μιαρή την απλή αγκαλιά μ’ έναν φορέα του AIDS;
Προφανώς και δεν έχει εκλείψει ο κοινωνικός ρατσισμός. Ακόμα φοβάται ο κόσμος έναν πρώην φυλακισμένο, πόσο πάλλον έναν φορέα του AIDS, που του προκαλεί τρόμο. Εδώ φοβάται τη μαντίλα, δεν θα φοβηθεί τον φορέα; Κατά τη γνώμη μου, τα περισσότερα συμπλέγματα οφείλονται στην έλλειψη παιδείας. Ας μην ξεχνάμε ότι ζούμε σε μια χώρα που κάποια στιγμή ήταν στην τελευταία θέση της Ευρώπης στον τομέα του διαβάσματος. Τραγικό…

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης ολοκληρώνοντας το Σημάδι σας;
Να συνειδητοποιήσει ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν σε ένα μοιραίο λεπτό, τα πάντα! Μπορεί η απερισκεψία του λεπτού να διαλύσει έναν άνθρωπο. Μέσα από τοΣημάδι μπορεί επίσης να καταλάβει κάποιος τη δύναμη που δίνει μια ενωμένη οικογένεια, αλλά και τη διάλυση που προκύπτει όταν αυτή πάψει να λειτουργεί. Ο αναγνώστης μπορεί επίσης να βιώσει με ολοζώντανες περιγραφές τον σκληρό κόσμο των φυλακών και τον Γολγοθά ενός κρατούμενου από ένα στιγμιαίο λάθος. Μπορεί να ανακαλύψει μέσα στις σελίδες τη δύναμη της πίστης και της αγάπης, που ναι, μπορούν να μετακινήσουν βουνά. Τον προσκαλώ σε ένα ταξίδι που δεν θα του είναι αδιάφορο…

Έχετε επισκεφθεί άλλη φορά τη Λέσβο; Ποια εικόνα έχετε για το νησί, σε σχέση με τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές που το κατακλύζουν;
Για μένα η Λέσβος δεν είναι μόνο… ούζο και παραλίες. Είναι Θεόφιλος, είναι άρωμα Ελλάδας, είναι πηγή παράδοσης και ζωής και έμπνευσης, στοιχεία που ανακάλυψα στα 18 μου χρόνια, τότε που έφυγα μαγεμένος. Γι’ αυτή τη μαγεία επιστρέφω, σε μια χρονική στιγμή που οι έντονες μεταναστευτικές ροές αλλάζουν ενδεχομένως την ψυχοσύνθεση των ανθρώπων.

Ποια αναγνώσματα σας επηρέασαν στην παιδική σας ηλικία και τι σας αρέσει να διαβάζετε στον ελεύθερο χρόνο σας;
Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι. Είναι γνώση, αγάπη, θυμός, αγωνία, είναι πάνω απ’ όλα συναίσθημα, κάτι που ευτυχώς ανακάλυψα από πολύ νωρίς. Και για τον αναγνώστη μπορεί να είναι μια ψυχανάλυση, με όλα τα πρέπει και δεν πρέπει. Γι’ αυτό και προσφέρει αυτογνωσία και δυνατή εναλλαγή συναισθημάτων, που ναι, μπορεί να μας κάνει καλύτερους. Αυτή την περίοδο βουτάω στην τέχνη των κλασικών, ανακαλύπτοντας ξανά την απόλυτη μαγεία του Καζαντζάκη. Μ’ αρέσει που τρέχει στις φλέβες μου και με κάνει Κρητικό!

- - -----

Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θράκης αλλά στράφηκε από νωρίς στη δημοσιογραφία, την οποία ασκεί επί τριάντα έξι συναπτά έτη. Ξεκίνησε μαθητής λυκείου από το Φως και συνέχισε στις εφημερίδες Βραδυνή, Έθνος, Ελεύθερος Τύπος, Αθλητική, Sportime, Derby, στα περιοδικά Εικόνες, Nitro, Active, Επίκαιρα, στους ραδιοφωνικούς σταθμούς ΕΡΑ, Sport FM, Sentra FM, και από το 1992 εργάζεται στο Mega Channel. Το Σημάδι είναι το δωδέκατο βιβλίο του.

Βρείτε Το σημάδι εδώ

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2016

Στο Αχλαδοχώρι Σερρών η 8η βιβλιοθήκη από τους Journalists Acting

Μια εβδομάδα μετά την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, εγκαινιάζεται σε ένα από τα πιο ακριτικά μέρη της Βόρειας Ελλάδας, το Αχλαδοχώρι Σερρών, η όγδοη παιδική-νεανική βιβλιοθήκη από το δίκτυο εθελοντών «Δημοσιογράφοι σε Δράση» (Journalists Acting).

Με σκοπό να εμπνεύσει στα 35 παιδιά του χωριού την αγάπη για το διάβασμα, δημιουργήθηκε η νέα βιβλιοθήκη με την ευγενική χορηγία των ΙΚΕΑ του ομίλου Fourlis (Μέγας Χορηγός), που έχουν αναλάβει τον σχεδιασμό, την επίπλωση και διακόσμηση όλων των βιβλιοθηκών στο πλαίσιο της δράσης.

Επίσης, η βιβλιοθήκη έγινε πραγματικότητα χάρη στην πολύτιμη βοήθεια εταιρειών, φορέων χορηγών και ιδιωτών καθώς και του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου του χωριού και της Τοπικής Κοινότητας Αχλαδοχωρίου του Δήμου Σιντικής.

Τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης, η οποία στεγάζεται στο κτίριο του Πολιτιστικού Συλλόγου, θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 9 Απριλίου 2017 στις 18.00. Τα παιδιά την ημέρα των εγκαινίων θα έχουν τη δυνατότητα να ακούσουν ιστορίες και μύθους και να συμμετέχουν σε δημιουργικές δραστηριότητες.

Το κτίριο βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, διαθέτει αύλειο χώρο 2 στρεμμάτων με παιδική χαρά και όραμα των ανθρώπων του Αχλαδοχωρίου, είναι να δημιουργηθεί εκεί ένας παιδικός πολυχώρος.

Το Αχλαδοχώρι βρίσκεται μεταξύ Σιδηροκάστρου και βουλγαρικών συνόρων, μέσα σε κοιλάδα, ανάμεσα στα βουνά Όρβηλος και Βροντούς.

ΧΟΡΗΓΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

Τη δημιουργία της βιβλιοθήκης στο Αχλαδοχώρι υποστήριξαν εκτός από τον Μέγα Χορηγό ΙΚΕΑ και οι εξής εταιρείες και φορείς:

- Η Πνοή Ελπίδας, Αστικός Μη Κερδοσκοπικός Φορέας
-Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας/Τμήμα Κεντρικής Μακεδονίας (ΤΕΕ/ΤΚΜ), που δώρισε έναν υπολογιστή
- Εκδοτικοί οίκοι Ιανός και Λιβάνης
- ΑS Company (εκπαιδευτικά παιχνίδια)
- AMF Mεταφορική
- Interlife Ασφαλιστική
- Όμιλος Αγροβιοτεχνολογίας Ευθυμιάδη
- Σύνδεσμος Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος
- Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Μακεδονίας-Θράκης (ΕΣΗΕΜ-Θ) / Μορφωτικό Ίδρυμα
- Κολέγιο Ανατόλια και οι μαθητές του με την προσφορά βιβλίων
- Εφημερίδα «Μακεδονία»
- Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη

Τις προηγούμενες βιβλιοθήκες του Δικτύου έχουν στηρίξει επίσης (πέραν των όσων προαναφέρονται) οι εξής εταιρείες και φορείς:

Το Σωματείο Δεσμός, η εταιρεία Αlumil, οι εκδοτικοί οίκοι Διάπλους, Καλέντη, Καπόν, Κέδρος, Καστανιώτη, Ψυχογιός, Μεταίχμιο, Ωκεανίδα, Κέρκυρα, Μίνωας, Πατάκης, Dorling Kindersley (όμιλος Penguin), η Δημοτική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης, MLS Πληροφορική ΑΕ (ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια), ο Σύνδεσμος Επιχειρήσεων Πληροφορικής Βορείου Ελλάδος, το Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης και οι εταιρείες-μέλη του DOTSOFT AE και CityCollege/University of Sheffield, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Σύλλογος Φίλων Βιβλίου Κοζάνης, το 1ο Δημοτικό Σχολείο Πυλαίας Θεσσαλονίκη, το Planet English School και σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων διαφόρων άλλων σχολείων.

Ποιοι είμαστε και πώς μπορείτε να βοηθήσετε

Το Δίκτυο Εθελοντών «Δημοσιογράφοι σε Δράση» (Journalists Acting) ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 2014 από 23 δημοσιογράφους. Επιδίωξη του Δικτύου είναι η δρομολόγηση, ανά διετία, πρωτοβουλιών εθελοντικού χαρακτήρα, που στόχος είναι να κομίζουν μικρές αλλά ουσιαστικές αλλαγές στις τοπικές κοινωνίες.

Η πρώτη πρωτοβουλία του Δικτύου αφορά τη δημιουργία δέκα πλήρως εξοπλισμένων παιδικών και νεανικών βιβλιοθηκών σε ισάριθμες ακριτικές ή απομονωμένες περιοχές της Ελλάδας.

Οποιοσδήποτε επιθυμεί να προσφέρει βιβλία ή άλλο υλικό απευθείας στους δικαιούχους, μπορεί να επικοινωνήσει με το Δίκτυο στη διεύθυνση journalistsacting@gmail.com ή να αναζητήσει πληροφορίες στην ιστοσελίδα μας http://journalistsacting.org/ και στη σελίδα μας στο Facebook. 

 Φωτογραφίες από τα εγκαίνια